mijn moeder vertoont claimgedrag

Discussie in 'Na de bevalling' gestart door iemandsland, 27 aug 2008.

Topicstatus:
Niet open voor verdere reacties.
  1. iemandsland

    27 aug 2008
    41
    0
    0
    Hoi allemaal,

    Ik ben uitgerekend voor 7 november en ik heb een probleem waar ik al een tijdje tegenaan hik.

    Mijn moeder heeft vroeger last gehad van extreme moedergevoelens. dwz dat mijn vader bijvoorbeeld een Tamagotchi weg heeft gegooid, omdat mijn moeder niets meer deed behalve voor haar kelintje zorgen. erg extreem dus. :confused: Ik was toen ongeveer 17 jaar.
    Toen ik n jaar of 8 was, is ongeveer hetzelfde gebeurd. Er werd gekozen voor een hond in plaats van een broertje of zusje voor mij, en achteraf maar goed... mijn moeder zag alleen nog de hond staan verwaarloosde alles om haar heen en werd in die periode ook hysterisch.
    Waardoor mijn vader mijn moeder voor de keuze stelde: of jij naar een psychiater of de hond de deur uit.

    De hond ging weg en mijn moeder heeft me dat nog heel lang erg kwalijk genomen en mij ook zo nu en dan gezegd dat het mijn schuld was. (de hysterie aanval kwam volgens haar doordat ik aan het oor van de hond had getrokken).

    Nu ben ik zwanger. Mijn moeder heeft al laten weten dat ze haar kleinkind binnen 8 uur wil zien, om een goede binding ermee te krijgen.
    Ik heb duidelijk gezegd dat mijn vriend en ik dat bepalen en dat het eraan ligt hoe wij en onze baby ons voelen. Dat vond ze absoluut niet leuk.

    Ik heb verteld dat ze echt opa en oma worden (dus geen ouders!), en dat mijn moeder geen oppasoma wordt. Dat vindt ze heel jammer, ze wil graag op het kind oppassen.
    vervolgens laat ze me weten dat ze een kamer gaat veranderen in een babykamer met kinderbehang, voor als de kleien bij haar komt slapen :confused: .
    Ik heb aangegeven dat ik dat -niet- op prijs stel. Nog een keer gezegd dat dat oppassen en laten slapen, niet gaat gebeuren.

    Ik heb laten weten dat dit over mijn grens heengaat. Dat het me doet denken aan vroeger. Dan zegt ze, joh maar dat is zoveeeel jaar geleden.

    ja kan best zijn, maar dit is wel mijn kind en ik vind dat ze zo signalen afgeeft die ik niet prettig vind.

    Haar reactie daarop was een samengeknepen mondje en de mededeling dat we de kinderwagen van haar kregen.

    Kortom, ik heb nu het gevoel dat ik mijn kind tegen mijn moeder wil beschermen en tegelijkertijd voel ik me een slechte egoistische dochter.
    Weet dat ik me niet schuldig hoef te voelen, maar dat gebeurt wel.
    tegelijkertijd sja ze heeft het verbruid. het is voor mij heel opvallend dat ik dit mamabeer-gevoel niet heb tegenover bijvoorbeeld goede vrienden etc. Lijkt me super als die ons kleintje vasthouden voor de eerste keer bijvoorbeeld.

    Wat denken jullie, zou je ook zo afwerend gevoel krijgen in een situatie als de mijne?

    Zou je het in mijn plaats nog een keer aankaarten? Ik overweeg om dat wel te doen, maar de bijna-oma reageert telkens heel gekwetst.

    Ik heb nu in ieder geval wat afstand genomen en zie mijn ouders momenteel maar heel weinig.

    Alvast bedankt voor jullie reacties!
     
  2. Samama

    Samama Niet meer actief

    Ik begrijp je verhaal. Ik zit niet in zo'n mega heftige situatie, maar wel een soortgelijke. Mijn moeder claimt onze kleine ook enorm op, wil zich overal mee bemoeien, en wat ik nog het ergste vind, is dat ze onze regels qua oppassen aan haar laars lapt.
    Ik erger me daar kapot aan, laat dat ook merken maar dan is zij gekwetst of boos.

