ik ben 41 als ik beval, en vind mezelf absoluut niet te oud.. gek misschien, mijn 2 andere kids zijn 16 en 12, en daarmee is het leeftijdverschil wel groot. Ik vind wel dat ik meer last heb van de zwangerschapskwaaltjes zoals kortademigheid , spataderen enzo, maar aan de andere kant geniet ik er wel veel meer van.. ben er veel bewuster mee bezig.

Ik denk dat gevoelsmatig bij mij de grens bij 40 ligt. Al zou ik zeker niet op die leeftijd nog moeder willen worden. Maar als de omstandigheden er eerder niet naar waren, dan houdt het na de 40 toch wel op.

Gelukkig geen issue aangezien ik beide kinderen krijg als ik nog geen 25 jaar ben

Mijn tante is met een jaar of 38 begonnen met proberen zwanger te raken en zij was dus te laat... Na veel ellende met IVF en een veel te vroeg geboren kindje (die na een week overleed) is ze nu ongewild kinderloos.

Vind dit heel persoonlijk, maar voor mij ligt de grens bij 32. Waarom kan ik niet exact uit leggen tis mijn / ons gevoel daarbij.
Makkelijk lullen nu natuurlijk, want heb er 1tje van 2jaar rond rennen en ben weer zwanger.

Ik kan niet zeggen wanneer ik mezelf te oud vind om een kindje te krijgen. Wij beginnen pas over 2 maandjes en ik voel me gezegend als ik uberhaupt een kindje zou mogen krijgen. Of ik nu 34 ben of 42. Ik hoop natuurlijk wel dat het meteen lukt

als het ons gegunt wordt wil ik zeker voor mijn 30ste 2 kindjes.. of dit moet zo zeer doen met uitpoepen dat ik niet meer wil (grapje hoor) mijn man is 11 jaar ouder als mij en ik weet dat het voor mannen geen probleem is.. maar wil niet dat hij een ouwde vader wordt.. straks is hij 60 en dan wonen de kinderen nog thuis..

Phoe ik heb er eigenlijk nog nooit over nagedacht. Als deze baby geboren word zijn we "klaar" met kinderen en dan ben ik nog net 28. Maar ik geloof dat ik 40 toch wel als grens zou zien. Maar stel dat je problemen hebt met zwanger worden en je bent tegen de 40 dat je er dan weer heel anders tegenaan kijkt. Dus dat is erg moeilijk in te schatten.

Ja zoals sommigen al zeggen, je hebt het niet altijd voor het zeggen. Ik ben zelf nu net 29 en voor een tweede keer zwanger (na mk) van ons eerste kindje. Ik wilde ook graag wat jonger moeder worden alleen was manlief hier nog niet aan toe! Kan hem dit ook niet verwijten, je moet er beiden klaar voor zijn!

Tja, idealiter was ik rond mijn 32e moeder geworden...
Maar ik kwam de vader van mijn kinderen pas tegen toen ik 33 was. En ik was 36 toen mijn eerste kind werd geboren. De beslissing over een tweede hebben we een tijd voor ons uit geschoven, omdat er andere dingen tussendoor kwamen. Toen ik net 39 was, was ik weer zwanger, het is helaas misgegaan. En nu twijfel ik of ik het nog een keer wil proberen. Voor mij was 40 altijd een soort grens. Maar je hebt het niet voor het zeggen en een half jaartje meer of minder maakt dan natuurlijk ook niet echt uit...

je kan zoveel willen.. ook als je jong bent, maar je weet nooit hoe je leven zich ontwikkeld.

ik was 24 toen ik de eerste kreeg, 2 jaar later kwam de 2e... ik bleef een enorme kinderwens houden, maar mijn relatie strandde en voor hem was het met 2 ook echt klaar. De wens bleef, de rammelende eierstokken ook.. pas op mijn 38e kwam ik diegene tegen met wie ik mijn kinderwens wilde vervolmaken.. 39 was ik toen mijn 3e kreeg en zal 41 zijn met mijn 4e..
voor mezelf heb ik de grens altijd op 40 gehad.. nou ja, dat heb ik bijna gehaald

pfff moeilijk om te zeggen hoor. Voor iedereen anders. Ben nu zwanger van de tweede en die komt rond mijn 30e verjaardag. Voor mijn gevoel zijn we dan ook wel klaar met 2 kindjes. Maar zeg nooit nooit en dan wel is het wel klaar tegen de 40...