hey,
ik wil graag mijn gevoel met andere meiden delen die het zelfde doormaken dan ik

ik zal even kort verhaal doen over me.
we zijn nu 10 mnd bezig voor een babytje maar helaas is het bij ons nog steeds niet zo mogen zijn

en aangezien mijn 2 laatste cyclussen opeens vreemd zijn gaan doen toch maar een afspraak gemaakt bij de ha. deze vond dat we lang genoeg aan het proberen waren en omdat mijn cyclussen opeens raar ging doen om eens door te sturen naar het zh. en vriendlief moest zijn zaad alvast laten checken.
7 januari was onze eerste afspraak bij de feriliteitsarts.
het zaad van vriend was helemaal oke! gelukkig....1 last minder alvast

ik ben toen bloed moeten gaan prikken en moest 12 jan terug voor een inwendige echo te laten maken zodat we mijn eisprong kunnen gaan volgen. ik zat woensdag op dag 12. helaas was er nog niks aan het groeien. dus moest vandaag weer terug ( dag 17)
helaas nog niks aan het groeien. 1 eitje is een heel klein beetje aan het groeien maar nog niet de moeite waard.
nu a.s. vrijdag terug voor nog een keer een echo ( 21 jan) mocht er dan nog geen ei gegroeid zijn, wordt of mijn ongi opgewekt zodat we nog een cyclus mee gaan kijken, of ik wordt aan de hormonen gezet..waar dit afhankelijk van zal gaan worden weet ik niet, heb ik ook niet gevraagd.
mijn gevoel kan ik je niet beschrijven! met momenten gaat het erg goed, dan kan ik er ook goed over praten, maar er zijn ook momenten dat ik alleen maar boos kan zijn waarom lukt het?? en dan kan ik ook ff flink huilen! en dan begint ook de twijfel of ik dit wel allemaal wil?????? pfff
ik hoop dat er nog meer meiden zijn die net starten in dit circuit om hierover te praten samen, en er voor elkaar te zijn