    Ik ontwijk ze ook steeds meer, zorg dat ze mijn dochter niet veel meer zien dan tijdens de oppas dag.

    Ik zou zeggen; ga op je eigen gevoel af wat jij wilt. Het is jullie kindje, en als je moeder boos of gekwetst wordt, jammer dan. Je wilt zelf toch niet ongelukkig of verdrietig worden ten koste van je moeders gevoelens?
     
  3. bengel

    bengel Niet meer actief

    mijn schoonmoeder is dus zo....
    ze heeft 4 kids opgevoed, en nu denkt ze de mijne ook te mogen opvoeden.
    Ook zij verbouwt een kamer tot babykamer, incl badje en al. heeft kleertjes voor bij haar gekocht..
    ze gaat wel 1dag pw oppassen, mijn moeder past nl ook op en tim wil dat zijn moeder ook een dag mag oppassen. k moet haar een kans geven.
    Maar ik zou het bv niet leuk vinden wanneer ik s midadgs het kindje op kom halen dat ie gewassen en al in haar schone kleertjes zit...dat is ONZE taak.
    Ik heb gvd 2 jaar moeten strijden om uberhaupt zwanger te wordne, dit laat ik me niet afpakken door haar.
    Ben al hints aan het geven, en volgens mij komen ze redelijkover..hoop ik
    succes iig..
     
  4. Jalea

    Jalea Fanatiek lid

    24 jun 2006
    2.396
    0
    0
    ik krijg het spaans benauwd als ik je berichtje lees... het doet mij eigenlijk een beetje denken aan de moeder van een vriendin van me, die heeft hetzelfde gedrag, en daar is na jaaaaren dan ook vastgesteld dat het een psychische probleem is.
    ik zou echt HEEL duidelijk grenzen stellen en die echt heel goed bewaken. iedere cm over die grens is al een stukje te ver, en maakt het voor haar minder duidelijk waar de grens ligt.
    een van mijn ouders heeft soortgelijk gedrag (niet qua extreem zorggedrag maar op een andere manier) en ik kan uit ervaring zeggen dat je intuitie je niet voor niets het mijn-haar-gaat-recht-omhoog-staan-gevoel geeft, en ik zou daar dan ook echt naar luisteren! je grenzen stellen keer op keer op keer, en vooral ook beseffen dat dit niet aan jou ligt, jij bent niet de 'boze mama die het contact met oma tegenhoud'! zulke mensen proberen je vaak zulke gevoelens aan te praten in de hoop alsnog hun zin te krijgen. laat je niet onzeker maken door haar gekwetste-oma-gevoel, ze creeert het zelf.
    bij ons is het momenteel ook zo dat mijn kinderen diegene weinig zien, zolang ze niet onze grenzen respecteert, hoef ik dr niet vaak over de vloer. en het excuus 'ik kan er niets aan doen' of 'het ligt aan jou, jij doet moeilijk, ik ben toch gewoon een betrokken oma' gaat hier niet meer op. ik ben inmiddels zo ver dat ik denk, als jij er wat aan doen wilt, dan weet je huisarts vast wel het nummer van een goede psycholoog.

    ik begrijp volledig je gevoel, en zou het net zo doen!
    dit soort gedrag verdwijnt ook niet spontaan na verloop van tijd, dat is echt wel iets wat scheef zit in haar hoofd. 'het is al zo lang geleden' zegt eigenlijk helemaal niks, anders claimde ze nu niet op voorhand al jullie kindje!
    verlies ook niet uit het oog dat als je zou toegeven aan haar wensen, je jouw kind blootstelt aan wat jij als zo vervelend ervaren hebt als kind! dus het is heel logisch dat je het 'mamabeergevoel' hebt naar haar toe!
     
  5. deepfreeze

    deepfreeze VIP lid

    29 nov 2007
    11.783
    11
    38
    Ik kan me heel erg voorstellen dat je je zo voelt. Zeker met zo'n lange geschiedenis!
    Ik denk dat duidelijkheid het belangrijkste is. Zodat je moeder weet wat wel kan, en wat niet kan..

