Gefeliciteerd allemaal! Had dit topic ook wel willen hebben toen ik zwanger was....
Ik was nl. net 33 toen de 1e geboren werd en 35 bij de 2e.....'oudere' mama's zijn wel iets in de minderheid hier!
Veel plezier met kletsen en geniet van jullie zwangerschappen!

hoi allemaal, leuk zeg al die reacties... valt dan toch nog wel mee om als 30-er zwanger te zijn.

Ik zit nu op 5,5 week.... Ik zal me eens gaan focussen op een banner hihi, wel zo makkelijk.

Is weer iets voor morgen... ga zo slapen.

Ik ben zo onzeker... ik denk dat het niet goed zit... mijn "kwaaltjes" zijn minder, ben minder moe en mijn hoofdpijn is minder, ook mijn borsten zijn minder gevoelig... De bloedwaardes waren verder wel goed, alleen het belangrijkste..HCG (zwangerschapshormoon) was vrij laag volgens de huisarts... pfff... ik hoop zo dat het kleintje zich goed heeft vastgezet en groeit..maar ik heb zelf een heel raar gevoel.. ik weet wel dat ik positief moet blijven, maar na het verlies van mijn meisje merk ik wel dat ik vanaf de eerste test heel erg angstig ben. Maar vaak is je gevoel wel zoals het is.... meer dan afwachten en hopen dat het goed gaat kunnen we niet doen..

Waarom kunnen we niet altijd een seintje krijgen dat het gewoon goed zit..of binnenin kijken hoe het gaat????? hahaha, ik ben iemand die alles onder controle wil hebben en hier kun je niets aan doen... dus deze miep ongeduld zal ook gewoon moeten wachten...

Ik kan me de onzekerheid goed voorstellen hoor, vooral na je eerdere ervaring. Wat erg! Hierdoor zal je je hele zwangerschap wel extra zorgen hebben, of was het een duidelijk aanwijsbare reden waarom het zo laat mis is gegaan? Hou de moed erin en ik duim voor je dat deze zwangerschap helemaal goed gaat!

Inderdaad logisch hoor, dat je je zorgen maakt. Kun je geen contact opnemen met een verloskundige, misschien kunnen ze wel een echo maken of zo? Gezien je historie zullen ze hier waarschijnlijk niet moeilijk over doen.

Sterkte iig en ik hoop voor je dat het allemaal goed komt..

Ik heb gebeld naar de verloskundige, maar ik sta normaal onder de gyn. voor controle..maar ze doen het wel eens in overleg gecombineerd. Maar omdat ze voor de acht weken heel weinig kunnen zeggen (want als ze met 6 wk nog geen hartje zien, wil dat niet zeggen dat het niet goed zou zijn..dus weet je nog niets...) Ze adviseerde me wel om nog een keer bloed te laten prikken op hcg waarde en die zou dan nu gestegen moeten zijn, zeker tot de 800 of 1000. Dus ga ik vanmiddag de verwijsbrief ophalen bij de huisarts en morgenochtend laten prikken. Dan heb ik hopelijk donderdag een positieve bevestiging...
Maar ook hier kreeg ik het niet voor elkaar om eerder een echo te krijgen, ondanks het verleden... Maar ze hebben wel gelijk..ze kunnen nu toch niets doen in het begin... het is en blijft de natuur, een kindje krijgen... totaal niet meer vanzelfsprekend, maar het grootste wonder wat er is!

Ik hou jullie wel op de hoogte.
Hoe is het verder met jullie?

hallo, ik zit net op de grens, ben nl 30! Nu ruim 7 weken zwanger van de derde (plus een mk). Heb vandaag een echo gehad, vanwege flinke buikpijn sinds gisteravond. Maar alles lijkt goed te zijn!

Wat een verademing om meer 'ouwe' mama's tegen te komen... Ik kan me zelf helemaal niets voorstellen bij het krijgen van een kind als je begin 20 bent (IK was er in ieder geval absoluut niet aan toe). Had zelf wel graag iets eerder gewild (begin 30 ipv bijna 36) maar ja, als je de ware pas laat tegen komt...

Wat leuk een 30+ topic!

Ik ben 32 en in verwachting van ons eerste kindje. Hiervoor zijn we bij ronde 2 wel zwanger geraakt, maar helaas werd dat een miskraam op 7,5 week. Nu in rond 5 zwanger geworden en inmiddels alweer ruim 21 weken!

@hartediefje: ik heb van heel dichtbij meegemaakt wat jij hebt meegemaakt. Mijn zus is tijdens haar bevalling op 38 wkn haar zoon verloren. Ze is alleenstaand en ik was erg nauw bij dit kindje betrokken. Ik wist de namen enzo en ik was ook bij de bevalling aanwezig.

Het heeft de manier waarop ik deze zwangerschap beleef verschrikkelijk beinvloedt. Ook al zeiden we vantevoren: we genieten van elke dag, heb ik de eerste 10 wkn alleen maar zitten wachten tot het mis zou gaan. Ik had ook veel buikpijn en steeds kleine bloedingen en dat maakte me zo onzeker. Ik wist ook wel dat ze niets zouden kunnen doen, maar het was de onzekerheid die ik niet trok. Ik vond het heel erg dat bij mijn eerste zwangerschap waarschijnlijk al twee weken eerder het vruchtje was overleden, dat wilde ik niet nog een keer.

Ik heb uiteindelijk een echo gehad op 7 weken, waarop precies het hartje te zien was, met 8 weken, met 10 weken, met 12 weken, 15 weken en vorige week dan de 20 weken-echo. Gelukkig is met de baby tot nog toe alles goed en eigenlijk vanaf week 10 kan ik er meer en meer vertrouwen in hebben dat de baby "gewoon" komt. Maar het blijft fragiel: pas een enorme steek in mn buik gehad en dan ben ik toch wel gelijk weer bang... Dus je gevoelens zijn voor mij herkenbaar.

Helaas voel ik me door ernstige vermoeidheid ook alles behalve fit. Vanaf week 10 ongeveer werkte ik halve dagen, maar zit inmiddels hele dagen thuis. Mijn longfunctie is ook niet goed en eind februari moeten we naar de longarts. Toch wel een beetje spannend, maar zolang het met de kleine goed gaat, heb ik ook thuis zitten er wel voor over. Ik ben al over de helft gelukkig

Jeetje hartendiefje, kan me maar al te goed voorstellen dat je toch behoorlijk in de zenuwen zit. Het is echt ontzettend heftig en verdrietig wat je hebt meegemaakt en natuurlijk draag je dat daarna altijd met je mee. Helemaal nu je zwanger bent. Balen dat je niet gelijk een echo kunt krijgen, maar ze hebben idd ergens wel gelijk. Wanneer krijg je hem nu? Toch wel een beetje vroeg hoop ik, gewoon voor je gemoedsrust.

Liefs Elea