Hallo allemaal,

Weet niet goed bij welke topic ik mij aan kan ('mag') sluiten als het gaat om mijn verhaal.
Sinds december 2010 ben ik gestopt met de pil, echter heb ik geen menstruatie/eisprong meer gehad sindsdien.
Na 2 bezoeken aan de HA gelukkig doorverwezen naar de gyn.

Vorige week heb ik mijn 1e afspraak gehad: anamnese afgenomen, in- en uitwendig onderzoek gehad en bloed laten prikken. Gyn. zei dat ik waarschijnlijk PCOS heb, omdat op de inwendige echo cysten te zien waren in mijn eierstokken.
Nu moeten we half augustus samen op de poli terug komen voor de uitslagen en verder onderzoek.

Vind het allemaal erg spannend en maak me best druk, mede omdat ik het in mijn directe omgeving niet aan de grote klok wil hangen en dus niet echt met anderen kan delen. En natuurlijk wordt in mijn omgeving de ene na de andere vriendin zwanger of is al moeder, en meestal nog 'per ongeluk' of al in de 1e of 2e ronde... Erg fijn voor hun natuurlijk, maar soms wel een beetje frustrerend als je zelf zo graag wilt...

Hoop dat ik hier aansluiting vind bij anderen die in een soortgelijke situatie zitten, zodat we elkaar kunnen steunen en op de hoogte kunnen houden van de 'vorderingen'.

Groetjes,
Moon83

Jee Moon83, wat lijkt jouw verhaal op de mijne! Ik ben dan sinds feb gestopt, ook niet meer ongesteld en naar de ha geweest. Daar inwendig onderzoek gehad, en erg gevoelig bij mn eierstokken en baarmoeder.

Na bloed voor mn schildklier (wat overigens goed was) heeft de ha overleg gehad met de gyn, en die wil mij zien omdat het nu wat lang duurt. De ha vermoedt dat ik PCOS heb, gezien mijn klachten en symptomen. Best van geschrokken, maar de diagnose is er nog niet, daar hou ik me nu maar aan vast!

Volgende week maandag moet ik naar de gyn voor onderzoeken. Na anderhalve week al, dus erg blij mee!
Ben erg benieuwd hoe dat gaat. Dus jouw gyn zag meteen op de echo de cystes? En kon je zelf ook meekijken en was je vriend/man mee?

En in aug moet je dus terugkomen, spannend! Krijg je in de tussentijd geen provera om de menstruatie op te wekken en daarna clomid? Of hoor je dat dan pas?

Nou, erg veel vragen dus van mijn kant haha. Ben (gelukkig) nog maar een leek op dit gebied... vind het soms best moeilijk het van me af te zetten. Want ook hier, alleen maar zwangeren om me heen, aahhh soms om gek van te worden. Ook al gun ik het iedereen ook...

Hoi Uk1983,

Bedankt voor je reactie, en jouw verhaal lijkt inderdaad veel op dat van mij zeg!
Ik kon gelukkig ook binnen een paar weken terecht bij de gyn.
Ik had eerst een gesprekje van een minuut of 10, waarin hij wat vragen stelde over mijn cyclus voorheen (wist ik weinig over te vertellen omdat ik 15 jaar aan de pil ben geweest) en mijn algemene gezondheid. Daarna kreeg ik een uitwendig onderzoek en een inwendige echo. Op die echo waren dus cysten te zien, ik kon zelf meekijken op de monitor. Hij legde alles gelukkig rustig uit en vertelde dat het geen ernstige afwijking was, maardat het over het algemeen goed te behandelen is. Ook is er bloed geprikt.

Ik ben de eerste afspraak alleen gegaan, maar bij de volgende afspraak in augustus gaat mijn man ook mee, ze gaan dan ook gelijk zijn zaad onderzoeken (is hij errug blij mee...hihi) en dan worden mijn bloeduitslagen en het verdere traject besproken.
Ik denk dat ik dan te horen krijg wat de exacte diagnose is en óf en welke medicijnen ik moet gaan slikken.

Ik merk dat het mij toch wel erg bezig houdt, terwijl ik in het begin zoiets had van: "We zien het wel..." Maar nu ik er toch mee bezig ben wil ik toch wel erg graag dat het lukt! En als je vriendinnen dan een voor een zwanger worden en bevallen begint het alleen maar meer te 'knagen'! Ben ontzettend blij voor ze hoor, daar niet van, maar ik wil ook zo graag!

Zie trouwens aan je jaartal dat we ongeveer even oud zijn, toevallig hè!? Gaat jouw vriend/man wel mee de eerste afspraak bij de gyn?

Groetjes en succes,
Moon

Hey Moon en Uk,

Hier nog een pco-er. Wat herken ik veel in jullie verhalen.
Ik ben in oktober 2010 gestopt. Menstruatie kwam gelukkig wel op gang, maar zeer onregelmatig.
De huisarts heeft me doorgestuurd voor een inwendige echo en bloedonderzoek en gisteren kreeg ik de uitslag: PCO
Nu kunnen mijn man en ik over 2 weken al bij de gynaecoloog terecht. Dat is wel fijn.

Maar vanochtend open ik mijn mail (net als vorige week) en tref daar (net als vorige week) weer een berichtje van iemand die zwanger is... Ik probeer blij voor ze te zijn... maar van binnen ben ik eigenlijk alleen een beetje verdrietig.

Trouwens... ik zie dat ik ook ongeveer even oud ben als jullie

Groetjes,
Elmo

Hey Elmo, (& Uk natuurlijk!)

