Dag dames,

Ik ben hier nieuw op het forum. Graag wil ik mijn verhaal met jullie delen.

Ik dacht altijd dat zwanger raken bij mij heel makkelijk zou verlopen. 1 of 2 maanden na het stoppen van de pil zou ik zeker wel zwanger raken! Niet dus...

I.v.m. een onregelmatige cyclus slik ik de pil zo'n 5/6 jaar, met af en toe een break ertussen als ik dacht dat het weer regelmatig was. Sinds oktober 2009 ben ik gestopt om onze kinderwens waar te maken.

De eerste 4 maanden van menstruatie waren een teleurstelling, maar ik kon mezelf altijd wel weer goede moed inspreken. De maanden daarna lijkt de hoop steeds verder weg te zakken bij iedere menstruatie, bij iedere test... Al snel werden de menstruaties weer onregelmatig. Na 2 maanden lang niet ongesteld te zijn geworden, bleek de test negatief.

Plots kreeg ik 40 dagen lang heftige bloedingen, af en toe werd het minder waardoor ik dacht, nu zal het wel stoppen. En op een of andere manier kon ik mezelf er niet toe zetten om naar de dokter te gaan.

Gezien het bloeden aan bleef houden, ben ik toch naar de HA gestapt. Ik kreeg medicatie om het bloeden te staken, een eventuele miskraam sloot ze niet helemaal uit, maar werd niet verder onderzocht.

En nu zijn we weer aan het proberen. Mijn partner met veel goede hoop en positiviteit, ik met veel frustraties en steeds weer voorbereidend op de teleurstelling.

Mensen om me heen hou ik voor dat ik er helemaal niet zo mee bezig ben, maar van binnen vreet het enorm aan me. Ik weet dat ik eigenlijk helemaal niet moet klagen, gezien er mensen zijn die al jaren bezig zijn. Toch knaagt het enorm aan me...

Daarnaast heb ik enorme spijt dat ik het een aantal familieleden en vrienden verteld heb over het stoppen van de pil. Ik krijg steeds weer dezelfde vraag of met een omweg de vraag.

Ik ben normaal gesproken een erg positief ingesteld persoon, maar dit breekt me op een of andere manier. Het helpt in ieder geval een beetje om het van me af getypt te hebben.

Zijn er dames die zich herkennen in mijn verhaal? Adviezen? Of moet ik me niet aanstellen?

Reacties zijn heel erg welkom!

Liefs,

Lullaby

Hey Lullaby, welkom op het forum! Ik kan je geen tips of adviezen geven aangezien ik pas sinds 8 juli gestopt ben met de pil en nog af moet wachten hoe het loopt. We zijn wel begonnen, maar omdat het ook maar uitzonderingen zijn die gelijk na het stoppen zwanger zijn, reken ik nergens op en hoop ik dat mijn cyclus gauw op gang is. Ik ging ook aan de pil zo'n 10 jaar geleden wanwege een onregelmatige, heftige menstruatie met veel klachten. Wel hebben we er voor gekozen nog tegen niemand te vertellen dat we met de pil gestopt zijn. Iedereen denkt dat we er nog helemaal niet mee bezig zijn.
Dus.. aan mij heb je niet heel veel, maar ik kan je wel vertellen: je stelt je zeker niet aan, onthoudt dat! En het is goed om het van je af te schrijven.
Ik hoop dat iemand je adviezen kan geven en in de tussentijd denk ik aan je!

Liefs, Puck

Hoi Puck,

Bedankt voor je lieve reactie!
Net gestopt, wat spannend en leuk. Goed dat jullie het tegen niemand gezegd hebben, mensen zijn helaas niet zo begripvol en tactisch..

Ik hoop dat jullie snel verblijdt worden met goed nieuws!

hey,

ik vind het niet raar hoor dat het aan je vreet, als wederom de ongi doorbreekt, ik denk dat iedereen dit heeft, zeker als je lichaam niet zo standaard werkt als het zou moeten ( wat ik opmaakt uit je wisselende en heftige cyclussen) of je nu lang of kort bezig bent, we hebben hier allemaal dezelfde wens....
het forum is voor iedereen voor vragen voor steun om gewoon je verhaal kwijt te kunnen...
advies thja moeilijk want niet iedereen is hetzelfde dus niet iedereen gaat er hetzelfde mee om.

ohja wij hebben trouwens ook bewust niks gezegt over het stoppen met de pil, omdat ik weet dat zwanger worden niet altijd vanzelf gaat ik was er ook niet vanzelf, daar zijn heel wat klusuren ingestoken

Tja meis, wat zal ik zeggen. Wij zijn al 1,5 jaar geleden gestopt met de pil en ik had gedacht ook al lang zwanger te zijn. Helaas het heeft niet zo mogen zijn. Wij zijn zelfs het medische cirquit al in geweest en er is niets mis met ons. Dat kan heel erg frustreren.
Ik kan heel goed begrijpen (en voel dat zelf ook wel) hoe jij je voelt.
Als je cyclus zo onregelmatig is dan zou ik toch voor een doorverwijzing naar de huisarts gaan. Dan heb je het idee dat je er actief aan werkt. (daar moet je natuurlijk wel aan toe zijn)
Ik wens je heel veel succes en hoop dat er toch heel snel een beebje in jou buik zit!

