Ik moet het kwijt hoor, vooral niet lezen als je het niet kan handelen.
IK HAAT DIT, ik haat het om zwanger te zijn van een kindje wat niet meer leeft. Was ik maar nooit zwanger geworden. De tijd tussen de eisprong en het ongesteld worden gaf me nog meer zekerheid dan dit. Ik wil dit niet, echt waar ik wil dit gewoon niet. Ik wil geen afscheid nemen van een droom, een verlangen, van mijn kindje. Mijn kindje wat uit zoveel liefde is gemaakt en is ontstaan. Mijn kindje wat ik zoveel liefde kan geven heeft mij verlaten. Waarom? waarom mag dit kindje niet bij ons blijven.
Mijn hart is gebroken, mijn liefde is weg, de wereld is onder mijn voeten vandaan getrapt...ik ben aan het vallen, vallen in het diepste dal wat ik kan tegen komen. Ik haat het nu gewoon om zwanger te zijn. Mijn lichaam zegt dat ik zwanger ben, ben misselijk, heb de hele dag honger, mijn borsten doen zeer, pas me broeken niet meer, maar ik ben zwanger van een dood kindje.
Ik verdien dit gewoon niet. Ook ik weet wel dat ik niet altijd de makkelijkste ben geweest. Heb alles gedaan wat god verboden heeft, maar dit verdien ik gewoon niet. Zoveel pijn wil ik niet. Ik wil een kindje, nu!!! niet morgen, niet volgende week of volgende maand ik wil het nu!!! Ik wil een kindje waar ik mee kan knuffelen, waarmee ik kan lopen en wat ik kan vertroetelen. Ik wil mijn liefde delen.
Wat zo mooi begon, met een positieve test op kerstdag eindigt in een zwart gat. Dit had ik niet verwacht. Sterker nog ik had er nooit over nagedacht dat het verkeerd kon gaan. Nee mij gebeurt dat niet. Heb genoeg ellende over me heen gehad dus dit is me wel gegund, maar nee hoor. Mijn kindje overlijd, in mijn buik. In mijn lichaam, mijn lichaam wat zegt : helaas, deze keer niet. En weet je ik wil het gewoon niet meer, ik wil niet meer zwanger zijn. Ik wil het gevoel van de eerste test niet meer terug krijgen. De eerste echo, met bevestiging dat we echt zwanger zijn. Wat een vreugde gevoel, samen huilend omdat daar ons kindje is. En nu, nu weer samen huilend omdat ons kindje niet hier mag zijn.
Het is zo oneerlijk!!!!!! was ik maar nooit zwanger geworden, dan had ik nu niet zoveel verdriet


