Thuisbevallingswens is een keizersnede geworden

Discussie in 'De bevalling' gestart door Kiki, 13 jul 2005.

Topicstatus:
Niet open voor verdere reacties.
  1. Kiki

    Kiki Fanatiek lid

    8 jul 2005
    4.364
    0
    36
    Fulltime memmie en mod :-)
    Steenwijk
    Hallo,
    mijn bevallingsvehaal van Ilse (20-11-2003)
    Ik had een voorspoedige zwangerschap, behalve dan dat ik erg snel en veel groeide(totaal meer dan 45 kilo). Alles leek goed en uiteindelijk ook de twijfels bij mijn man waren verdwenen. We zouden gewoon lekker thuis bevallen. In mijn 32e week kreeg ik plotseling erge duizeligheid, alsof je op een boot zat. Bloeddruk was ok, hb was ok, niets kon verklaren waarom ik zo duizelig was dus de VK heeft me dan ook weer "onbevredigd" naar huis gestuurd. in week 35 was het nog steeds erg met de duizeligheid en toen heeft de VK me doorgestuurd voor een suikeronderzoek. Bingo! ik had te hoog bloedsuiker, al kon dat volgens haar onmogelijk de reden van de duizeligheid zijn. Dan maar voor controle naar de gyn. En nog steeds dacht ik thuis te kunnen bevallen. De eerste controle was met een echo, want de diagnose zwangerschapsdiabetes was een feit. Met Zwangerschapsdiabetes heb je meer kans op een grote baby en dus meer kans op complicaties. Op de echo bleek inderdaad dat ik een flinke baby zou baren want qua grootte van het kindje lag ik bijna 3 weken voor op schema. Nog niets aan de hand dus dacht ik... tot de gyn zei dat ik nu medische indicatie had om in het ziekenhuis te bevallen. Slik! en huilen want daar had ik niet op gerekend, weg droom. Ook de vervolgcontroles liepen nu via de gyn.
    19 november 2003, 1 dag na de uitgetelde datum kreeg ik 's middags spontaan weeen, netjes regelmatig om de 10 minuten. Toen mijn man uit zijn werk was thuis gekomen heeft hij het ziekenhuis gebeld met de vraag wat te doen. Kom maar langs dan gaan we de weeenactiviteit meten zeiden ze. 10 minuten later lag ik op de kraamkamer waar de weeen idd regelmatig waren en ik kon blijven. Tijdens de hele bevalling heb ik een band om gehad waarbij de hartslag van de baby werd geregistreerd, een vrolijk gerikketik van ca. 130 slagen per minuut. Puf puf weer een wee. Na diverse metingen ging ik geheel volgens het boekje met bijna 1 cm ontsluiting per uur, tot ik bij 7 cm bleef steken. Toen is er een echo gemaakt, hierop was duidelijk te zien dat het om een aangezichtsligging ging. Natuurlijk bevallen zou moeilijker gaan maar wel mogelijk zijn. Daarna besloot de co-arts de vliezen door te prikken om ook het laatste stukje ontsluiting te bevorderen. Al bij de eerste vloed zagen ze direct dat het om meconiumhoudend vruchtwater ging, wat kan betekenen dat de baby het benauwd heeft of dat het kindje er gewoon helemaal klaar voor is. Ik zag het positief in en ging van dat laatste uit. Ondertussen was de gyneacoloog al uit zijn bed gebeld. Terwijl ik met de laatste weeen bezig was, is er tot 2 keer toe geprobeerd om een hartslagmeter op het hoofdje van mijn kindje te plaatsen, dat is mislukt. En nog steeds ging ik ervanuit dat het allemaal soepel verliep, tsja wat weet je er ook van zo bij je eerste kindje.
    Toen de gyn me toucheerde om het laatste randje ontsluiting weg te masseren constateerde hij dat het kindje nog niet zover was ingedaald. Hadden ze dat niet op de echo kunnen zien... de aanwezige verpleegkundige vroeg of ik al persdrang kreeg, ja, wel een beetje. Dus hup, ik werd in de pershouding gehesen en bij de eerstvolgende wee kon ik gaan persen.
    Direct toen ik druk zette ging het vrolijke gepiep van de hartslag van de baby tot een dieptepunt van ca 50 piepjes per minuut. Ook toen dacht ik dat dat geen probleem was, want ik had gelezen dat de hartslag kan zakken tijdens het persen...
    Er werden een paar medische kreten geroepen en bij het woord anesthesist ging er een alarmbelletje bij me rinkelen dus ik zei: hallo, hier lig ik, wat is er aan de hand! Ik moest van de gyn direct stoppen met persen en ze keken angstig naar de monitor, langzaam maar zeker ging de hartslag weer omhoog tot 100 per minuut, intussen werd ik al geschoren en de sieraden werden al afgedaan. De arts zei: als je nu beslist kan ik nog een ruggeprik doen anders moet je onder volledige narcose de spoedkeizersnede ondergaan. KEIZERSNEDE!!!! dat had ik niet gedacht. Laat dan maar, doe mij maar een narcose, dat wil ik niet meemaken! De anesthesist heeft me overgehaald om wel een ruggeprik te doen want ik had immers al de hele bevalling meegemaakt en dat laatste stukje was wel echt de moeite waard. Ik was om, je moet op zo'n moment zo snel denken en handelen.
    Op de operatiezaal kreeg ik een infuus en de ruggeprik, het viel me op dat er zoveel mensen waren, dat ik niet eens had gemerkt dat mijn man er niet bij was. Net toen ik mijn onderlijf niet meer voelde en begon te huilen kwam mijn man toch binnen, gelukkig. Dit schijnt protocol te zijn van het ziekenhuis. Eerst de patient klaar, dan de partner erbij. Nog geen 2 minuten later hoorde ik het huilen van ons meisje! De gyn zei: zo, da's een flinke meid en het klinkt goed! Vervolgens heeft de kinderarts een paar testjes gedaan en al snel werd ze in een doek gewikkeld en bij me gehouden, nu kon ik haar ook zien. Mijn eerste gedachte was: wat een mooie baby en wat lijkt ze erg op mijn man! Flink was ze zeker, 4095 gram.