Hallo Lullaby
Wij hebben er 20 maanden over gedaan om zwanger te worden en hebben (buiten 2 goede vriendinnen) bewust niets tegen anderen verteld tot het duidelijk niet zo maar lukte en we in het ziekenhuis liepen. Het is best lastig geweest om zoiets voor je te houden maar idd je kan vragen krijgen waar je daar helemaal geen zin in hebt. Een van die vriendinnen tegen wie ik het gezegd had ging me steeds vragen of het al raak was. Ik heb haar toen heel duidelijk gevraagd daarmee op te houden omdat ik het vervelend vond en gezegd dat ik het wel zou laten weten als er iets te vertellen was. Ik neem aan dat je het tegen mensen verteld heb bij wie je je goed voelt dan kan je toch ook tegen hen zeggen dat je het vervelend vind als ze je steeds vanalles blijven vragen. Als je dat een beetje vriendelijk doet moet dat geen probleem zijn hoor. Hopelijk neemt het was druk van je weg.

Heej Lullaby,

Heel herkenbaar hoor. Je stelt je absoluut niet aan en denk dat veel meiden hetzelfde gevoel hebben. In eerste instantie waren slechts 3 van onze vrienden en m'n moeder op de hoogte. Net als Mime heb ik een vriend van me moeten vertellen dat ik het niet op prijs stelde als er naar gevraagd word. Gelukkig word dat gerespecteerd.
Toen we wisten dat ik een mk kreeg en daarna hebben we meer familieleden en vrienden ingelicht. Absoluut niet iedereen, maar vond het toch belangrijk dat ze wisten wat er speelde, was absoluut mezelf niet. Gelukkig is de enige vraag die ik krijg hoe gaat het met je. Vind het wel fijn dat ik het erover kan hebben en begin er dan ook over maar wel wanneer het mij uitkomt. Als ik jou was zou ik de mensen die op de hoogte zijn laten weten dat ze er niet meer naar moeten vragen. Je verteld het zelf wel als er iets te melden is.

Mijn partner is net als die van jou positief. Ik ben dat ook wel, maar ook wel vaak verdrietig. Ene moment gaat het beter dan het andere. Ben er helaas zo mee bezig dat het vaak ten koste gaat van m'n werk. Daar baal ik nog het meeste van. Houd ervan de controle te hebben, maar heb zowel over zwanger worden als de bijbehorende gevoelens (ook van de mk) totaal geen controle. Erg frustrerend.

Verder moet ik totaal niet klagen. Ik weet dat ik zwanger kan worden en ben nog maar klein jaar bezig. Andere meiden hebben minder geluk.

Maar toch, je gevoel uitschakelen gaat nou eenmaal lastig. Dit forum vind ik erg prettig. Je komt mensen tegen die in vergelijkbare situaties zitten, zo kan je elkaar helpen. Hopelijk helpt het jou ook!!

Succes met zwanger worden! Dat je maar snel een wondertje mag verwachten.

Liefs,
Sil

Jullie reacties doen me goed, dankjulliewel! Ik begin mezelf wat minder ‘vreemd’ te vinden.

Hahaha jamejozie, we zullen dus flink door moeten klussen.

BB10, lijkt me inderdaad frustrerend als je de medische molen ingaat en dat je vervolgens geen stap verder komt. Ik durf die stap naar de HA nog niet te zetten. Ik denk dat ik dat wel ga doen als het na een jaar nog niet gelukt is.

Mime, het zijn vooral mijn schoonmoeder en eigen moeder waar ik me zwaar aan irriteer als ze het weer vragen. Mijn vriendinnen laten het aan mij over, als ik iets wil vertellen is het goed, zo niet, ook goed… Richting mijn eigen moeder heb ik al heel duidelijk gezegd dat ze er niet naar moet vragen, dit heeft ze redelijk opgepakt. Mijn eigen schoonmoeder heb ik dit vriendelijker gezegd, maar het lijkt niet tot haar door te dringen. Ik moet me erg inhouden niet tegen haar uit te vallen.

Hey Silsa,

Hier nog een controlfreak... Altijd de touwtjes in handen hebben, maar bij dit kan het niet. Ik had het al helemaal gepland, 2 jongetjes en 2 meisjes

Ik denk ook regelmatig aan die bloedingen van langer dan een maand en dat ik dus een mogelijke mk heb gehad, zonder het zeker te weten... Als ik er aan denk dat daar een groeiend wezentje zat, breekt mijn hart.

Ik praat er eerlijk gezegd niet zo openhartig over, omdat ik het idee heb dat anderen het niet zullen begrijpen, gezien zij niet hetzelfde meemaken. Ik reageer me soms af op mijn man, die zich vervolgens afvraagt wat er met mij aan de hand is, maar daar geen antwoord op krijgt, arme schat...

Ik hoop dat je gauw in verwachting raakt van een gezond prinsje of prinsesje!

Liefs,

Lullaby

Begrijp jou ook helmaal hoor Lullaby!

Wij beginnen 'pas' aan ronde 4 maar het begint al aardig aan me te vreten. Ben zo bang dat het misschien niet gaat lukken, dat er met één van ons wat mis is.. Ik heb namelijk altijd al het gevoel gehad dat het niet zo makkelijk zou gaan, raar he.

Hoop voor je dat je je positiviteit weer terug krijgt, snap dat dat moeilijk is. En tja... je af reageren op je lieve mannetje herkennen denk ik ook veel meiden op dit forum!!