    Misschien kun je behalve zoveel verbieden ook iets "geven".. Dat je bijv aanbied dat jullie het eerste rondje in "haar" kinderwagen met jullie mag maken? Of dat ze kan helpen met het badje na de kraamtijd? (even iets zoeken wat niet "slecht voelt")
    Anders wordt het allemaal zo geforceerd, voelt je moeder zich erg gekwetst, maar vooral: voel jij je schuldig ten opzichte van je moeder. En dat voorkom je zo misschien een beetje?
     
  6. Anne1985

    Anne1985 Fanatiek lid

    17 okt 2007
    1.350
    2
    38
    Mijn haren gaan al overeind staan van je berichtje. Ik begrijp in wat voor situatie je zit en ik denk dat je op je intuïtie moet vertrouwen.
    Jij hebt de grens aangegeven en zij probeert daar toch steeds weer overheen te gaan.
    Bewaak je grenzen, hoe moeilijk dat ook is! Iedere centimeter is er een te veel. Vertel haar nog eens duidelijk dat je het niet op prijs stelt dat ze een kamer inricht voor jou kind. Zet het desnoods op papier. En luister naar je gevoel. Dit is jullie kind, dus jullie beslissen ook waar en waneer je moeder het ziet.

    Vergeet niet, jij bent verantwoordelijk voor je kindje, dus aan jou de taak om hem/haar ook hiertegen te 'beschermen'

    Sterkte meid!
     
  7. Jalea

    Jalea Fanatiek lid

    24 jun 2006
    2.396
    0
    0
    deepfreeze, ik begrijp je advies. ik weet niet of het bij iemandsland's moeder zou helpen, maar bij ons zou zo'n aanpak averechts werken. 'zulke' mensen zijn vaak heel manipulatief, en kunnen heel erg het 'zielige ikje' uithangen, en daarmee afdwingen dat de hele wereld rekening met ze houd.
    mijn ervaring is dat het niet goed werkt als je allerlei dingen gaat doen om het 'goed te maken', of allerlei dingen bedenkt waardoor zij zich beter gaat voelen. op die manier krijgen ze alsnog de aandacht die ze afdwingen, en ben je nogsteeds bezig met wat ZIJ wil.
    als ik iets geleerd heb uit mijn jeugd dan is het wel dat zulke mensen je leren dat zij belangrijker zijn dan jijzelf, en je leert continu voor hun te denken en vooruit te denken ('laat ik maar niet dit of dat zeggen (of juist wel), want anders dan denk/wil zij.... dus dan moet ik nu *zus of zo* want anders voelt zij zich... etc).
    vooral grenzen aangeven en bij jezelf ontdekken en bewaken wat JIJ wilt, geeft pas duidelijkheid naar haar toe. je bewijst haar er geen dienst mee door vanalles te gaan bedenken om het voor haar leuk/goed te maken, hierdoor leert ze nogsteeds niet dat zij niet het centrum van het universum is.
    de belangrijkste les die ik eruit geleerd heb, is dat IK ook belangrijk ben, en dat nu ik volwassen ben, het er om draait hoe IK mijn leven wil, en niet langer hoe mijn ouders bedacht hebben dat de wereld inelkaar zit en mijn leven eruit moet zien.

    maargoed, dat is enkel mijn ervaring ;)
     
  8. MamavEsmee

    MamavEsmee Niet meer actief

    Ook ik krijg een heel naar gevoel in mijn buik als ik je berichtje lees.

    Je geeft zelf aan dat je je zorgen maakt, je houd het open voor je moeder door er over te praten. Maakt het haar boos, prima dan betekend dat wel dat er een kern van waarheid in zit anders reageerd ze vast niet met een pruilmondje.

    Kun je hier met je vader over praten?

    Ik zou haar hoe dan ook niet laten oppassen, je bent er zelf niet bij en je weet dus ook niet wat ze dan doet. Maar probeer wel haar oma te laten zijn. Misschien kun je haar vragen s'middags wanneer de kraamhulp weg is te helpen wanneer er visite komt. Voelt ze zich betrokken bij het gebeuren en heeft ze een doel.

