Het overkomt iedereen, denk ik. In ieder geval weleens. Dat je iets gezegd hebt, of gedaan hebt, waarvan je eigenlijk wel weet (of achteraf beseft) dat het niet okay is. En dat je excuses moet maken. Naar aanleiding van mijn laatste topic en een van de reacties daarin, vraag ik me oprecht af, hoe makkelijk maken jullie excuses? Ik weet van mezelf dat ik soms fel reageer. Zeker als ik moe ben of last heb van hormonen. Maar ik ben vaak ook de eerste die sorry zegt (als ik weer bij zinnen ben). Hoe is dat bij jullie?
Mooie topic.. zeker ook iets om goed naar te kijken. kijk, ik ben er niet vies van om (als eerste) mijn excuses aan te bieden , mocht het ook op z’n plek zijn dat het zo hoort. Soms, (ookal weet ik dat het niet echt mijn plek is) bied ik ook als eerste mijn excuses aan for the sake of it. Er hoort gewoon goed naar de situatie gekeken te worden, want eentje kan wel fel reageren maar als dat uitgelokt is.. dan vind ik dat degene die uitlokt als eerste excuses hoor te bieden.
Laatst was mijn zoon(6) aan het stoeien met een vriendje was net na school zijn tante haalde hem op. Was geen kwade opzet gewoon jochies die wat stoeide. Glas was uit vriendjes bril gegaan. Vriendje werd door oma opgehaald en die deed al wat vreemd vertelde tante mij. Tante probeerde nog het glas er terug in te doen naar lukte niet echt, was ook haar bril niet dus was voorzichtig ermee, het was verder niet stuk. Krijg ik savonds een berichtje in de groepsapp of de ouder van (zoon) even kan appen. Dus ik appen. Ik ben de moeder van .... Jahh .... (En elke keer mijn zoons naam verkeerd neerzetten terwijl ik zijn naam toch app) heeft de bril van mijn zoon stukgemaakt. Ik stuurde terug, sta nu bij sport ben nog niet thuis geweest zodra ik thuis ben app ik terug. Weet alleen dat zijn glas eruit was gegaan. Had mn kids verder nog niet gesproken want ze waren aan het sporten. Komt zij naar mij toe, kende haar niet verder. Toevallig was zij ook bij die sport, Jahh ...... (Weer noemde ze zijn naam verkeerd) Heeft mijn zoon zn bril stuk gemaakt. Ik zeg hij heet ..... Zegt ze sorry, waarop ik zeg dat glas kan er toch gewoon ingezet worden bij de Opticien/brillenwinkel. Zegt zij "Dat is het punt niet". Ik zei daarop Sorry en hoor het wel als je iets nodig hebt. Het zijn jongens en die stoeien dit bevestigde zij ook want zij had ook meerdere jongens. Had hier zo geen zin in, heb het zacht afgedaan maar vele om mij heen zeiden wel dat pik je toch niet. Zij wilde haar punt maken maar weet zeker als ik feller zou zijn dan ging ze echt vervelend worden en heb zo geen zin in die drama om een glas. 2 andere voetbal ouders die erbij stonden zeiden daarna ook van wat was dit Als ik wist dat zoon echt een bril heeft gesloopt ben ik de eerste die even zou appen naar zo een ouder. Maar dit was totaal niet aan de orde. Volgende dag was die jongen gewoon op school met zn bril, zoon zei jah zn vader heeft zn glas er weer ingezet. Vraag mij nog steeds af wat het punt wel was. Dat ik zou moeten appen omdat er een glas uit was terwijl ze samen stoeide, er was niks stuk?
Hangt van de situatie af Als ik fout zit of snel geïrriteerd heb gereageerd dan bied ik wel mijn excuses aan In jou geval vond ik juist dat je prima hebt gehandeld en eerlijk bent geweest daarvoor hoef je geen excuses te maken vind ik
Vaak ben ik de eerste die sorry zeg tegen de ander. Ik leer mijn kinderen nu heel bewust dat je niet altijd sorry hoeft te zeggen en dat wanneer een ander zijn of haar excuses aanbied je dit niet altijd direct hoeft te accepteren dus nu zeggen ze wel eens ‘dankjewel dat je sorry zegt maar het voelt voor mij nog niet goed’ Had ik dit maar als kind geleerd, ik ben echt een pleaser en heb zo goed als nooit ruzie, maar sorry komt heel makkelijk mijn mond uit omdat ik geen gedoe wil. Als ik in de supermarkt sta en iemand kan er niet direct langs zeg ik al sorry. Het slaat helemaal nergens op.
