Ik snap je wel hoor! Maar als ik het zo lees, komt het gewoon niet bij hem op om zoiets te doen als een cracker te smeren of een keer een zak chocola mee te nemen... Hij denkt er gewoon niet aan en dat kunnen wij vrouwen ons moeilijk voorstellen!
Dus, jij stelt je zeker niet aan, het is immers jouw gevoel! Maar hij doet het niet expres, hij weet gewoon niet beter!
Ach, zo hebben ze allemaal wat; ik krijg wel bloemen, chocola en ontbijt op bed, maar mijn man praat juist weer amper over de zwangerschap, komt gewoon niet in hem op, hij heeft dat allemaal in zijn eigen koppie al 'besproken'...
Komt goed, als de hormonen uitgewerkt zijn!

Ik snap je helemaal!! Hier laatst ook gezegd dat ik ook al allerlei dingen voor hem heb gekocht, verschillende rompertjes, rompertje en shirt met i love papa ( of iets in die trant) en een speen met i love papa.
Nou is hij zoiezo al niet van spontaan eens aankomen met een cadeautje maar laatst toch wel teleurgesteld dat hij nog niks had gekocht tijdens de zwangerschap. Al was het dan maar een i love mama speen ofzo..
Dus snap je volkomen!!!

LOL!! Mannen, het zijn soms echt hulpeloze wezens! Eens in de zoveel tijd een bosje bloemen, die ik dan ook echt waardeer, dat is het wel zo'n beetje. Een extra kadootje tijdens de zwangerschap of na de bevalling?? pffff, komt niet in 'm op. En als ik er wat van zeg dan durft hij al helemaal niet meer, want dan 'koopt ie alleen maar iets omdat ik het heb gezegd' en dan vindt hij het niet leuk meer.

Nu heb ik zo'n pandora armband en na onze eerste had ik een bedeltje met een speentje eraan gekocht. Nu had mijn man uit zichzelf bedacht dat ik dan na de tweede nog wel zo'n bedeltje bij mocht kopen. Moest ik 'm wel zelf gaan halen.
En trots dat ie was op zichzelf!
Agossie, ze weten het echt niet he!?

Ik bedenkt me nu dat mijn man ook niets voor me heeft mee genomen oid. Daarentegen is hij in huis wel erg actief, dus daar compenseert hij het erg goed mee op het moment. Voor mijn zwangerschap kwam hij ook eigenlijk nooit met een bloemtje thuis of zo. Mis het soms ook wel en merk dat ik het daardoor ook wel minder doe... *oeps* Hij vergeet zulke dingen gewoon echt, ik kan het hem niet kwalijk nemen. Maar het zou wel leuk zijn als hij er iets beter in wordt!

Hier ook heel herkenbaar,

Zijn beide dolgelukkig met de tweede op komt. Alleen iis hij in een zwangerschapsperiode zo anders als ik. Hij vraagt niet hoe ik me voel, neemt niets van me over en gelooft niet zo in de zwangerschapskwalen. tja mannen.
Maar goed toen ik van de eerste bevallen was had hij als verassing en teken van respect van hoe ik de bevaling had doorstaan een pandora armand gekocht met drie bedels.
Een kinderwagen een jongetje en een hartje, zo zie je maar soms merk je niets aan ze maar trots dat ze zijn.
Alleen komt het bij hun wat later naar voren.

succes en gewoon vertellen wat je voelt.

Je hebt het wel over een man he, die zijn nou eenmaal niet zo attent. Hij heeft er waarschijnlijk nog nooit over nagedacht. Dat in combinatie met je hormonen maakt dat je je zo voelt.

mannen zijn nou eenmaal niet zo van de kleinigheidjes.
Merk het hier ook wel hoor, heb ooit eens een beertje van hem gekregen toen we net een week "verkering" hadden, en een keer een kaartje met valentijn en that's it. Baal er stiekem best van soms, maar goed je moet de dingen maar nemen zoals ze zijn. Iemand veranderen of dwingen kun je toch niet. Misschien draaien ze ooit nog wel bij

Ach mannen... ik had ook zo gehoopt bij mijn eerste zwangerschap dat ie vaak met z'n oor ofzo op mijn buik ging luisteren naar het kindje, of even een poosje z'n handen erop om de baby te voelen. Nou, vergeet het maar!
Terwijl hij voor die zwangerschap altijd zei dat het hem zo leuk leek als ik zwanger zou zijn! Pff!
En nu bij mijn tweede zwangerschap heb ik die illusies allemaal niet meer. Ik weet nu gewoon wat voor een geweldige lieve vader hij na de geboorte van m'n zoontje is geworden! Meteen al. En dat verwacht ik nu weer, dat ie na de geboorte van ons tweede kindje weer helemaal in de wolken is en mij helpen met veel dingen.

Denk dat mannen er heel anders in staan dan een vrouw. Mijn man toonde wel belangstelling natuurlijk maar voor hem is het denk ik anders. Jij draagt het kindje en voelt het etc. Hij heeft dat allemaal pas naar de geboorte.

Ik moest met 22 weken bedrust houden wegens dreigende vroeggeboorte. Met 26 wk opgenomen in een ziekenhuis wat 180 km van onze woonplaats was. Dag in dag uit kwam hij bij mij, hij werkte ploegendiensten en was gesloopt. Daarbij nog eens een zeer emotionele vrouw die al begon te huilen als iemand boe zei. Hij heeft geen 1 moment gedacht dat hij wel een dag thuis wou blijven om bij te tanken. Terwijl ik dit wel tegen hem zei. Hij wou dit beslist niet. Mijn mannen zijn uiteindelijk geboren met 28 wk, na de geboorte zei hij dat hij zo trots op me was. En toen hij sávonds thuis kwam kreeg ik nog een sms van hem. Dat hij zo enorm blij was dat hij de papa is van onze mooie mannetjes. Dat dit echt het mooiste is wat ik hem heb kunnen geven.

Dit soort dingen maakt zoveel goed.

Ik zou zeggen leg het naast je neer, mannen zijn nu eenmaal vreemde wezens..... haha

achja mannen.

mijne zegt gewoon doodleuk dat ik al een cadeau heb, een kind van hem in mn buik