Nou dames het lijkt me niet gegunt, eerst ben je weken misselijk en zodra dat minder lijkt te worden krijg je bekkenklachten vanwege een oude breuk.

Dan krijg je te horen dat je na je verlof niet terug kunt komen voor minder uren, ook niet waneer je water bij de wijn doet, om tot een oplossing voor beiden te komen.

Je vader wil geen contact meer met je vanwege een midd life crisis, die is zijn pubertijd aan het herleven. En dit alles 2 weken voor ons trouwen.

Waneer houd de ellende eens op en komt er eens iets positiefs op mijn pad? 2006 en 2007 worden zeker niet mijn jaar.

Af en toe betrap ik mezelf erop dat ik heel dat zwanger zijn ineens niet meer zo leuk vind en soms vind ik het weer geweldig.
Gisteren zat ik me huilend te verontschuldigen aan het kindje in mijn buik.
Mama is niet graag zo verdrietig, maar ik kan het gewoon niet helpen.

Iedereen geeft me het advies ga nu eens lekker genieten van alles, maar hoe doe ik dat?
Ik heb overigens een hele lieve man, die me steunt door dik en dun, mijn moeder leeft echt met me mee, maar heeft haar eigen problemen te verduren gehad afgelopen jaar, dus die wil ik niet teveel belasten.

Gaat dit over? Ik wil weer niet te depri klinken, want zo ben ik gewoon niet, ik weet dat er een andere baan komt, ik weet dat die klachten met mijn bekken overgaan, en misschien komt mn pa wel ooit eens bij zinnen? (al verwacht ik dat laatste niet)

Maar hoe raak ik weer wat positiever, ik zie het licht nog niet zo.

Ik kan je moeilijk advies geven, je alleen heel erg veel sterkte wensen. Praat er over met mensen die wél geinteresseerd zijn en om je geven en geniet extra van de mooie momenten die er wel zijn.

Ik wil je heel veel sterkte wensen meid. Klinkt niet makkelijk allemaal. Praat er inderdaad over met iemand die je vertrouwd.

Succes meid, zijn ook geen leuke dingen.
Hopelijk heb je ook mensen om je heen die je wel een goed gevoel geven, zoek die lekker op. wie weet lekker van het zonnetje genieten met de paasdagen.

Ik vond het zwanger zijn niet leuk, maar het in vewachting zijn wel...
Ik splitste dus mijn lichamelijke ongemakken en het krijgen van een kindje.
Maar ik heb helaas maar zo'n 4 weken kunnen genieten van de zwangerschap. Hopelijk gaat dit bij jou veel beter!

Nou dames geheel probleemloos gaat het nog niet natuurlijk, maar ik probeer mijn gedachten om te gooien !

In plaats van negatief ga ik de zaakjes eens positief bekijken, ik zoek een leuke nieuwe baan, met betere regelingen (geen klein bedrijf meer voor mij! das altijd ellende)

Inmiddels 2 brieven de deur uitgedaan en maar niet gemeld dat ik zwanger ben, ik zie wel wat er van komt.
Mijn man en familie steunen me enorm en dat heeft de afgelopen dagen goed geholpen.
Het depri gevoel hier is dus al stukken minder, gelukkig maar!
Dank jullie voor de lieve reacties! Fijne paasdagen.

Fijn dat het depri gevoel al een stuk minder is ! Ik ken dat wel hoor, het is volgens mij gewoon een fase van de zwangerschap. Ook ik heb de eerste tijd van mijn zwangerschap niet echt kunnen genieten, voornamelijk omdat ik zo verschrikkelijk ziek ervan was. Nu mensen zien dat ik zwanger ben en ik complimentjes over mijn buik krijg, begint de "roze" wolk toch een beetje te komen.

Mamalieke, je schrijft dat 2007 niet jouw jaar wordt maar als ik naar jouw banner kijk dan komt die kleine toch echt in 2007. Dus hoeveel tegenslagen je ook krijgt te verduren straks als de kleine er is en 2007 een heel mooi jaar voor jou!

Ik hoop dat je snel weer een nieuwe baan vindt! en dat je vader (misschien wel als hij de kleine ziet) weer helemaal bijtrekt en zich als Opa gaat "gedragen"

Nog een fijne 2de paasdag!

Dat dacht ik ook!
Ik kan wel leuk het advies geven "probeer te genieten" maar weet (uit eigen ervaring) dat dat niet werkt. 't Enige wat ik je kan meegeven is dat als je je kleine in je armen hebt is dat toch echt het belangrijkste dat telt!

Sterkte

Je kunt je in ieder geval beseffen DAT je zwanger bent en een kleintje verwacht. Ik weet niet hoor, het zullen je hormonen wel zijn, maar je verhaal is erg moeilijk te begrijpen voor mij na 2 miskramen. Ik zou er alles voor over hebben om me zo als jij te voelen. Besef dat het heel bijzonder is wat er in je lichaam gebeurt en dat je heel veel geluk hebt dat het allemaal goed gaat. Dat er ook ongemakken bij horen, dat is nou eenmaal zo...