In de zomer van 2004 werd mijn man wakker van ontzettende pijn, daar waar een man absoluut geen pijn wenst! Na een huisartsbezoek en verwijzing naar de EHBO en een operatie bleek dat zijn bal was gedraaid (torsio-testis). Deze bal was lang genoeg gedraaid geweest om af te sterven. Ze hebben deze bal verwijderd. De volgende dag kwam men erachter dat ze zijn andere bal “vergeten” waren vast te zetten dus na nog een operatie kon hij naar huis om te herstellen.

Na 6 weken op controle bij de uroloog. Onze vraag om het zaad te testen na dit ongelukkige voorval werd afgedaan als niet nodig. Als we het echt per se wilde konden we naar een privé kliniek bellen in Friesland. Dit hebben we gedaan. Vlak voor die kerst hoorde we het slechte nieuws. Het zaad was echt heeeeeel slecht. Het zou sowieso IVF/ICSI worden! Dit deed nog niet eens heel veel zeer totdat het tot ons doordrong wat dit inhield. Meteen de aller laatste strohalm voor een biologisch kindje van ons samen. Niet zelf proberen, geen IUI, geen IVF … meteen IVF/ICSI.

Met dit gegeven konden we alle stappen overslaan in het ziekenhuis. 1 gesprekje op de fert. Poli, een zaadcheck en we konden meteen door naar het IVF team. Ja, ook hier bleek het zaad inderdaad erg slecht. Nu was het wel heel definitief..we hebben samen wat afgejankt!

Bloedprikken, cyclusanalyse, nog eens bloedprikken, zaadonderzoek…na een aantal maanden nog een zaadonderzoek, overleg over de soort behandeling, geparkeerd worden op de wachtlijst… wachten, wachten en nog een beetje wachten.

Precies een jaar later gaan we op de wachtlijst! Kan je nagaan….de oorzaak is bekend en toch duren alle onderzoeken een jaar bij elkaar! Het zaad ververst eens in de 3 maanden dus na 1 zaadonderzoek heb je geen definitief beeld. Ook moet het handeltje herstellen van de operatie, dit kan ook 9 maanden duren. De bloedtesten kosten tijd (HIV – Chromosomenonderzoeken etc.) Het was een ontzettend lang jaar. Emotioneel erg heftig. Bezoeken aan een therapeut hebben onze neuzen dezelfde kant opgezet. Achteraf was dit een heel goede zet, hulp vragen. Hier heb je gewoon geen ervaring mee en achteraf gezien konden we door deze therapeut goed en op een stevige basis aan het traject beginnen. Het was wel erg confronterend maar je hebt wel te maken met een groot vruchtbaarheidsprobleem. Dit is niet alleen medisch gezien een probleem maar kost natuurlijk ook de nodige energie van je huwelijk. Schuldgevoel, machteloosheid, woede, verdriet..je moet het allemaal een plekje geven.

Maar goed, we staan op de wachtlijst! Deze duurt helaas zo’n 9 maanden. Het vermoeden is dat we wel eerder opgeroepen worden maar wij rekenen op 9. Wat een onmogelijk aantal he…9 maanden….en dat in de Medische Malle Molen. Ons leven gaat door, intussen wachten we af. Iedereen om ons heen wordt zwanger…wij wachten op een gaatje in het ziekenhuis.

1.5 jaar na de operatie ligt eindelijk DE BRIEF in de bus! Het startsein! Eindelijk gaan we een echte kans krijgen voor een eigen kleine frummel! We hebben hier zo naartoe geleefd dat we gewoon staan te trappelen voor een IVF/ICSI behandeling, wie had dat ooit gedacht!

IVF(ICSI) houdt in: Door middel van het injecteren van hormonen worden er veel follikels (eiblaasjes) in de eierstok gemaakt. Met een punctie (een belachelijk lange naald, via de schede) worden deze follikels (in de eierstok) aangeprikt en leeggezogen. In dat vocht zitten de eicellen. Deze worden in het lab bevrucht. Of natuurlijk bevrucht (IVF) of ze injecteren 1 zaadcel in 1 eicel (ICSI). Dan is het wachten of er ook daadwerkelijk bevruchting optreedt, het embryo mooi doordeelt en teruggeplaatst kan worden. Als je een embryo teruggeplaatst krijgt ga je door met hormonen spuiten of vaginaal inbrengen (Progestan bolletjes). Na 2 weken (ongeveer, kan verschillen per ziekenhuis) mag je een zwangerschapstest doen. Het kan voorkomen dat je voor de testdatum al ongesteld wordt. De behandeling is dan niet gelukt.

Van april 2006 t/m december 2006 doen we 6 ICSI behandelingen in eigen cyclus. Eigen cyclus is een milde vorm van IVF/ICSI. Je spuit minder hormonen waardoor je niet veel follikels aanmaakt maar gewoon 1. Hierdoor loop je minder risico’s en het is veel minder belastend voor je lichaam. Je krijgt dan 6 behandeling die gelijk staan aan 1 standaard behandeling. Alleen het UMCG voert op dat moment deze methode uit.

