We hebben je zien bewegen in mijn buik. Een vormeloos brokje leven van nog geen drie centimeter lang, met vermicelli-armpjes en -beentjes en een kloppend hartje. Je zwaaide. We zwaaiden terug, ook al wisten we best dat je ons niet kon zien. Maar we zijn zo blij met je. Heel lang hebben we gedacht dat we misschien nooit een kindje zouden krijgen. Dus dat jij nu groeit, leeft, beweegt in mijn buik is een wonder dat zoveel groter is dan het alledaagse wonder van nieuw leven. De hele wereld is anders nu we jou gezien hebben. De zon schijnt weer.

Het was een mooie dag in april, maar we zaten allebei te huilen in de auto. “De uitslag van dit eerste onderzoek is slecht. Dramatisch slecht, vrees ik: We hebben geen enkele levende zaadcel kunnen vinden. We wachten nog op de uitslag van het tweede onderzoek, maar ik wil u geen valse hoop geven. De kans dat u op natuurlijke wijze zwanger raakt is heel, heel klein.”

Ik had niet verwacht dat alles in orde zou zijn. Immers, we waren al anderhalf jaar aan het proberen, zonder enig resultaat. Maar zo slecht… “Misschien moet je maar een andere man zoeken,” zei mijn lief zachtjes, “Eentje die het wel doet.” Ik pakte zijn hand vast. “Dat mag je nooit meer zeggen. Ik wil samen met jou een kind. We hebben samen dit probleem en we gaan het ook samen oplossen.” Zwijgend reden we naar huis, allebei verzonken in onze eigen, donkere gedachten. Tuurlijk, we zaten hier samen in. Maar hoe ga je zoiets samen oplossen?

“Weet je wie je wel kunt vragen? Chris.”
“Chris? Van de middelbare school? Waarom hem?”
“Nou, hij is een goeie gozer, en hij heeft al een kindje. Ik weet dat hij veel om je geeft, dus waarom niet? Hij kan altijd nee zeggen.”
“Weet je wie ik wel wil vragen? Johnny Depp. En dan hoeft het wat mij betreft ook niet kunstmatig geïnsemineerd te worden. Dan doen we het gewoon via de meest natuurlijke weg.”
“Tuurlijk, als Vanessa Paradis het goed vindt, dan vind ik het ook goed. Maar laten we Chris nog effe achter de hand houden, voor het geval Johnny Depp het te druk heeft. Oké?”

Toen ze ons in het ziekenhuis hadden verteld dat we ook met de meest moderne technieken niet meer dan 20% kans hadden op een zwangerschap, was onze keuze al snel op KID gevallen. Waarom allemaal ingrijpende behandelingen ondergaan terwijl mijn cyclus helemaal gezond en regelmatig was? Waarom alles met hormonen en operaties in de war schoppen terwijl we het met een donor puur natuur konden houden? Gevoelsmatig wilden we allebei het liefst een bekende donor. Maar ja, wie vraag je voor zoiets? Het is nogal wat…

En toen belde Chris. Ik had hem via de msn verteld over onze vruchtbaarheidsproblemen, maar ik had hem nog niet durven vragen of hij misschien de donor voor ons kindje wilde zijn.

“Hey, Daniëlle en ik hebben het erover gehad. Dat jullie geen kinderen kunnen krijgen, terwijl jullie zo ontzettend graag willen. We geloven absoluut dat jullie fantastische ouders zullen zijn, en als jullie nog hulp nodig hebben, dan willen we jullie wel helpen.”
“Bedoel je… Zou jij spermadonor voor ons willen zijn?” Ik kwam haast niet uit mijn woorden.
“Dat bedoel ik ja. Je weet dat het er bij ons ook lang naar uit heeft gezien dat we niet makkelijk kinderen zouden krijgen, maar we hebben onwijs veel geluk gehad. Daniëlle is nu in verwachting van de tweede. En ondertussen… Nou ja, het klopt gewoon niet dat jullie geen kind kunnen krijgen. Dus ja, we willen graag helpen. Als jullie dat ook willen.”

