Even als grapje, met een serieuze ondertoon.

Hoe zijn jullie de eerste weken doorgekomen? Het lijkt nu wel alsof ik al 3 weken weet dat ik in de 5e zwangerschapsweek zit, elke dag lijkt een eeuwigheid te duren.

Dus moet ik op mn handen gaan lopen, mn huis vol ballonnen zetten of dagelijks de PC hoofdstraat leegkopen (yeah right )???

Ervaringen en tips zijn welkom.

Ik ben ook benieuwd hoe andere dit doen..... wij weten het nu ook al 3 weken en er is geen dag dat ik er niet aan denk (en soms lijkt het wel of ik er constant aan denk)

Dat gaat denk ik niet veranderen, ik ben morgen 31 weken zwanger en denk er ook vanaf 3,5 wk (heb veel te vroeg getest, gelukkig wel positief) constant aan. Ik geniet er zo van, heb me nog nooit zo goed gevoeld (psychisch).

Ik kan je dus niet echt helpen met je vraag, sorry. Maar probeer er zoveel mogelijk van te genieten!!

Ik heb het twee dagen laten bezinken na twee testen te hebben gedaan, de volgende dag kreeg ik bloemen en een pot augurken van m'n vriend en de dag daarna ben ik in de winkel 1 pakje wezen halen en een boek over zwangerschap. Ook in diezelfde week heb ik me aangemeld voor Moeders voor Moeders. na die week alles in 1 , zakte dat hyper-gevoel een beetje en heb ik het gewoon over me heen laten komen. Pas toen ik de 13 weken voorbij was, durfde ik me echt te gaan verheugen en ben ik langzaamaan spulletjes gaan kopen.. Nu ben ik 17,4 weken en ben ontzettend blij, maar pas helemaal losgaan durf ik denk ik pas na de 20 weken echo...

gewoon rustig je tijd uitzitten

dit is de 2e zwangerschap, dan is het toch iets anders.

geniet geniet geniet! en als je het al aandurft, laat je dan lekker gaan in de babywinkels en droom thuis weg met je aankopen
onzeker doen heeft geen zin, als het mis gaat kan je het toch niet tegen gaan, bedenk dat de meeste zwangerschappen goed gaan, dus geniet!

met zwangerschapspagina! En met mijn vriendinnen giebelen erover (ja ik heb het vroeg verteld, ik ben iemand die mijn dingen graag deelt)

Haha, hoe ben ik de eerste weken doorgekomen... Na een paar dagen werd ik vanzelf geleefd. Ik was beide keren zo misselijk dat ik leefde van dag tot dag en hopend snel voorbij de 12 weken te zijn. Ik heb deze zwangerschap ook echt gedacht "Zou ik het heel erg vinden als het mis loopt, als ik daardoor van die misselijkheid af ben?" Het kindje is bij ons heel erg gewenst, maar ik voelde me ZO beroerd dat ik er soms echt even niet doorheen kon kijken. Dan zijn die weken vanzelf een keer voorbij gelukkig

Hoop dat 't bij jou voorspoediger gaat!!

Hier ook de dagen omver gekeken. Me helemaal verloren in tijdschriften, internet en boeken. Op een dag ook een spannend boek gekocht om mijn hoofd maar te kunnen verzetten. Nu na de twaalf weken echo is er meer rust en lijken de dagen sneller te gaan. Ook weer wat ruimte voor andere ideeën in het hoofd. Ben bang dat het dus nog wel even duurt! Is een combi van psyche en hormonen. Je bent toch een beetje baby fabriek geworden! sterkte en gefeliciteerd natuurlijk.
groetjes eva.

De eerste tijd ben ik doorgekomen door gewoon lekker te werken en gewoon me eigen ding doen af en toe wat in een zwangerschapsboek gekeken maar vooral niet te veel erover nadenken ( weet dat je het onbewust wel doet :p).. Ik zit nu in week 32 maar door gewoon me ding te blijven doen moet ik zeggen dat de tijd snel is gegaan (niet vervelend snel maar lekker snel zegmaar).. In iedergeval geniet van je zwangerschap!

Ik wil je niet ontmoedigen...maar ik heb dat gevoel nog steeds! Het duurt een eeuwigheid! Al moet ik zeggen dat de echte lange dip rond de 30 weken zat...tjonge jonge, wat duurde die weken lang zeg!
Nu ik eenmaal de 35w voorbij ben...lijkt t eindelijk dichtbij te komen!