• 1e behandeling – een terugplaatsing helaas een vroege miskraam (hCG van 16)
• 2e behandeling – geen bevruchting en dus geen terugplaatsing
• 3e behandeling – een terugplaatsing helaas een vroege miskraam (hCG van 46)
• 4e behandeling – geen bevruchting en dus geen terugplaatsing
• 5e behandeling – geen bevruchting en dus geen terugplaatsing
• 6e behandeling – geen bevruchting en dus geen terugplaatsing

We proberen tussendoor positief en optimistisch te blijven! Ooit gaat het ons lukken. Na de 6 behandelingen hebben we 2x een standaard behandeling over. 2x…het klinkt zo weinig! Als het dan niet lukt, wat dan? We houden ons groot en krijgen veel steun van onze omgeving. Veel kaartjes, sms’jes en mailtjes. Het is fijn te weten dat familie en vrienden zo meeleven, soms ook frustrerend omdat je net niet krijgt wat je eigenlijk van iemand had verwacht. Het begrip is soms ver te zoeken en goedbedoelde opmerkingen komen keihard aan. De meeste hebben (gelukkig) echt geen idee waar ze het over hebben. Samen staan we sterk, dat hebben we inmiddels wel bewezen. We waren al ontzettend hecht maar nu is er geen speld meer tussen ons te krijgen. Dit heeft ons nog sterker gemaakt en doen beseffen dat samenzijn voor alles gaat. Toch moet je elke dag leven met het verdriet wat je bij de ander in de ogen ziet. Dat doet echt zeer…elke dag weer.

Als je eenmaal in het traject zit gaat alles wel sneller. Dus na de laatste mislukte poging hoeven we niet al te lang te wachten op de eerste standaard behandeling.

De eerste standaard poging (verzekeringtechnisch de tweede IVF/ICSI behandeling) 30 januari 2007 is de eerste echo, alles is goed dus het spuiten kan weer beginnen. Ik spuit me suf, heb echootjes, bloedprikken, telefonisch contact…de punctie en op Valentijnsdag 2007 hebben we de terugplaatsing van een prachtig embryo! 28 februari mag ik een zwangerschapstest doen. Omdat ik 2x een vroege mk heb gehad (een positieve thuistest maar negatieve bloedtest) mag ik bloed komen prikken in plaats van thuis een test te doen. We hebben al twee keer te vroeg gejuicht. De ochtend kruipt voorbij…wat duurt wachten dan ontzettend lang zeg! Mijn man denkt echt dat ik weer zwanger ben (dat dacht hij de andere keren ook en dat klopte voor het moment wel natuurlijk). Tussen 12.00 en 14.00 bellen ze ons. Ik ben echt compleet van slag en denk niet meer helder. Wat als… Veel te vroeg gaat de telefoon, mijn man neemt op (ik zit alweer op het toilet) De arts belt: WE ZIJN DEZE KEER ECHT GOED ZWANGER!

Een sms-bom gaat naar alle forumvriendinnen (later bekend als De Walvisjes), familie, vrienden en collega’s (ja, zelfs zij leven ontzettend mee!). Mijn ouders vertellen we het persoonlijk. Op de oprit bij hun verzend ik de sms ook pas, anders zou ze het misschien nog wel gehoord hebben voor wij daar aangekomen waren. Ik hoef het niet eens te vertellen…dat wij vandaag langs komen (samen, doordeweeks) zegt haar genoeg. Het is een ontzettend emotioneel moment, voor zowel mijn ouders als voor ons. Er groeit een echte frummel in mijn buik! Mama heeft zelfs al een prachtig pakje gekocht! Ons eerste cadeautje! Maargoed dat ik de sms laat had verstuurd…de telefoon staat roodgloeiend…ook bij mijn ouders! Iedereen is zo blij! Op het forum lijkt ook iedereen door het dolle. De topic wat ik open om te vertellen dat we een mini-Elmo verwachten loopt storm! Het is zo gek maar ook hartverwarmend om te zien hoeveel mensen meeleven! Van meer dan de helft wist ik niet eens dat ze mijn verhaal kende!

Na een super mooie en goede zwangerschap wordt precies op de uitgerekende datum, 04 november 2007, onze prachtige zoon Ruben Arno geboren! De bevalling ging niet helemaal goed en ging van thuisbevalling naar spoedkeizersnede. Uiteindelijk zijn we er beide goed vanaf gekomen. Onze frummel wilde gewoon per se daar geboren worden waar hij was ontstaan (hahaha).

Op zijn geboortekaartje staat: Van sommige dingen dachten wij alleen te kunnen dromen, maar met jouw geboorte is onze grootste wens uitgekomen.

2007 sluiten we dus af als papa en mama! Een Oud & Nieuw met tranen…maar deze keer van geluk!

Wij hebben geen kindje genomen…Wij zijn dolblij dat wij na al dat bloed, zweet en tranen een kindje hebben mogen krijgen.

Elmo