Vorig jaar deelde Barbara Muller, auteur van het succesvolle debuut ‘De Babyplanner’ en van het vervolg ‘Omarm me’ haar verhaal op onze site. Op dat moment was zij in afwachting van de uitslag van haar achtste IVF behandeling. Wij zijn benieuwd hoe het nu met haar is en willen graag weten of haar wens in vervulling is gegaan.
Een week na het interview op Zwangerschapspagina.nl testte ik positief. Wat waren we blij, maar tegelijkertijd ook voorzichtig. Drie maanden daarvoor hadden we hetzelfde meegemaakt, deze zwangerschap eindigde in een miskraam. De vooruitzichten waren goed, nog een paar dagen voor de eerste echo gepland stond. Precies op eerste kerstdag, op het moment dat we met z’n viertjes rond de kerstboom genoten van elkaar, het geweldige nieuws en de sneeuw die ons dorp in een wit paradijs had omgetoverd, ging het mis. Ik stond op om het ontbijt te maken en voelde, zonder enige aankondiging van kramp, dat het mis was. Zonder iets te zeggen liep ik naar het toilet en zag dat ik een enorme bloeding had gekregen. Tranen stroomden over mijn gezicht en het moeilijkste vond ik om het toilet uit te komen en het aan mijn man te vertellen. Hij was zo gelukkig, leefde echt op een grote wolk van blijdschap. Voor de kinderen hebben we er het beste van gemaakt, maar zelf hebben we weinig vreugde aan deze kerst beleefd. De behandeling na het interview liep hetzelfde af. Vlak voor de zes weken echo kreeg ik een miskraam.
Je had jezelf voorgenomen dat het de laatste behandeling zou worden. Heb je voet bij stuk gehouden?
Ik was inderdaad stellig in mijn standpunt. Temeer omdat dit uiteindelijk de achtste IVF poging was sinds 2005 en omdat ik bang was voor de gevolgen op de lange termijn. Op de gebruiksaanwijzing van het medicijn Menopur staat bijvoorbeeld dat het nog niet is aangetoond dat het krijgen van eierstok of baarmoederkanker, verband houdt met dit medicijn. Dat zette me wel aan het denken. Het zijn natuurlijk zoveel hormonen die ingespoten worden. Daarbij heb ik iedere behandeling overstimulatie, wat inhoud dat ik teveel follikels aanmaak (zo’n dertig per behandeling) en dat mijn eierstokken dusdanig opblazen dat ze bijna kantelen. Maar het gevoel dat er heel even een kindje in mijn buik mocht groeien was zo intens en speciaal dat ik na de miskraam toch vrij snel een nieuwe afspraak heb gemaakt bij het Universitair ziekenhuis in Gent. Daar was het ons, na drie behandelingen in 2006 en 2007, ook gelukt zwanger te raken van onze middelste dochter Feline.
Vol vertrouwen zijn we het opnieuw aangegaan. Van de hormonen had ik dit keer weinig last omdat ik voor het eerst de behandeling heb gecombineerd met acupunctuur*. Drie weken voor de behandeling zijn mijn man en ik daarmee gestart. Onderzoek wijst uit dat dit de kans op slagen verdubbelt. De kwaliteit van het zaad en de eicellen verbeteren. De doorbloeding van de baarmoeder wordt gestimuleerd, zo ook de nier en blaasfunctie, die weer in verbinding staan met de baarmoeder. Mijn man en ik merkten dat we er energiek van werden. Het resultaat was dat we meer embryo’s hadden van betere kwaliteit. In verband met mijn leeftijd (ik was op dat moment net 39 geworden), zijn er drie embryo’s van topkwaliteit teruggeplaatst in Gent. Twee weken later testte ik positief. Helaas is deze zwangerschap weer in een miskraam geëindigd. De hoop die ik had op een nieuwe zwangerschap was daarmee volledig weggespoeld. Ik was verdrietig en boos maar tegelijkertijd zielsgelukkig dat we Eva en Feline hebben. Mijn gedachte was bij de stellen die keer op keer teleurstellingen te verwerken hebben en met de gedachte moeten worstelen dat het misschien nooit lukt om een gezin te stichten. Wel had ik er moeite mee dat het iedere keer even mocht lukken en dat het embryo na een paar weken van dankbaarheid en geluk weer losliet. Ik vond het moeilijk om het kindje dat even in mijn buik groeide los te laten. Na de terugplaatsting viel ik elke avond met een grote glimlach in slaap. Mijn handen op mijn buik gevouwen. Daarna was er niets meer dan een lege buik en intens verdriet. Misschien werd het tijd onze droom nu echt los te laten.
Een paar dagen na de miskraam, zat ik stiller dan mijn gezin van me gewend was aan het ontbijt. Feline, die als drie jarige niets van onze behandelingen afwist, liep op me af. Ze legde haar hoofd in mijn schoot. Daarna gaf ze me een knuffel en zei: “mama, blijf zitten waar je zit.’ Ze rommelde wat in haar houten keukentje en kwam terug met een ketting die ik al twee jaar kwijt was. ‘Hier mam, zei ze en ze hing de ketting om mijn hals. Het was de ketting van een engel die ik twee jaar daarvoor van mijn vriendin had gekregen. Ik baalde destijds ontzettend dat ik hem kwijt was geraakt. ‘Die moet je omhouden mam,’ zei ze. Toen pakte ze mijn hand en dirigeerde me naar haar knutseltafeltje. Ze knipte twee kaartjes uit, pakte een roze viltstift en droeg me op om op ieder kaartje twee hartjes, een zonnetje en 6 september te schrijven. Om een idee te geven, Feline weet nog niets van dagen en maanden. Toen keek ze me aan en zei dat het goed was. Ik vond dit zo bijzonder dat ik de kaartjes direct boven ons bed heb gezet, aan de voet van mijn Boeddha beeld.