    Maar wees vooral duidelijk en zorg dat je met je partner op 1 lijn zit.

    Dit is mijn gevoel hierbij en zo zou ik het denk ik aanpakken.

    Succes.
     
  9. deepfreeze

    deepfreeze VIP lid

    29 nov 2007
    11.783
    11
    38
    Jalea, ik spreek ook niet uit ervaring.. En had vooral haar schuldgevoel in mijn hoofd, niet zozeer het gedrag van de moeder..
    Ik denk dat iemandsland zelf het beste kan inschatten hoe haar moeder op zo'n voorstel zou reageren..

    Maar het lijkt me niet de bedoeling de oma helemaal uit het beeld te laten verdwijnen. Dus daarom stelde ik ook voor om 1 ding duidelijk aan te wijzen als OK.
     
  10. Jalea

    Jalea Fanatiek lid

    24 jun 2006
    2.396
    0
    0
    ik begrijp wat je bedoelt hoor :) en idd oma helemaal uit beeld is ook jammer!
     
  11. iemandsland

    27 aug 2008
    41
    0
    0
    Dank je wel voor jullie steun. Is heel fijn om te lezen.
    Er zijn trouwens vroeger ook veel leuke momenten geweest hoor, maar dit hangt nu echt als een schaduw boven me...

    @ MamavanEsmee: mijn vader zit er de laatste jaren als een schaap bij.
    Als ik hem tegenwoordig iets vraag, geeft mijn moeder antwoord. Soms zeg ik "nee, ik vroeg het aan hem" en dan vertelt hij wel wat, over zijn werk bijvoorbeeld. Echte steun kan ik van hem zodoende niet verwachten. Als mijn moeder er niet bij is, wordt hij wel een stukje losser, maar je begrijpt... ze is er maar zelden -niet- bij als ik hem zie.

    @ Jalea: je zou best eens gelijk kunnen hebben, dat goedmaken averechts werkt. Dan blijkt namelijk dat haar gedrag werkt. Het was best confronterend (en tegelijkertijd fijn) om je reactie te lezen. Inderdaad heb ik altijd geleerd dat mijn moeders gevoelens belangrijker zijn dan die van mijzelf. En ze kan heel goed de "gekwetste-ik" spelen. Ze is manipulatief en leeft in haar eigen leugens over wie ze is. In haar ogen bijna heilig of anders het slachtoffer :). Het gemakkelijkst was door weinig contact te hebben mijn eigen leven leiden, maar nu ik zwanger ben en straks een dochter heb, word ik toch met een aantal dingen geconfronteerd.
    Ik probeer mezelf voorop te stellen en merk dat er ook eea aan het veranderen is bij mijn eigen houding. Maar gaat niet zonder moeite. Jouw advies is dus: grenzen aangeven. En vasthouden. Het naarst vind ik dat ze zichzelf in en slactofferrol brengt en mij in een "slecht iemand" rol. Maar goed, als ze merkt dat het niet meer werkt, houdt dat misschien op.

    @deepfreeze: iets aanwijzen dat wel ok is, is ook wel een plan. Vooral als dat uit mijn eigen initiatief is. (ongeacht of dat dan ook is wat mijn moeder echt leuk vindt)

    Het is ook een stukje acceptatie wat ik moeilijk vind.
    Het zou zo heerlijk zijn als het anders was. Als ik een moeder had die het leuk vond om mee te gaan wandelen met de kinderwagen(niet perse om hem zelf vast te houden). Of die niet vooraf al zegt, het kind graag zonder mij te willen zien, omdat het haar zo leuk lijkt om alleen samen met mijn vader wat leuks te doen met het kleinkind dat op komst is.
    Doet pijn. En gaat ook niet gebeuren, zoalng ze dit heeft.
    Ik zou het superleuk vinden als ze een oma wordt voor mijn kindje. En dat ze luistert en rekening houdt met mijn gevoelens en snapt dat het even kan duren, voordat ik het bijvoorbeeld ok vindt als ze mijn kindje vasthoudt.

    Jalea, merk jij er bij de ander iets van dat je je grenzen zo scherp stelt?
    Dat zou een mooie bijkomstigheid zijn.
     
