Heey meiden,

Ik ben nu bijna op de helft van me zwangerschap en begin al na te denken over bevallen.

Gek genoeg trekt het me heel erg aan om op de natuurlijke manier te bevallen, waarbij we hebben gekozen voor een waterbevalling.

Ik kijk veel van die you tube bevallingsfilmpjes.
Het lijkt me zo super geweldig om met al die oerkracht zelf me kindje op de wereld te zetten.

Ik snap dat sommige zullen zeggen, wacht maar tot je moet, dan piep je wel anders Maar is dit nou gek? Of is dit juist normaal?
En hebben jullie dat ook?

Ik ook! Sowieso iedereen in mn familie is zonder pijnbestrijding bevallen...
Mn oma 5 dochters gebaard...ieder daarvan minstens 2 kids...
dus ik wil het ook! Wel in het zh trouwens...

K heb er ook echt vertrouwen in,,,natuurlijk kan k me nu niks voorstellen...
Maar k weet van mezelf dat k pijn heel goed onder controle kan houden...
En raak ook nooit in paniek...ben ook nooit 'bang' geweest voordat k uberhaupt zwanger was

Veel vriendinnen (kinderloos) zeggen nu al ' o nee die bevalling wat eng!!". Maar dat heb
k nooit gehad...

K mag al bijna heb dr zin in!! Jij nog even

Wat mij betreft is het normaal hoor . Je lichaam is een wonder van de natuur en die oerkracht die is er wel degelijk. Ik heb er ook zin in om de kleine vast te houden, te zien, te knuffelen enz. En ja de bevalling is de enige manier . Verder scheelt het of je er vertrouwen in hebt. En hoe verder je komt, hoe meer je toeleeft naar de bevalling zelf. Tenminste ik wel.

Heerlijk joh zo'n waterbevalling! Geniet alvast van de voorpret

Beter zo, dan dat je nu al loopt te stressen, toch?
Ik hoop dat je waterbevalling door kan gaan!

Haha ik ben me al sinds is weet dat ik zwanger ben aan het verheugen op de geboorte van onze zoon. En tja die bevalling, ik zie er niet tegen op. Het is de enige manier waarop tie eruit kan. Ik hoop wel dat het een natuurlijke bevalling wordt, maar ik ben niet vies van pijnbestrijding. Een keizersnede zou ik lieer niet willen, omdat je dat veel meer moet herstellen. Maar ook dat heb je niet in de hand.
Gelukkig komt het al steeds dichterbij. Iedereen roept dat ik niet zo ongeduldig moet zijn en dat er een reden is dat je er 9 maanden aan kan wennen

Gelukkig ik ben dus niet de enige!

Het wordt me eerste bevalling, maar ik ben er wel klaar voor.
Het lijkt me ook een ervaring dat je eindelijk eens wat aan pijn overhoud, en dan nog wel het leukste wat ik kan bedenken!

Een keizersnee lijkt mij ook niks, als het moet dan moet het, maar liever niet. Ik wil het gevoel straks hebben dat ik het helemaal zelf op de wereld heb gebracht, zonder hulp van anderen of medische ingrepen.

Ik zou echt gewoon open staan voor alles... alle vrouwen in mn familie hebben allemaal zonder pijnbestrijding kids op de wereld gezet en zeiden allemaal dat het idd reteveel zeer doet maar dat je dat weer bent vergeten als je je kind hebt... ik stond er bij nr 1 net zo in als jij. Verder heb ik ook behoorlijk hoge pijngrens

Uiteindelijk liep het heel anders. Mn moeder heeft een gedeelte ervan meegemaakt (tijdens de weeën) en ze vind het achteraf het afschuwelijkste wat ze heeft kunnen zien... het was toch echt heel anders dan haar bevallingen. Uiteindelijk eindigde het in een ks.

Je moet nu niet bang worden maar sta gewoon open voor alles. Hou er rekening mee dat je zeker bij een eerste heel slecht kan inschatten hoe je lichaam reageert en hoe het verloop zal zijn. Dan valt het ook niet zo tegen als het wel heel anders gaat.

ook al krijg ik deze keer wel een ruggenprik: heb er heeeeeeeel veel zin in: en het liefst NU!!!!!!!!!!!!!!!!!!
met of zonder ruggenprik, ik ben het wachten zat!!! ben zo benieuwd!! en heb er helemaal zin in!

Ik verheugde me ook enorm op de bevalling! En zelfs al ging ie niet zoals ik had gehoopt, toch vond ik het een fantastische ervaring! Ik denk nog vaak met veel genoegen terug aan de kracht die ik bleek te hebben en hoe sterk ik eigenlijk stiekem ben. Erg bijzonder

Geniet er lekker van! Zoals mijn kraam ook zei: niets is mooier dan iemand die met zoveel vertrouwen de toekomst beziet.

Ik ben blij dat er meer mensen zo denken, hihi, ik dacht al dat ik raar was. Maar ik kijk er dus ook gewoon naar uit. Ten eerste ben ik ontzettend nieuwsgierig naar ons popje en of het een jongetje of een meisje is. En ten tweede ben ik eigenlijk ook heel nieuwsgierig naar de bevalling zelf. Hoe is dat? Ik weet dat het pijn doet, maar toch ben ik benieuwd. Gek he? Mijn placenta lag bij de 20 weken echo voor de uitgang, dus op 6 september krijg ik nog een echo. Ik hoop echt dat ie verschoven is, want ik wil een natuurlijke bevalling en geen ks. Ik sta daarentegen wel open voor pijnstillers. Over het algemeen is mijn pijngrens heel ver te zoeken, maar mocht het echt nodig zijn dan moet het maar. Heb nu namelijk last van mijn bekken en ik ben van mezelf niet heel gezond. Dus als het te veel wordt gun ik mezelf wel pijnstillers. Maar ik heb zoiets, ik zie het allemaal wel als het zover is en als anderen het kunnen kan ik het ook!