Het duurde nog maanden. Ik wilde pas beginnen nadat het tweede kindje van Chris en Daniëlle was geboren. En in februari, toen ik mijn eerste positieve ovulatietest had, zaten we in het buitenland. De maand daarna miste ik mijn ovulatie. Maar in april, ruim een jaar nadat we gehoord hadden dat een kindje van mijn lief en mij er echt niet in zat, reden we naar het oosten voor onze eerste inseminatie. Ik had het donorcontract in mijn tas, en een steriel potje, een injectiespuit zonder naald en een tampon. Zo simpel, en zo onvoorstelbaar vreemd tegelijk. Maar het was de enige manier, en dat wisten we.

De enige manier. En hij werkte. Vijf weken lang waren mijn vriend en ik de gelukkigste mensen van Nederland. Eindelijk, eindelijk zouden we een kindje krijgen! We huppelden zowat naar het echobureau voor de eerste afspraak. Maar de echoscopiste keek heel ernstig naar de grijze spikkels op het schermpje. “Dit is helemaal niet goed.”

Het werd heel donker.

Natuurlijk, het leven gaat genadeloos door. Dus stond ik een paar weken na de curettage weer op het podium met mijn band. En ik ging naar een concert waar ik echt jaren op had gewacht. Maar mijn hart was er niet bij, en tussen de nummers door kreeg ik iedere keer weer tranen in mijn ogen. Ik kon niet naar zwangere vrouwen kijken. Ik wilde geen kinderwagens zien. En toen me gevraagd werd te assisteren bij de opname van een zwangere patiënte, moest ik me acuut ziekmelden. Ondertussen begroef mijn lief zich in zijn werk. En zo zaten we de verdrietigste maanden van ons leven uit. Soms is ‘bijna’ nog pijnlijker dan ‘helemaal niet’…

“Dit gaat ‘m worden,” zei Daniëlle, “Ik weet het zeker.”
Het was de derde poging na mijn miskraam. Ik had het hele weekend optredens met mijn band, en vanwege mijn positieve ovulatietest moest ik een tussenstop maken bij Chris en Daniëlle.
“Je weet het zeker? Nou, da’s geregeld dan.”
Ik lachte er een beetje bij. Ik vond haar vertrouwen lief, ontroerend zelfs, maar ik had moeite om nog in een goede afloop te geloven. Het was inmiddels ruim drie jaar geleden dat ik met de pil was gestopt. We waren vrolijk en onbevangen aan dit avontuur begonnen, en ik schrok een beetje van mijn eigen cynisme. Ik wilde niet bitter of zuur zijn, maar het verdriet van de afgelopen jaren had zijn sporen nagelaten. Ik was zo ontzettend veel ouder geworden in drie jaar.

Dus toen ik ruim een week na de inseminatie begon te bloeden, wist ik genoeg. Het was ‘m weer niet geworden. Maar na een half uur hield het bloeden weer op. En een week later was ik ondanks de bekende spanning in mijn borsten en een zeurend gevoel in mijn onderbuik nog steeds niet ongesteld. Ik was boos op mijn lijf. Waarom liet het me keer op keer in de steek?

“Anders doe je toch gewoon een zwangerschapstest?” stelde mijn lief voor, “Als het negatief is, dan zul je gewoon je menstruatie af moeten wachten, maar als het positief is…”
Tegen zoveel redelijkheid was ik niet opgewassen, dus de volgende ochtend plaste ik over de zoveelste zwangerschapstest.
“Zie je wel,” zei mijn lief lachend. En ik wist niet of ik moest lachen of huilen.

Pas bij de tweede echo durfde ik het echt te geloven. Toen jij met die piepkleine armpjes naar ons zwaaide op het schermpje van de echoscopiste. Jij, ons persoonlijke wereldwondertje. Dankzij jou schijnt de zon weer.

Anita Borst.

(De namen Chris en Daniëlle heb ik verzonnen om de privacy van onze donor, zijn vrouw en hun kinderen te beschermen.)