  12. Lovelylonnes

    Lovelylonnes Fanatiek lid

    3 jul 2007
    2.208
    0
    0
    Nagelstyliste en incassomedewerker.
    Iemansland,
    Misschien kun je met je vader gana praten, wellicht dat hij het duidelijker aan je moeder uit kan leggen?

    Succes i.e.g.
     
  13. Jalea

    Jalea Fanatiek lid

    24 jun 2006
    2.396
    0
    0
    iemandsland, ik zal je vandaag wel ff pb'en, anders word 't wel erg persoonlijk op t forum ;)
     
  14. miepie28

    miepie28 Fanatiek lid

    13 aug 2008
    2.687
    0
    0
    intercedent
    Tja jammer genoeg ken ik het ook wel. Niet zo erg gelukkig maar wel vergelijkbaar. Wees er gewoon goed van bewust dat jullie de ouders zijn en ook gaan bepalen wat goed is voor jullie kindje! Mijn moeder is toen onze dochter 2 weken was al huilend naar huis gegaan omdat ze de fles niet mocht geven. Ze vond het belachelijk dat dat niet mocht en dat het haar heel zeer deed. Wij geven liefst zelf de fles omdat we dat beter voor haar vinden en ook omdat ze niet altijd even goed drinkt.

    Ook gaat dit zo met oppassen...Schoonouders passen een keer op en dan wil zij ook. We zijn nog niet bij hun op visite geweest en dat terwijl ik wel bij een vriendin al ben geweest met de kleine. Nou dat vond ze ook niet leuk.

    Ik leg mij er inmiddels bij neer dat dit zo gaat blijven maar heb voor mezelf besloten als ik er genoeg van heb om gewoon duidelijk aan te gaan geven wat ik er van vind. Het is niet makkelijk ik weet het....
    groetjes
     
  15. iemandsland

    27 aug 2008
    41
    0
    0
    @miepie28: ja dat ga ik ook inderdaad aangeven, er zijn dingen die ze niet leuk vindt, maar het is ons kindje.
    Als het te zwaar wordt om telkens zo duidelijk en hard te moeten zijn (zonder begrip van mijn moeders kant), dan ga ik me toch bedenken of ik het contact wel hou, want continue stress is niet goed voor mij en mijn gezin.

    Nog iets wat ze niet leuk gaan vinden is dat ik uberhaupt niet met kindje bij hen langs zal gaan. Vooralsnog wil ik proberen ze wel af en toe bij mij langs te laten komen terwijl ik dan echt duidelijk aangeef wat mijn grenzen zijn.

    Reden dat ik niet langs wil gaan:
    Mijn ouders roken allebei veel, en ik heb daar zelf als klein kind veel en vaak last van gehad.

    Ze hebben zelf gezegd niet te zullen roken waar de kleine bij is. Want ja het is nu toch wel bekend dat het echt schadelijk is. Bij mijn neefje van 4 jaar roken ze wel weer, als hij langskomt. Want die is al wat ouder?
    Maar goed.... zelfs al roken ze niet, de kamer stinkt dan nog, bovendien heb ik gelezen dat ook "even doorluchten" er niet voor zorgt dat de schadelijke stoffen weg zijn.
    Ik wil mijn kleine kindje daar niet aan blootstellen.

    Maar ja wat is een geschikt moment om dat te zeggen?
     
  16. kleine tinus

    kleine tinus Actief lid

    1 mei 2007
    139
    0
    0
    Limburg
    Ik sluit me aan bij wat Jalea zei.
    Je geeft uit erbarmen een vinger en voor je er erg in hebt heeft oma je hele hand. Geen medelijden, maar voor jezelf opkomen lijkt me van wat ik uit je verhaal begrijp de beste weg.
    Om oma alleen thuis uit te nodigen is een prima idee, rookvrij en de beste omgeving om jouw grenzen aan te geven.
    Het kan best zijn dat je moeder over een poosje zich neerlegt bij de situatie en zich aan kan passen, maar als ik het zo lees kan dat ook snel weer omslaan.
    Ik vind het heel knap van je dat je het er al met je moeder over hebt gehad en duidelijk bent geweest. Dat is niet makkelijk, maar voor jou en je kind wel het beste.
     