    In totaal heb ik 6 dagen in het ziekenhuis gelegen en ben ik thuis nog zeker 10 weken niet helemaal "up-and-running" geweest, maar het belangrijkste is dat ik een kerngezond kind heb. De dame is inmiddels ruim 19 maanden en superondernemend. Een heerlijke peuter.

    Het gevoel wat ik overgehouden heb na de bevalling is moeilijk te omschrijven. Het zit ergens tussen "het kan nu eenmaal zo lopen" en "ik voel me genaaid!" ben ik nu gvd de hele dag en nacht bezig geweest om dan toch via de nooduitgang te bevallen? Zo wil ik het nooit weer! Dus als ik een 2e kindje krijg, wil ik serieus overwegen om direct een keizersnede te kiezen, als dat mogelijk is. Want de angst zit er wel goed in nu.

    We zien het wel, komt tijd komt raad.
    Groetjes van Kiki.

    PS Zie ook de foto's in het album, niet geschikt voor kijkers met een zwakke maag.
     
  2. Sientje

    Sientje Fanatiek lid

    4 mei 2005
    2.747
    0
    0
    Mama
    Hee Kiki, jeetje wat een verhaal zeg! Ik ben wel blij dat je dit met ons wilt delen, vind het toch interessant om te lezen hoe anderen vrouwen de bevalling doormaken en beleven.
    Ik hoop ook thuis te bevallen maar zo zie je maar weer, t gaat niet altijd zoals je verwacht!
     
