Ja Jellie, het is ook een soort van cultureel bepaald iets in NL lijkt het wel.... in elk land ben je een soort van held als je jongetjes baart en in NL denkt iedereen dat je een voorkeur voor een meisje 'moet hebben'.... hoe vaak ik hoor bij vrouwen die zwanger zijn van de derde en al twee jongens hebben dat iedereen hoopt op een meisje en dat het haar zelf niet uitmaakt.... bij mij toevallig wel, maar ik vind het apart dat er vaak verwacht wordt dat dat voor iedereen geldt....

We hebben nogal een "moet-cultuur" hier in NL. Dat herken ik ook wel...

Zo hoor ik de hele tijd dat ik van mijn zwangerschap moet genieten. Nou, ik kan je vertellen dat ik niet echt van mijn zwangerschap geniet. Ik ben ontzettend blij dat ik zwanger ben, maar die zwangerschap vind ik maar een stressvol iets (eerder miskraam gehad, nu zw. diabetes). Als ik aangeef dat ik niet echt op een roze wolk zit, dan krijg ik nog wel eens scheve gezichten... steevast gevolgd door "Maar je moet wel genieten hoor".

Hetzelfde is nu dat jij blij moet zijn met je jongetje. Ik deel je mening: Iedereen is daar anders in.

ach je moet helemaal niks en he moet vooral jezelf niet schamen omdat je even net iets anders denkt dan de rest toch?

Ik snap niet wat er zo erg aan is dat jij denkt...ik had liever een meisje...betekent toch niet dat je niet van je zoontje houdt..

net zoals iemand niet van zijn zwschap geniet...kan toch!

Wij zijn het eens... nu nog de rest van de wereld overtuigen, haha!

Lieve ts,

ik heb zelf een zoon van 10 en toen ik vorig jaar zwanger raakte vond ik het stiekem wel leuk als er een meisje mocht komen. Mijn meisje is er gekomen, maar helaas hebben wij haar met 33 weken zwangerschap terug moeten geven aan onze Hemelse Vader. Wij proberen nu weer zwanger te raken, maar moet eerlijk zeggen dat het mij naar deze gebeurtenis niks meer uitmaakt of ik een jongetje of meisje mag ontvangen zolang het maar gezond is. Ik begrijp je wens dus wel, maar denk inderdaad dat je er veel mensen mee voor het hoofd stoot. Ik vind het moedig dat je dit topic toch geopend hebt en wens je een goede zwangerschap toe

hahah ach hoef ik niet hoor ahhahahahahaha

Ik snap je helemaal en denk dat ik me precies zo zou voelen als ik in jouw schoenen stond. In een ander onderwerp wat ook over geslachtsvoorkeur ging heb ik al aangegeven dat mijn goede vriendin zelf ook vurig hoopt op een meisje terwijl ze zelf een kindje verloren heeft na een bijna voldragen zwangerschap. Je kunt je gevoel niet altijd sturen. Ik denk ook echt dat het niet iets is wat zomaar over is. In mijn vrienden- en kennissenkring ken ik meerdere vrouwen die het zachts gezegd heel erg jammer vinden dat ze 2 of 3 jongens hebben en geen meisje. Je kunt het m.i. iemand niet kwalijk nemen als ze dit gevoel heeft. Daarentegen kun je het ook niemand kwalijk nemen als deze voorkeur onbegrip en zelfs irritatie of boosheid oproept. Dan blijkt maar weer dat we allemaal mensen zijn met onze eigen achtergrond. Het mag er allemaal zijn!

Albertina, ik begrijp dat je door jouw ervaring genuanceerder bent gaan denken.... misschien ben ik gewoon verwend. Ik wil een eerste kind, huppa zwanger en daar istie (ik stel het nu iets makkelijker dan dat het in werkelijkheid ging haha), ik wil een tweede kind en boem weer zwanger.... en dat met een mega onregelmatige cyclus en geen maandelijkse eisprong en dan nog deze teleurgestelde redelijk negatieve gevoelens.... Ik ben blij dat veel mensen begrijpen dat gevoel geen bewuste keuze is en dat het je een soort van overkomt.... dank jullie wel voor de begripvolle reacties en 'fijn' om te lezen dat sommige vrouwen in meer of mindere mate het gevoel herkennen...want ben soms bang dat ik er alleen in sta, want ja, ik 'moet' genieten.... en natuurlijk weet ik dat meer mensen een voorkeur hebben, maar een zo sterke als de mijne hoor ik nooit.... en maar goed ook, voor al die genietende mensen hihi.... maar het is prettig mensen te spreken die het (een soort van) herkennen....

hey judith.

ik snap je volkome.
mijn wens voor een meisje is om dezelfde reden als jou ook bijzonder groot.
toen ik van mijn 2e zwangerschap te horen kreeg dat het een jongen werd ( vergeet niet iedereen om je heen maakte me gek ja je draagt anders, het word zeker een meisje bla bla bla dus je dan ga je er ook in geloven ) heb ik een half uur moeten huilen !
mijn vriend snapte mij gelukkig en we hebben het er goed over gehad... daarna heb ik het er nog 1 week moeilijk mee gehad en toen heb ik het geacceoteerd ja het is niet anders

misschien kun je het nu nog niet voorstellen maar nu ik mijn 2 boy
s zo samen zie .. geniet ik heerlijk. echt geweldig

en nee zoals sommige zeggen,zo'n bijzondere band kun je niet met je zoon opbouwen, met een meis is het net iets anders.
niet dat ik niet van mijn zonne hou hoor daar hou ik zielsveel van.
en we hebben ook een bijzondere band. en ze zijn dol op mij. maar als ik dan naar de band naar mijn moeder en mij kijk is hij helemaal anders...

misschien wil je of kun je het nog niet geloven maar dat "nare "gevoel gaat wel weg .. je moet he ook een plekje kunnen geven
en wie weet komt er toch een derde

heel veel sterkte

Je geeft het antwoord zelf al! je moet afscheid nemen van je droom. En dat is niet altijd even makkelijk. Geef jezelf de tijd zodat het een plaatsje kan krijgen. Klinkt stom maar het is bijna een rouwproces.
En echt ik weet zeker dat je blij bent met dit kindje en ik weet ook zeker dat je het dadelijk makkeljker kan accepteren als ook dit kindje in zijn wiegje ligt en aan het kieren is om zijn zijn moeder!
Geniet lekker van je zwangerschap want bedroefd zijn is niet goed voor je kleine spruit...Heel veel suc6 meid!!