  17. Jalea

    Jalea Fanatiek lid

    24 jun 2006
    2.396
    0
    0
    die situatie heb ik persoonlijk te lang laten voortslepen... zo ver dat ik tijdens de zwangerschap van onze oudste emotioneel echt aan de grond kwam te zitten, ik wist niet meer wat ik doen moest om haar tevreden te stellen en haar niet kwijt te raken, en tegelijkertijd er niet zelf aan onderdoor te gaan en niet steeds het gevoel te hebben dat ik compleet platgewalst werd door haar... uiteindelijk is de bom ontploft toen ik een maand of 4 zwanger was, toen ze in wat begon als een heel normaal gesprek van onze kant om het op te lossen, uitliep op hele kwetsende uitspraken van haar over mij, die echt heel kwetsend waren (en die je niet zegt tegen je zwangere dochter)
    toen is het contact verbroken, en nu is het bij vlagen er soms even wel, dan weer een hele tijd niet. meestal zodra ik weer een grens aangeef ontploft er weer een bom. tijdje doodse stilte... en dan komt er langzaamaan weer contact...
    het is echt slopend, en doet onbewust meer met me dan ik dacht en soms denk.

    (ben nog niet aan je pb toegekomen, maar hij komt nog hoor ;))
     
  18. iemandsland

    27 aug 2008
    41
    0
    0
    Jeetje Jalea.... dat klinkt heel erg. En enigszins herkenbaar (ook van voor mijn zwangerschap).
    Ik ben blij dat ik het eerder af heb lijken te kappen tijdens mijn zwangerschap. Mijn ouders waren vandaag namelijk heel rustig op bezoek. Wel wat korte opmerkingen over "wanneer je het kindje bij mij brengt", maar ik ben er niet op ingegaan.
    Merk wel dat ik het gevoel heb dat ik -niet- mezelf durf te zijn. (dat voelt te kwetsbaar). Zolang het prettiger voelt laat ik ze bij mij komen.
    Bij mijn ouders is het wel altijd zo geweest, dat ik contact zoek. Meestal zoek ik dan uiteindelijk contact uit verplichting of schuldgevoel. (en daar voel ik me dan weer rot over :)).
    al dit soort gedoe is slopend, kost veel energie.....

    Ik kreeg van een kennis de tip om (na de geboorte), even aan te kijken hoe het gaat.... en eventueel een vaste dag in te plannen waarop ze langs komen..... met een frequentie waar ik me goed bij voel.
     
  19. raspberry

    raspberry Niet meer actief

    Hoi iemandsland,

    ik krijg helemaal de kriebels van wat je schrijft over je moeder. Dat is echt niet OK, zoals zij met dingen omgaat. Ze zal het allemaal heel lief bedoelen, maar die uitwerking heeft het bepaald niet...
    Ik werk als therapeut en ik zou je aanraden hele duidelijke grenzen naar haar te stellen. Van je vader hoef je niet zoveel te verwachten, als ik het zo lees... Het klinkt alsof hij na zijn pogingen van vroeger om de boel weer in normale proporties te brengen, de moed wat heeft opgegeven...

    Wat bij mij echt alle alarmbellen laat rinkelen is je moeders uitspraak: Maar dat is al zo lang geleden. Dat betekent echt dat er innerlijk bij haar nog niets is veranderd, en dat je dus echt hele duidelijke grenzen aan moet gaan geven, omdat jouw dochter anders je moeders knuffelbeer wordt. Dat is een last die je niet bij je kind wilt hebben liggen: je dochter moet gewoon kind kunnen zijn. Als je het je moeder wel toestaat, kun je er donder op zeggen dat er ooit, als je dochter wat ouder wordt en een eigen willetje krijgt, confrontaties gaan komen waarin je moeder je dochter allemaal verwijten gaat maken, omdat ze niet zal voldoen aan je moeders verwachtingen. Dat wil je je dochter besparen, lijkt me, ;) Het verschil tussen de tamagotchi en de hond ten opzichte van je dochter is namelijk wel dat je dochter een mensje is met straks een eigen willetje: de hond en de tamagotchi doen eindeloos precies wat je moeder wil, jouw dochter zal dat niet doen...

