Het kwam op mij wel een beetje veroordelend over. Maar kan ook prima zijn dat ik het verkeerd opvat.
En ik hoop dat je zelf geen last heb van BI, want het is naast onwijs pijnlijk onwijs frustrerend.

Hier sluit ik me volledig bij aan! Bij mijn eerste zwangerschap had ik ook al extreme BI met 12 weken. Met 18 weken zat ik volledig thuis en even later zat ik in een rolstoel. Ik merk juist dat BI erg onderschat word!!! En dit is erg naar als je er zelf last van hebt en niet begrepen word. Deze zwangerschap heb ik er ook al last van alleen in mindere maten. Maar wel zoveel dat ik 1 dag nodig heb om van een middag werken te herstellen!

Ik denk dat het onderschat word omdat het niet echt meetbaar is. In principe kan iedereen zeggen dat ie er last van heeft. Daarnaast denken mensen dat het een beetje bij de zwangerschap hoort (zo ervaar ik het dan). Alleen mensen die het zelf hebben of hebben gehad snappen het, is mijn ervaring. Voor andere is het een vaag begrip. Er jammer.

ts, vreselijk dat je zo behandelt wordt, mijn belangrijkste tip, denk aan je eigen welzijn en daarmee dat van je kindje!!
Veel suc6

omdat? je het zelf bij geen een zwangerschap hebt gehad?

dus ik ben een aansteller geweest? ( of nog... want het is nog niet over namelijk )

Nou moet ik je er wel gelijk in geven dat er veel vrouwen roepen dat ze BI hebben wanneer ze alleen maar wat lage rugklachten hebben

Er is idd een verschil tussen BI en BI gerelateerde klachten
Het word al snel ingevuld als BI

ik had ( heb ) echt BI en geloof mij....al die weken thuis vond ik verschrikkelijk, het was ook absoluut niet mijn keuze om al met de 23 weken thuis te zitten...heb me dood verveeld en eenzaam gevoeld
Had het liefst gewoon tot 4 weken voor de bevalling doorgewerkt en leuke dingen gedaan...maar ook leuke dingen doen zat er niet in. Ging ik even mee ter ontspanning, kon ik na 1,5 uur huilend van de pijn thuis op de bank gaan liggen

het was dan ook steeds dealen....wilde ik 1,5 uur onder de mensen komen, betekende dat de dag erna echt NIKS kunnen. Kon dan niet eens staand douchen....

En voor aanstellerij, om maar lekker thuis te kunnen blijven, ga je geen 500 euro bijbetalen aan bekkenfysio omdat je aan je max. van vergoedingen zit.
Had ik heel wat leuke spullen voor ons manneke voor kunnen kopen

het doet mij dus een beetje pijn dit onbegrip te lezen
en dan is het idd jammer dat er wel aanstellers tussen zullen zitten die het wel prima vinden om lekker het grootste deel van de zw.schap thuis te zitten

ben ook heel de zw.schap ziek geweest, 9 maanden overgeven....maar als dat het enige was had je mij niet horen klagen en had ik daar heeeeeeeel graag voor getekend, en had ik gewoon lekker door gewerkt...overgeven en misselijk zijn is niet fijn...maar kotsen kan ik op werk ook

Ik denk ook dat dat het grootste probleem is. Als je hier op het forum alleen al kijkt hoeveel mensen bij zichzelf de diagnose BI stellen (zonder daarna een arts of therapeut te bezoeken)...

Heb zelf bij de eerste ook gedacht dat ik het had, maar de cesartherapeute kon me gelukkig vertellen dat het uit mijn rug kwam.

Verder denk ik dat het een kwestie van instelling is hoe je met je klachten omgaat. Sommigen melden zich al ziek met kramp in hun kleine teen en anderen (waaronder ik zelf) gaan weer te lang door.

Ik schrik er trouwens wel elke keer weer van hoe horkerig leidinggevenden en bedrijven omgaan met zwangere dames. Voor mij zo totaal onherkenbaar! Vind het ook wat raar van een werkgever: je weet gewoon dat als je vrouwen van een bepaalde leeftijd in dienst neemt, er op enig moment ook een kans bestaat dat ze zwanger raken.

Ik schrik er ook altijd van hoe sommige leidinggevende ermee om gaan
idd je weet dat vrouwen van een bepaalde leeftijd op een gegeven moment voor kinderen kunnen kiezen

ik heb hier ook totaal geen ervaring mee, heb altijd goede afspraken kunnen maken.
En dan is het ook je eigen houding die.daar een rol in speelt....ze merkte aan mij goed dat ik het echt heel erg vond dat ik met de 23 weken niet meer kon
nu ben ik weer aan het werk en kreeg complimenten over mn enthousiasme hoe ik het na mn ziekte en verlof weer op heb gepakt.

Een beetje offtopic, maar ik vind het ook zo belachelijk dat nooit bij mannen van een bepaalde leeftijd er vanuit gegaan wordt dat zij op een gegeven moment vader willen worden. En ja, als ze dat worden merkt het bedrijf er toch 'niets' van, behalve die aantal dagen ouderschapsverlof. Er wordt nooit vanuit gegaan dat er ook mannen zijn die een of een aantal dagen zorgtaken op zich willen nemen. En als er mannen zijn die dat doen, wordt daar naar mijn gevoel altijd een beetje lacherig over gedaan. Er zijn wel een aantal beroepen (vrije beroepen vooral) waar het minder een taboe lijkt te zijn, maar verder... Echt, er moet een omslag komen in de werkcultuur in Nederland! Werk en zorg moet veel beter te combineren zijn.

eens Nescio, dat is wat we nodig hebben, een cultuuromslag, het moet normaal worden om werk en gezin te combineren.