  3. djara

    djara Fanatiek lid

    12 apr 2005
    2.675
    0
    0
    begeleidster
    makkum (fr)
    pfoe, wat een verhaal, wel interessant.

    agnes
     
  4. Aquarius

    Aquarius Bekend lid

    13 aug 2005
    912
    0
    0
    "Limbo"
    Hoi Bosengel,

    Zo'n soort gelijk verhaaltje heb ik ook meegemaakt met mijn eerste.
    Alleen met verschil dat ik 6 cm ontsluiting had en tegen de gyn. zei dat er iets uitkwam (onder de weeen), deze telkens kijken als ik dit zei, en dan met een verontwaardigd gezicht dat kan niet mevrouw ik zie niets. Wat bleek nou achter af de kleine had een onvolkomen stuit ofzoiets.
    Hij kwam dus onder elke wee met zijn voetjes naar buiten en als de wee was afgelopen gingen ze weer naar binnen.
    Dus ook maar een spoed keizersnede.
    Hij is om 8 uur 's morgens geboren en ik kreeg hem pas 's middags om half 1 ofzo te zien.
    Ze lieten mij aan de hartbewaking liggen omdat mijn hart behoorlijk tekeer ging, ze waren vergeten op te schrijven dat ik weeenremmers had gehad en dat was de rede van "mijn hart probleem".

    Maar om alles goed te maken is de 2de wel via de gewone weg geboren, behalve de leuke gedeeltes dat de moeder het kind direct krijgt te zien en krijgt vast te houden heb ik nog nooit meegemaakt.
    Aangezien de 2de veels te vroeg is geboren en gelijk naar de neonatologie afdeling is gegaan.

    Groetjes,
    Jelra
     
  5. Jolanda

    Jolanda Fanatiek lid

    26 jul 2005
    3.281
    0
    0
    Noordwolde Friesland
    Zo Kiki dat is een heel verhaal zeg.
    Lijkt mij heel naar zo'n spoedkeizersnede.
    Ik heb dan wel ook een keizersnede gehad alleen dit was een geplande.
    Nouja voor zo ver je het een geplande keizersnee kunt noemen.
    Ik wist het een kleine week van te voren en dat was ook een tegenvaller.
    Ik had ook liever thuis willen bevallen, maar dat zit er niet meer in.
    En voor jou ook niet meer he.

    Dus jij zou ook weer een keizersnede willen bij deze bevalling?
    Ik ben benieuwd of je zelf die keuze mag maken, ik zit wat dat betreft in het zelfde schuitje en als ik zwanger ben zou ik ook wel weer een keizersnee willen.

    Sta je nu onder controle van de gyn?
    Of ook eerst via de verloskundigen?

    Groetjes Jolanda
     
  6. viss2989

    viss2989 Lid

    9 aug 2005
    6
    0
    0
    Administratief medewerkster
    Rotterdam
    Hallo,

    Wat mij opvalt is dat de meeste vrouwen bij de 2e bevalling graag weer een keizersnede willen.
    Ik kies er juist niet voor (niet dat ik iets te kiezen heb) maar als ik zou mogen kiezen zeker geen keizersnede.
    Maar ik heb dan ook niets van mijn eerste bevalling meegekregen daar ik wel voledig verdoofd was. En ook mijn kraamtijd heb ik niet gehad en ook geen zwangerschaps verlof daar mijn zoon voor die tijd al ter wereld kwam.
    Nou dat zwangerschaps verlof heb ik nu inmiddels bereikt dus wacht ik nog op mijn kraamtijd (thuis). En als ik een keizernede zou krijgen betekent dit dat ik weer de helft of zelfs meer dan de helft van mijn kraamtijd in het ziekenhuis moet doorbrengen dit zou ik vreselijk vinden.
    Daar ik bij mijn eerste kindje 3 maanden lang 3x per dag in het ziekenhuis ben geweest.
    Ook het ongemak na zo'n keizernede je kunt amper lopen, niesten, hoesten, lachen alles doet pijn nee dank je.
    Maar ja dit is voor iedereen persoonlijk.
    Ik in ieder geval liever niet!!

    Groetjes Carmen
     
  7. Sommige vrouwen kunnen helaas niet keizen.
    Ik heb bij de eerste ook een spoed keizer gehad .
    en mocht ik nummer twee krijgen dan word dat ook weer een keizer om dat ik te smal ben.
    dus ik weet waar ik aan toe zal zijn
     

Deel Deze Pagina