    Mijn eerste gevoel zegt me dat het blijkbaar voor je moeder bedreigend was om een intieme band met haar eigen kinderen aan te gaan, en dat ze dit overcompenseert door die intimiteit te zoeken in andere relaties: de tamagotchi, de hond en straks je dochter. Heeft ze het bij je neefje ook? Klinkt niet direct zo, en kan zijn dat ze het enkel bij meisjes heeft, omdat er daar natuurlijk een vanzelfsprekender identificatie mee is... Is er vroeger wat gebeurd waardoor jouw moeder angst heeft om die intimiteit op een gezonde en gebalanceerde manier aan te gaan?

    Voordat je je moeder meer ruimte geeft, zal zij dit soort thema's moeten hebben aangepakt. Doet ze dat niet, dan is dat haar keuze en zijn de consequenties voor haarzelf. Je zou haar dat eventueel wel heel duidelijk kunnen zeggen: Mam, k wil dat je in therapie gaat om hier wat mee te doen. Doe je dat niet, dan zie je je kleindochter enkel bij ons thuis op onze voorwaarden en zolang als wij jullie visite nog gezellig vinden, (ik zou geen vaste tijden afspreken: dan gaat ze ook die momenten heel erg claimen en krijg je ruzie als je eens een keer afzegt, ik zou eerder afspreken dat jullie bellen als je weer eens zin hebt in hun visite en dan wat afspreekt met ze. Ook niet afspreken dat ze een uur, middag of wat ook langs mogen komen: gewoon dat ze dan langs mogen komen en dat je wel ziet hoe lang het leuk is. Dan houd jij de regie over de situatie...

    Tenslotte: je bent NIET egoistisch als je dit doet, in feite bewijs je je moeder een dienst door haar niet toe te staan er verkeerde patronen op na te houden. Dat je moeder jou dat schuldgevoel aanpraat, dat is echt absoluut alleen om haar zin te krijgen. Zolang jij je schuldig voelt, heeft zij haar doel bereikt... Spreek samen met je vriend/man af wat voor jullie OK is en wat niet en houd je daaraan: wat ze ook zegt of doet. Geef haar NOOIT haar zin na een zeurpartij, als je eens iets extra's wilt doen, doe je dat nadat ze zich juist van een hele positieve kant heeft laten zien (en kun je dat ook expliciet benoemen: Mam, de laatste keer dat jullie op visite waren, was erg gezellig, kom je nog een keertje?). Op die manier leer je je moeder om aan jullie verwachtingen te voldoen, je beloont haar voor gewenst gedrag, zeg maar. Dat werkt alleen als er op niet-gewenst gedrag geen reactie komt, of een negatieve (als ze zich claimend opstelt tijdens een visite zou je kunnen zeggen dat ze een periode van zo-en-zo-lang niet meer mag komen. Geen ruzie over maken, enkel de mededeling doen dat ze een tijdje niet mag komen, met kort de reden: Mam, de komende maand ben je niet welkom, want je probeert vandaag steeds mijn dochter uit m'n armen te trekken. Daar hou je het dan bij en als ze drama's gaat maken, loop jij bijvoorbeeld met je kindje naar boven terwijl je man/vriend haar de deur uit gaat werken, (of, als je erg bang bent dat er drama's komen, zeg je het als ze vertrekken, of laat je het kort daarna weten per telefoon of mail).
    Jij bent geen egoistische moeder, je intuitie klopt helemaal en gebruik die om te voorkomen dat je kindje allerlei negatieve ervaringen opdoet met je moeder. Je wilt juist dat ze gewoon kleindochter van haar oma kan zijn en dat doe je door grenzen aan je moeder te stellen. dat is niet egoistisch, maar heeeeeeel liefdevol, :)
    Sterkte!
     
  20. Jalea

    Jalea Fanatiek lid

    24 jun 2006
    2.396
    0
    0
    *amen* ;) hihi ben het helemaal met rozemarijke eens :)
     

Deel Deze Pagina