Wat fijn dat jullie al over 2 weken terecht kunnen bij de gyn, wij moeten anderhalve maand wachten, best wel een beetje frustrerend, want in de tussentijd gebeurt er natuurlijk helemaal niks...
Waren er bij jou op de echo ook cysten te zien in je eierstokken? Of waren bij jou alleen de bloeduitslagen afwijkend?
Overigens lijkt het mij wel 'fijn' dat je een cyclus hebt, er is dan tenminste nog wel een eisprong. Ik moet nog maar afwachten of/hoe/wanneer deze op gang gaat komen.
Ben benieuwd wat de gyn bij jullie gaat zeggen/doen over 2 weken! Hou je ons op de hoogte?

Tja en dat van die mailtjes herken ik heel goed, ben ontzettend blij dat het bij anderen wel lukt, maar heel diep van binnen ben ik soms toch wel een tikkeltje jaloers hoor...

Groetjes,
Moon

Hoi meiden,

herkenbaar, de onderzoeken! Ik ben ook een PCO'er. Maar, er is prima zwanger mee te worden hoor!! Ze kunnen met medicatie heel mooi 1 eitje laten rijpen, zodat er toch een eisprong is. Als de sperma kwaliteit dan goed is van je parter heb je net zoveel kans als ieder ander. Hoop dat je dat een positief gevoel geeft.

Ik snap heel goed dat al die onderzoeken niet fijn zijn. Best belastend he? Zeker als je niets in je omgeving wilt vertellen.
Ik leef met je/jullie mee.

Zelf heb ik van de PCO geen cyclus die vanzelf gaat. Ja, na ruim 100 dagen ofzo. Na het stoppen van de pil bleef de menstruatie echt een half jaar weg. Ik ben toen ook bij de gyn beland. In eerste instantie dus voor mezelf. De gyn heeft mij toen ook onderzocht, en wilde voor de zekerheid toch een sperma onderzoek doen bij mn man... en dat was foute boel. Tot 2 x NIETS gevonden. Doorgestuurd naar een specialist en daar is toch wat gevonden. We hebben onze 1e ICSI poging er net op zitten en mag vrijdag voor de bloedtest.

Om die rede zou ik ook je man laten checken. Het zou zonde zijn als jij je in alle bochten wringt voor een eitje..... maar als de zaadjes niet goed zijn, of te weinig zijn, zal er niet veel gebeuren.

Ondanks dat het ICSI traject niet leuk is, ben ik wel blij dat ze er zo snel achter zijn gekomen.

Héél veel succes!!!!!

Hoi Tycuna,

Jeetje, wat een verhaal ook. Zo zie je maar weer dat zwanger worden echt niet altijd vanzelf gaat! Ben ook wel blij dat bij de volgende afspraak mijn man ook onderzocht wordt, het heeft inderdaad geen zin om je op één ding te concentreren als er nog iets anders speelt.
Hoe gaat jouw man om met het hele ziekenhuisgebeuren? Het lijkt mij vooral lastig om het te combineren met werk, zijn jullie er open over tegen anderen of houden jullie het nog voor jezelf?
Wij houden het nu nog voor onszelf maar ik kan me voorstellen dat dat op den duur erg moeilijk wordt, vooral als je regelmatig naar het ziekenhuis moet.

Heel veel succes met de ICSI behandelingen!

Hey! Wij hebben het aan een paar mensen verteld, maar dat zijn er heel weinig. Dat is soms erg lastig, zeker met werken.... Ik moet zeggen dat je wel creatief wordt hoor, in het verzinnen van dingen. Maja, alles voor een goed doel.

Jullie ook succes!!!!

Hey allemaal,

Bij ons zal zowel ik (weer) onderzocht worden, maar ook mijn man wordt onderzocht.
Op de echo waren wel cysten te zien. Mijn man is vrij nuchter en geeft aan dat hij het goed vind dat hij ook onderzocht wordt, want ja... als ze alleen mij onderzoeken en bij hem gaat er ook wat mis, dan schiet dat niet zo op.
Verder wil mijn man het graag geheim houden tot het moment dat ik 12 weken zwanger ben. Ik kan dat niet. Mijn moeder en zus weten e.e.a. en verder overweeg ik om het aan een paar goede vriendinnen te vertellen. Maar manlief vind dat dan weer niet zo'n strak plan. Van de week hebben we het er over gehad, hoe reageren we als we een opmerking krijgen over kinderen krijgen.

Groetjes,
Elmo

Hallo, hallo!

Dat vind ik zelf ook wel erg moeilijk hoor, reageren als iemand vraagt wanneer wij aan kinderen willen 'beginnen'.
Sinds we vorig jaar getrouwd zijn is dat bijna een standaardvraag geworden, soms vind ik het best lastig om dan ontkennend te antwoorden.
Ook als ik eens geen alcohol drink op een feestje, dan begint iedereen ook: "Ben je zwanger ofzo?". Erg irritant!

Ik heb tot nu toe alleen 2 collega's in vertrouwen genomen, verder is het echt iets van ons samen. Willen het het liefst pas aan familie vertellen als we daadwerkelijk zwanger zouden zijn, maar weet niet of het geheim te houden valt als we echt in de MMM terecht komen.

Heeft iemand trouwens al eens iets gehoord/gelezen over voeding en PCOS? Zou het echt verschil maken wat je eet/drinkt?

Groetjes,
Moon