Dit vind ik eigenlijk wel een hele mooie om je kind te leren. Die neem ik mee voor binnen enkele jaren. Ik kan zelf wel sorry zeggen maar niet altijd even gemakkelijk, hangt van de situatie en de persoon af. Al word ik er wel beter in, wijsheid komt met de jaren zeker.. Mijn man is daarentegen het type dat heeeeeeeel vaak sorry zegt (tegen alles en iedereen), ook als dat helemaal niet nodig is. Dat vind ik ook niet altijd even handig want dan voelt het soms minder echt ofzo als het dan eens voor iets groter is. Geen idee of dat ergens op slaat.
Idem hier. Ik ben sowieso niet te beroerd om van mening te veranderen, ik vind niet altijd dat ik gelijk heb of zo. Maar het is wel, hoe dierbaarder de persoon, hoe moeilijker ik het vind om sorry te zeggen. Tegen een persoon op straat of in het verkeer zeg ik makkelijk sorry, en dat is denk ik vooral ook om ruzie te voorkomen. Maar als je sorry tegen een dierbare moet zeggen is dat vaak omdat er al ruzie of onenigheid was, en dan wil ik zo gauw mogelijk dat het weer goed is. Als je dan sorry zegt vestig je opnieuw de aandacht op het onderwerp, dus in plaats daarvan begin ik dan eerder over iets anders of maak een grapje of zo. Ik weet dat dit niet (altijd) de ideale tactiek is, maar zoiets is lastig te veranderen. Ik ben dat van huis uit ook totaal niet gewend (zoals velen van mijn generatie vermoed ik).
Ik ben niet te beroerd om mezelf aan te kijken en excuses te maken voor mijn aandeel ik een situatie. Wel ben ik steeds meer van mening dat je alleen excuses moet maken als je ook weet waarvoor en oprecht spijt hebt. Vaak zeggen mensen gewoon sorry om ‘er vanaf te zijn’ om vervolgens doodleuk hetzelfde weer te doen op een later moment. Daar kan ik dus echt niks mee. Doe mij maar oprechte excuses en laat anders die ‘sorry’ maar achterwege
Excuses hangen idd samen met intentioneel kwetsen of overdreven reageren... Afgelopen weekend heeft mijn dochter zich verbrand in n infraroodsauna terwijl ze daar was met de ouders van haar vriendje. Moeder heeft zich 100 keer geëxcuseerd. Maar voor mij hoeft dit echt niet? Het is immers mijn dochter die zich onhandig tegen de infraroodlamp heeft gezet - mss moet eerder de uitbater zich excuseren bedenk ik mij... Moet zo'n lamp niet afgeschermd worden? Punt is: ik vind het in deze belangrijk dat de moeder van het vriendje zich niet schuldig of verantwoordelijk moet voelen; ongelukjes gebeuren (en al zeker bij mijn jongste )
Niet perse vind ik. Als je onbedoeld iemand gekwetst hebt kan je daar ook sorry voor zeggen. "Sorry dat het zo overkwam. Dat was niet mijn bedoeling". Daarmee geef je aan dat je hebt gezien dat jouw woorden/actie eerder iets met die ander hebben gedaan. Beetje zoals het voorbeeld waar dit topic voor gestart werd. Ts sprak teamgenoot aan op zweetlucht. Teamgenoot ging uit haar plaat (opmerking viel verkeerd) Ts bied excuses aan, en dat was de opening voor een goed gesprek en verbeterde relatie. Vooral ook omdat Teamgenoot ook sorry zei voor haar reactie. De sorry van ts ging niet over haar woorden. Daar stond ze nog steds achter. Maar wel over wat de woorden met Teamgenoot deden.