We zitten met onze handen in het haar voor onze oudste. Hij liegt, jat, haalt alleen maar slechte cijfers, en hij is zojuist alleen gaan hardlopen in het park terwijl hij zei dat hij in de straat met een vriend had afgesproken. Hij was zijn baan al bijna kwijt door niet op komen dagen en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Hoe meer wij hem beperken hoe meer hij bovenstaande dingen doet. De situatie wordt inmiddels onhoudbaar voor ons allemaal. De sfeer is om te snijden en we lopen constant op onze tenen. Donderdag hebben we een gesprek op school omdat hij zich daar ook misdraagt. We willen sowieso gaan aangeven dat het thuis ook niet goed gaat en dat we lijntjes willen uitzetten. Hij heeft hulp nodig maar wij ook. Huisarts gaat hij echt niet mee naar toe. Waar kunnen we beginnen?
Wat een ontzettend nare situatie! Ik kan me voorstellen dat je dan met je handen in het haar zit. Veel sterkte met deze situatie in elk geval. Je zou eens bij de gemeente kunnen informeren of in elk geval jullie handvatten kunnen krijgen via een van de jeugdconsulenten. Wij hebben daar voor onze kinderen wel baat bij, maar hier is het niet zo heftig als bij jullie met het pubergedrag denk ik (alhoewel liegen en geld van ons pakken voor het kopen van een vape me wel bekend voor komt ) Hoe oud is je zoon als ik vragen mag?
Dank! Dat is een goede tip, dank! We hebben eerder contact gehad met een jeugd consulente maar dat liep via de basisschool. Ik kan eens vragen op school of ze daar eventueel ook lijntjes voor uit kunnen zetten. Hij wil echt nergens mee naar toe en vindt dat alleen wij hulp nodig hebben. Hij is 15, bijna 16.
Zou dat laatste serieus proberen te nemen. Jullie vinden dat hij hulp nodig heeft en hij vindt dat jullie hulp nodig hebben, prima, dan hulp voor het hele gezin. Vaak zie je dat de puber als boosdoener wordt gezien terwijl er meer in de familiedynamiek niet goed loopt. Het helpt dan wanneer puber merkt dat ouders ook naar zichzelf durven te kijken en zien dat ouders hulp zoeken en proberen gedrag te veranderen. Geen idee natuurlijk hoe dit bij jullie is, maar denk dat iedereen altijd wat te leren heeft en dat je een goed voorbeeld kunt geven door zelf ook open te staan voor hulp. Het kan best zijn dat jullie onbewust triggeren en jullie iets kunnen bijdragen in verandering van zijn gedrag. verder veel succes, het lijkt me heel zwaar als je de grip op je kind lijkt te verliezen. Hopelijk vinden jullie goede hulp.
Ik wil je de geweldloze podcast aanraden. Hierin behandelen ze vele topics vanuit het gedachte goed geweldloos verzet/verbindend gezag. Het klinkt alsof jullie de connectie kwijt zijn, waaruit nog meer weerstand volgt in plaats van verbinding! Het is super lastig, en heel goed dat jullie aan het kijken zijn voor meer hulp… maar ik heb gemerkt dat dit te luisteren naar wat je kind nodig heeft en hem soms ook te laten (waarom is het erg dat hij gaat hardlopen ipv bij een vriend zijn? Bijv is het veiligheid? Ga dan op een later moment het gesprek aan over de gevaren in het park ‘s avonds en of hij een ander moment/plek kan bedenken om hard te lopen…hij zal nu gelogen hebben, omdat jullie anders boos zouden worden) heel veel sterkte in ieder geval! En een hele dikke knuffel! Machteloos kun je je voelen hè…
Wat naar dat jullie zulke problemen hebben. Familie van ons liepen ook tegen zulk soort problemen aan. Zij zijn gestart met mdft therapie. En de ouders samen een cursus geweldloos verzet. Ik wil je heel veel sterkte wensen.
Moeilijk om tips te geven omdat de info vrij vaag is. Waarover liegt hij? Wat en waar jat hij? Is het echt jatten in de winkel of thuis portefeuilles en spaarpotten van anderen openen of doet hij een rondje zakken voelen op zoek naar kleingeld ? Waarom liegt hij over het hardlopen ? Zou hij sowieso een neen gekregen hebben en denkt hij dan maar dat hij beter kan liegen? Is er een meisje of jongen in het spel waarvoor hij buiten wil of wil hij gaan roken of vapen? Heb je nog echte gesprekken met hem of zitten jullie in een cirkel van negativiteit waar je echt niet meer uitkomt ? Heeft uw zoon diagnoses (adhd of ass ofzo) waardoor de puberteit in extremen komt ? Kan je nog de kleine positieve zaken benoemen die hij wel goed doet ? Geen idee hoe het werkt in Nederland maar ik zie hier wel wat laagdrempelige tips dus dat is wel fijn als je daar in gesprek kan gaan met iemand.
