oh en wat ik ook nog wilde zeggen:
Ik vind het helemaal geen taboe!!! Ik heb 14 maanden in de mmm gezeten. Eigenlijk vanaf het begin van onze kinderwens, en ik het een sterke voorkeur voor een jongetje!!!
En ik vind niet dat ik het daarom minder verdien dan een ander die geen voorkeur heeft. Want we kunnen met zijn allen wel lekker cliche zeggen : als het maar gezond is, maar volgens mij hebben meer vrouwen een voorkeur dan ze willen toegeven.

Het zullen de hormonen wel zijn, maar ik vind dat je het gewoon mag neerzetten en dat ook jij het recht op het delen van je gevoelens!!!!

Ik begrijp het heel goed, ik vind dat je best teleurgesteld mag zijn. Wat kun jij eraan doen dat je die emotie voelt!
Zelf wilde ik ook graag een dochter. Ik heb daar nooit een geheim van gemaakt, tijdens m'n zwangerschap gaf ik al aan dat ik hoopte op een meisje. Ik heb gelukkig ook een dochter gekregen. En bij een eventuele tweede heb ik exact hetzelfde gevoel, dan gaat mijn voorkeur weer uit naar een meisje. Dat wil niet zeggen dat ik niet gelukkig zou zijn met een jongetje. Ik ben ervan overtuigd dat ik uiteindelijk even gelukkig zal zijn.

Dat jij dit zo voelt, vind ik dus echt volkomen normaal. Heeft niks te maken met ondankbaarheid, want natuurlijk ben je hartstikke dankbaar voor het feit dat er zo'n klein wezentje in je groeit. Ik denk ook dat je het even de tijd moet geven. Laat je verdriet maar even toe en maak op die manier een plekje vrij voor geluk!

Karin, Marjan en Babs, super bedankt voor jullie begrip en herkenning...dat doet me goed en daar was en ben ik naar op zoek.... zodat ik mezelf niet meer een uitzondering en ondankbaar voel, bedankt dat jullie ook jullie eerlijke gevoel met mij delen!

meid, ik kan het me wel voorstellen hoor.
Ikzelf zag me zelf ook altijd als meisjesmoeder. En mijn eerste was idd een meisje.
Bij de 2e wilde ik wel weer een meisje, heerlijk 2 van die meiden in dezelfde jurkjes. Maar het werd een jongen. En mijn man wilde altijd graag een jongen (en hij liet dat ook altijd duidelijk merken aan iedereen maar mannen mogen dat altijd wel zeggen schijnbaar) dus hij was blij.
Ik was niet heel erg teleurgesteld. Alleen een beetje wennen.
En ik ben zo blij met mijn jochie. En de stoere dingen zijn toch ook wel erg leuk. (Al moet ik zeggen dat hij rustiger is dan mijn dochter). Als shopaholic vind ik de kleertjes nog steeds een stuk minder leuk, maar er bestaat geen leuker jochie dan mijn jochie

Ik heb trouwens wel een vriendin die ook heel erg teleurgesteld was met 2 jongens. Maar zij laat het niet zo erg merken, probeert er altijd overheen te praten.

Ik heb nog een link voor je. Heb ik ooit eens ergens gelezen.
Misschien dat dit dingen relativeert voor je. Hier vindt je mensen die met het zelfde zitten als jij:
Gender Disappointment
sommige zelfs tot in het extreme. Mensen met enorme depressies en andere dingen die ik me niet kan voorstellen maar goed, ieder zijn ding. Ik veroordeel niemand hierom.
Ik heb er eens rondgekeken en volgens mij staan er ook wel een aantal goede tips voor als je hier last van hebt.

Ik heb vanaf het begin van mijn zwangerschap al het idee dat ik een meisje zal krijgen. Over twee weken krijg ik de 20 weken echo dus dan weten we het. Het maakt me niet uit wat het wordt, maar omdat ik steeds zo het idee had dat het een meisje werd keek ik onbewust in de winkels alleen naar meisjes kleding en was ik vooral bezig het met zoeken naar een meisjesnaam. Toen heb ik mezelf even tot de orde geroepen want ja uiteraard kan het ook evengoed een jongen zijn. Bij mij maakt het dus niet uit want ik vind allebei leuk, maar je moet je wel o pallebei instellen. Ik heb voor mezelf voor beide opties een aantal redenen in mijn hoofd waardoor ik heel blij ben dat het die optie gaat worden, dus zowel voor een jongen als een meisje. Nu maakt het me ook echt niet meer uit en kan ik bij beide heel blij zijn straks!

ik snap het wel.
Ik zelf was bij de eerste ook niet zomaar zwanger heeft 2,5 jaar geduurd en toen ik zwanger was ging mijn voorkeur uit naar een meid heb ook een dochter gekregen nu ben ik weer zwanger en nu maakt het me helemaal niet meer uit.
Jongen leuk van allebei 1 meisje ook super en makkelijk hoef ik niets meer te kopen.
Maar toch denk ik wel dat de meeste vrouwen wel een voorkeur hebben maar er niet over durven te praten, omdat je al snel van alles naar je hoofd krijgt.

Liefs, brenda

Ja ik herken het wel. Had ook vanaf mijn dertiende de meisjesdroom. Eerste een jongen, was even wennen naar prima.
Om evt teleurstelling te voorkomen wisten bij de tweede het geslacht niet. Ik heb mijn hele zwangerschap kunnen genieten en toen hij was geboren en ik dat piemeltje zag, was het gelijk goed. Mijn wens voor een meisje is sindsdien verdwenen gelukkig.

Wij willen nog een derde, en mij maakte het dus echt niets meer uit. Kwam een tijd geleden mijn man ineens dat hij middels timing ed de kans voor een meisje wel zou willen verhogen. We zien wel of we dat doen.

Maar het komt wel goed dus. Aan iedereen die bang js voor teleurstelling: mijn tip is het geslacht vantevoren niet te weten!

ik had ook wel na de 1ste zo iets van ik wil een meid, maar als het nu een jongen was dan zou ik het er ni zwaar mee hebben mss wel ff zo denken van jammer maar gezondheid staat op 1 zeker nu het met nr 3 meer dan 2j geduurd heeft. maar geloof niet echt in geen voorkeur hebben en ik vind dat dat er best mag zijn maar men moet er dan wel niet zwaar aangetild worde de komende tijd en van je afzetten

Ik kan me best voorstellen dat je teleurgesteld bent dat je die moeder-dochter band die jij met je moeder hebt niet gaat krijgen. Je moet toch je toekomst beeld bijstellen en een droom laten varen. Maar dat is iets anders dan teleurgesteld zijn met je kind! Echt, je moet onderscheid maken tussen de droom en het kindje.

PS: jongetjes zijn echt geweldig! En mama is the queen bee!

Aan de ene kant snap ik je wel maar aan de andere kant niet...
Ik snap dat je teleurgesteld bent dat je dus nooit je dochter zult hebben en die droom moet laten varen.
Maar toch denk ik dat ik me daar heel snel overheen zou zetten omdat ik al meteen een mega groot schuldgevoel zou hebben naar mijn ongeboren kindje.Net alsof ie nu niet meer zo welkom is bij zn moeder.

Maar IK denk zo he.Ik heb natuurlijk makkelijk praten met 2 meiden en 2 jongens,al heeft het me echt nooit een bal uitgemaakt wat het zou worden.
Omdat de 3de bij ons een jongen is en zo ontzettend lief en beschermend naar mij toe is,moet ik eerlijk zeggen dat ik wel blij was toen Tim geboren werd.Weer zo'n lief jongentje!
Jongens zijn zoooooo leuk en stoer!