Ik wil graag wat van me afschrijven, als dat mag.
Afgelopen dinsdag heb ik een eerste echo gehad. Bij het uitgaan van de eerste dag van mijn laatste menstruatie zou ik 10 weken zwanger zijn maar ik ben er vrij zeker van dat ik mijn eisprong heb gehad rond 26/27 december. Omdat ze bij de VK toch uitgaan van die laatste menstruatie moest ik toch langskomen.
Ze zei dat ze dacht op een uitwendige echo niets te zien en inderdaad, er was een vruchtzakje te zien en dat was het. Hierna kreeg ik een inwendige echo en het duurde een tijdje voor ze iets zag. Ze vroeg al: "heb je wel zwangerschapsklachten?". Nou, niet echt dus!
Dus toen werd ik al bang.
Uiteindelijk vond ze toch iets en er was zelfs een knipperend hartje te zien, al ging die iets te langzaam.
Het vruchtje was 5 mm en ze schatte de zwangerschapsduur op 5 tot 6 weken, de vruchtzak op ruim 6 weken. Eerst zei ze dat ze er niet meteen een goed gevoel bij had en ze niet durfde te zeggen dat het goed zat.
Ze heeft alles nog eens nagemeten en berekend vanaf wanneer ik mijn eisprong gehad denk te hebben en toen werd ze iets positiever. Ze zei dat de telling ongeveer klopt maar dat het niets zegt. We moeten afwachten. Er is zelfs nog geen bloed afgenomen omdat ze eerst af wil wachten of het vruchtje blijft groeien.
Ik ben uiteindelijk doorgestuurd naar de gyn vanwege mijn overgewicht en daar heb ik op 14 februari een nieuwe echo.
En man, wat ben ik onzeker en nerveus. Soms heb ik het gevoel dat het helemaal mis is en minstens net zo vaak weet ik zeker dat alles goed zit. En ook al was ze later wat positiever, haar twijfels blijven toch beter hangen.. En wat is 2 weken wachten dan lang ineens!
Onzeker na vroege echo :(
), en dus hardstikke mooi.