Diezelfde dag heb ik het IVF centrum in Düsseldorf gebeld en een afspraak gemaakt voor december. Bij het Zentrum für Reproduction. Dokter Scholtes, mijn behandeld arts, is een autoriteit op het gebied van verminderde vruchtbaarheid.
Hoe reageerde je omgeving op al deze behandelingen?
De meeste vrienden en familieleden verklaarden me langzaam aan voor gek dat ik tegen beter weten in volhield. Mijn moeder drukte me op het hart het af te sluiten. Ze was bezorgd dat mijn lichaam het niet meer aan zou kunnen en wilde me behoeden voor nog meer teleurstelling. ‘Ik kan geen knop omzetten wanneer ik zo sterk voel dat er nog een kindje komt mam,’ sprak ik met tranen in mijn ogen uit. ‘Het wordt een obsessie Barbara,’ antwoordde ze bezorgd. ‘Ik wil niet dat jij eraan onderdoor gaat.’ Maar de wens was sterker dan mijn verstand.
Waarom ben je afgeweken van het voor jullie vertrouwde UZG?
Ik heb me verdiept in innesteling en vroege miskramen. Zo kwam ik er, onder andere via Zwangerschapspagina.nl, achter dat in Düsseldorf ‘Assistant Hatching’ wordt toegepast. In het UZG niet. Bij nieuwe methodes duurt het in een groot universitair ziekenhuis langer voor deze geïmplementeerd zijn dan in een privé kliniek. In Düsseldorf selecteren ze de beste methodes uit de wereld. Ze doen intensief onderzoek, waarna ze, bij positieve resultaten, de techniek ook toe gaan passen. ‘Assistant hatching’ houdt in dat ze in het lab voor de terugplaatsting met een laserstraaltje een heel klein barstje in de schil maken, zodat het embryo makkelijker uit zijn schil kan komen en makkelijker innestelt. Het embryo loopt hierbij geen schade op, dat was voor ons een randvoorwaarde. Anders waren we er niet aan begonnen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik de sfeer en warmte die de medewerkers van het UZG uitstralen miste in Duitsland. Zo heb ik inmiddels een bijzondere band opgebouwd met het voormalig diensthoofd, professor Dhont, de arts die ook het nawoord van De Babyplanner heeft geschreven. Hoewel hij bijna met pensioen is en nog maar twee dagen werkt, zorgde hij ervoor dat hij iedere controle en ook de terugplaatsting zelf uitvoerde.
Hoe is deze laatste behandeling in Duitsland verlopen?
In Düsseldorf krijg je andere hormonen, Menopur en Cetrotide. De Menopur moet je iedere dag zelf maken. Twee flesjes openbreken (met gevaar voor glas in je vingers), vloeistof opzuigen met een holle naald, mengen met de Menopur tablet, opzuigen, naald verwisselen en de injectienaald vastkoppelen. De naalden zijn veel dikker dan die van Gonal F en Decapeptyl. Al met al een hele klus, eindigend in veel blauwe plekken op de buik. Groot voordeel vond ik dat de behandeling in tien dagen klaar was, de punctie inbegrepen. In Düsseldorf krijg je bij de punctie algehele narcose, wat in mijn geval van overstimulatie heerlijk was. Op 15 december zijn er twee embryo’s teruggeplaatst van een goede kwaliteit. De dag voor Oud & Nieuw hebben we positief getest, woensdag hebben we de eerste echo. Na de ingeving van Feline had ik zo’n sterk gevoel dat deze laatste poging nodig was om onze wens in vervulling te laten gaan. Zonder haar had ik de afspraak niet gemaakt. Ik was moegestreden en wilde genieten van ons gezin zonder de IVF obsessie die door mijn hoofd bleef stormen. Het mooie is dat ik de uitslag deze behandeling makkelijker los kon laten. Voorheen deed ik onderzoek naar wat je wel en wat je beter niet kunt eten en drinken. Nu heb ik alles gegeten en gedronken waar ik zin in had, behalve alcohol. Zelfs dat ene kopje koffie verkeerd (waar je me wakker voor kunt maken) heb ik mezelf gegund. Net na de terugplaatsing heb ik via internet mijn uitgerekende datum berekend aan de hand van de eerste dag van mijn laatste ongesteldheid: 6 september 2012. Nu nog de vraag of het er 1 of 2 zijn. Woensdag weten we meer!
De Babyplanner heeft een heel nieuw jasje gekregen. Dit om mooi aan te sluiten bij het vervolg Omarm me. Om zoveel mogelijk mensen de kans te geven De Babyplanner nog te lezen voor Omarm me uitkomt, is deze vanaf februari voor 5 euro te koop.
*Specialist in verminderde vruchtbaarheid: Gilles Stoop.