Ik ben idd ook echt opzoek naar iets wat voor ons allemaal goed kan zijn. Door alle omstandigheden thuis ben ik zelf in een depressie beland, mijn man werkt ontzettend veel en is als hij thuis is moe. Het gedrag van mijn oudste speelt altijd al maar het hele extreme gedrag van nu is wel echt een schreeuw om aandacht en gezien worden. Dat besef is er en willen we dus ook echt aanpakken. We hebben nu echt aan veel punten te werken en we moeten gaan puzzelen waar we de tijd en energie vandaan gaan halen. Tot die tijd zijn alle kleine dingen die we kunnen starten al goed meegenomen. Vorige week heb ik al een pubergids gekocht die we allebei lezen. De podcast tip hieronder is ook fijn. Donderdag school en daar lijntjes uitzetten en dan iets zoeken waar wij naar toe kunnen of waar we samen naar toe kunnen.
Thnx voor de podcast tip! Gister was het hardlopen wel echt weglopen. Hij weet idd dat hij niet had gemogen als hij gezegd had wat hij ging doen. Thuis gaf hij aan dat hij zelf wel bepaald wat hij doet en wanneer hij dat doet. Dat zegt hij eigenlijk bij alles wat hij doet. Hij doucht wanneer het hem uitkomt (voor het sporten en na het sporten) hij pakt mijn elektrische fiets wanneer het hem uitkomt, hij eet wanneer hij wil en wat hij wil, houdt daarin geen rekening met een ander, hij komt thuis wanneer hij wil. En met veel kan ik meebuigen maar zodra wij zelf naar bed willen, het gevaarlijk is of wanneer ik mijn eigen fiets nodig heb vind ik het wel echt super vervelend. Hij liegt ook over met wie hij gaat en wat hij gaat doen en is alleen thuis niet te vertrouwen. Hij heeft die grens nodig maar gaat er met alles overheen.
Ahh ik heb geprobeerd het in een ander lettertype te doen zodat het voor jou makkelijker leesbaar was. Hij pakt hem automatisch naar hetzelfde lettertype. Excuus!
@LatteOne wat een waardeloze situatie dit. Ik heb het idee dat thuis alles op jouw schouders komt en dat je weinig de mogelijkheid hebt om op te laden. Je geeft aan dat je in een depressie bent beland, heb je hier al hulp voor? Kan je man iets in zijn werk veranderen, zodat hij meer thuis kan helpen (en minder moe is)? Ben je zelf al naar de huisarts gegaan om dit probleem bespreekbaar te maken, zodat die je verder kan helpen?
Omdat het mij allemaal nogal bekend in de oren klinkt eventjes wat zaken die wij toepasten. Kijk wat je echt belangrijk vind en wees daarin ook zeer consequent en laat de rest een beetje los (moeilijk maar je kan niet alles in 1 keer regelen). Niet alles wat hij doet is zwaar maar eens je in die spiraal zit, kan je daar nog moeilijk doorheen kijken. Voorbeeld: Fiets enkel na vragen (slot is daarin een mogelijkheid). Afspraken rond het thuiskomen Nu krijgt hij nog alle vrijheid of zeggen jullie x jij bent ten laatste om 22u thuis ? Afspraken rond bereikbaar zijn. Als wij bellen of sturen moet er antwoord komen (uiteraard niet binnen de minuut). Liegen is niet oké maar sommige dingen zijn wss ook verzwijgen of zo snel wisselen in doen en laten? We gaan naar x om dan onderweg al een plan wissel te krijgen. Ik ga met y buiten om na 30 minuten toch met Z af te spreken? Dat ze op zo momenten niet altijd bezig zijn met mama en papa is voor een puber niet gek uiteindelijk. Het jatten dat is mss een groot woord ? Eten en pubers tja velen kennen geen rem. Is dat jatten ? Bwah voor mij is dat hun egoisme dat de bovenhand neemt. Als zijzelf maar wat lekkers hebben.... Mandje afzonderlijk voorzien? Hem met een bepaald bedrag wat laten kiezen? Wanneer hij dan ook van anderen gaat nemen dan word het jatten. Is die drank alcohol? Dan zou dit eentje worden voor mijn prioriteiten lijstje... Geld tja ik heb dit als kind ook nog gedaan dat zak voelen rondje en dat heb ik eigenlijk bij anderen ook gehoord. Tenzij het natuurlijk om briefjes gaat en uit portefeuilles en spaarpotten.... Bewust zwart rijden tja niet oké maar jij weet het en kan er u druk in maken... Een zeer allerte moeder zijn is soms een nadeel . Weglopen gisteren. Ging daar dan vanalles aan vooraf? Hij mocht buiten van jullie want ging eigenlijk met een vriend. Kan hij dan vertellen waarom hij dan toch beslooy dat rondje te gaan lopen Was zijn buiten willen een vlucht uit de situatie ? Wat ik bijvoorbeeld zeer positief vind (ik weet het moeilijk te zien als je daar middenin zit) is dat hij eerlijk is nadat er iers gebeurd is. Dit zou ik echt extreem benoemen dat je dit zeer positief vind. Is het probleem van zijn gedrag daarmee weg ? Neen totaal niet maar als hij aanvoelt dat hij daardoor on de problemen komt zal hij op zo een moment ook beginnen liegen en dan ben je nog verder van huis.
Er komt wel veel op mijn schouders maar ook op die van mijn man omdat ik ontzettend snel gestrest en paniek ben. Op dit moment zitten we in een grote verbouwing, man is veel aan het werk ivm overnachtingen, de hond met verlatingsangst, de oudste die extreem gedrag laat zien, de jongste die veel begeleiding nodig heeft met huiswerk en dagindeling. (Die leeft zonder tijdsbesef dus alles moet hem stap voor stap uitgelegd worden elke dag weer) Helaas kan mijn man niks in zijn werk veranderen, of hij moet ander werk zoeken. Op dit moment is het financiële gedeelte wel heel fijn omdat dat ook rust geeft. Maar er moet wel iets veranderen.. Zelf nog niet naar de huisarts geweest maar het besef is er en ik ben weer opwaarts kwa gevoel. Ik slaap elke middag en houd me aan een vast dag ritme, ik ga veel wandelen en probeer dingen te plannen. De training van de hond geeft me ook een doel omdat ik graag mijn vrijheid weer terug wil. Eind december gaan we een weekje naar de zon met zijn viertjes. Daar kijk ik echt ontzettend naar uit. Afgelopen vakantie was natuurlijk ook volledig in het water gevallen dus hier zijn we echt aan toe. Dan kun je allebei de jongens ook echt goed hebben en zijn we zelf echt volledig ontspannen.
Hij weet de regel van de fiets; alleen als hij naar zijn werk gaat, naar de kapper en naar de sportschool. Nu heeft hij hem gister gewoon gepakt naar de voetbal, dan fietst hij met iemand samen met een gewone fiets dus wil ik niet dat hij mijn fiets pakt. Vanochtend nogmaals uitgelegd en de volgende stap is idd op slot zetten en de sleutel in de kluis. We geven hem idd een tijd mee. Hij houdt zich er alleen nooit aan, is wel bereikbaar maar houdt ons aan het lijntje door te zeggen dat hij onderweg is, of zo komt, of dat het zo leuk is. Omdat hij vaak tegen mij zegt dat papa iets goed vind of tegen papa zegt dat ik het goed vind hebben we besloten alle gemaakte afspraken vanaf nu in een groepsapp te zetten. Niet dat hij zich er dan aan houdt maar zo speelt hij ons niet tegen elkaar op. Het jatten, ik vind het een begin van het echte werk en wil hem daar graag voor behoeden. Als hij al zo makkelijk van ons alles afneemt en geen rem heeft… ik ben idd een hele alerte ouder. Was vroeger zelf nog een tandje erger dus weet hoe het werkt. er was idd van alles voorgevallen thuis. Hij mocht kort douchen omdat hij 10 min voor het voetballen al gedoucht had. Uiteindelijk stond hij er weer 15 min onder. Mijn man was daar geïrriteerd over en stuurde hem naar boven. Ook om alles op te ruimen want overal lag water en kleding.
En doet hij dit vaak die fiets pakken dan zomaar of was dat een uitzondering en houd hij zich daar anders wel aan? Slot zou een makkelijke oplossing zijn en dan mss ook afbouwen van gebruik ? Beetje gevolgen ervaren? Thuis komen exact wat onze oudste deed. Ja maar het is zo leuk en iedereen mag nog en ik kom af. Nu krijgt hij wat ruimte (werkt beter) maar nog steeds duidelijkheid. Is hij ondanks die ruimte niet op tijd dan volgen er consequenties. Met het drama dat hij dan maakt kan je een theater show maken dus het is niet van neen en klaar maar ergens moeten ze wel leren natuurlijk en bij sommigen duurt dat lang en is omdat jij zls ouder het zegt niet zo interessant.... Het jatten is voor mij duidelijk iets anders dan hoe jijzelf het ziet. Maar als dit voor u eentje is dat op uw prioriteiten lijst staat, zeker blijven aanpakken... Maar na het voorval mocht hij van jullie wel buiten ? Want hij ginf bij een vriend zogezegd ? Zou dit voor hem te veel mogelijkheid zijn.... Als ik mag toch buiten .... Ikzelf ben ooi een zeer alerte moeder. Ben zelf ook een zeer pittig puber geweest dus ben al rap mee met alles en wat er uitgespookt word. Is niet altijd een voordeel dat je weet wat en hoe e.
Als ik alles zo lees komt het op mij over als dat hij richting zoekt maar daar niet voldoende begeleiding in krijgt (aandacht en respect (respect in de zin van dat hij ergens bij hoort en erkent word als waardevol onderdeel)). 15 is ook echt wel een 'horror' leeftijd voor - met name - jongens. Met een knipoog he, uiteraard zijn ze niet horror, maar ze kunnen erg heftig gedrag vertonen waarin jij het grote plaatje ziet maar zij niet. Daarin zit de horror, de angst, de zorgen. 15 jaar begint ook echt die piek hormonen. Uit de praktijk weet ik niets, maar in de theorie heb ik er wel wat over gelezen. Een mogelijke reden waarom tieners (jongens met name) heftig gedrag vertonen is omdat ze zich niet gezien voelen. Ze voelen zich niet betrokken door de omgeving, ze krijgen niet voldoende begeleiding in hoe man te zijn dus gaan ze zelf op zoek. En dit met name wanneer vader / mannen in de omgeving afwezig zijn. Daarin kan een sleutel zitten. Daarnaast hebben tieners ook sterke drang om zichzelf te zijn, eigen controle, eigen ontwikkeling, en daarnaast-daarnaast zit je met zijn hormonen (testosteron en zo, hoera!) die uit de bocht vliegt waardoor hij risico gedrag vertoont maar vanwege zijn leeftijd nog niet goed kan overzien wat de (lang termijn) gevolgen zijn. Een intense combinatie. Hormonen en leeftijd kan je niets aan veranderen. Maar het stukje begeleiden wel. Ik denk - en dit is slechts mijn mening uiteraard - dat je man veel meer tijd moet doorbrengen met je zoon. Meenemen op excursies, meenemen in werk, meenemen in overleg over bepaalde zaken mbt het huis en gezin (de verbouwing bijvoorbeeld). En belangrijk is dan dat hij hem behandeld als een man-in-wording, en niet als kind. Als hij opzoek is naar een 'kick', misschien een extreme sport? Dat kan in teamverband (jongens zijn leeftijd), of misschien samen met zijn vader, oom, opa.
Ik kan me helemaal vinden in wat je schrijft. Ik denk ook dat hij zich niet gezien voelt. Net zoals ik me ook niet gezien voel door hem. Vakanties, uit eten, voetbal en winkelen is het enige waar we hem enthousiast mee krijgen. Mijn man moet idd meer tijd samen doorbrengen maar dat is bijna onmogelijk. Zoon werkt op ma, vrij, za. Op di en do voetbalt hij en daarna gaat hij naar de sportschool. Op woensdag sport mijn man- maar wellicht kan onze zoon een keertje mee?! Op zaterdag gaat mijn man altijd mee naar de voetbal en komen bij thuiswedstrijden alle opa’s en oma’s kijken. Laatst hebben we alles op alles gezet zodat ik samen met hem een vervolgopleiding kon bekijken, we hebben er meteen een gezellige winkeldag van gemaakt. Hij is ook een dagje mee geweest naar mijn man zijn werk. Dat was allemaal erg goed en fijn!
Wat een rot situatie. Wij hebben jaren terug ook wel zo gezeten met onze zoon. Die was altijd al wat rebelser dan de doorsnee. Dat was allemaal nog goed te doen en een beetje kattenkwaad is ook niet erg. Die dreigde wel te ontsporen in die geweldige Corona periode, hij was wel iets ouder, 16, bijna 17 j. Een opleiding die die niet leuk vond want dat moest allemaal last minute worden geregeld want ineens zat heel Nederland op slot met als gevolg veel spijbelen, blowen, stelen, liegen etc, wij zijn vanuit school toen wel goed begeleid waardoor die uiteindelijk zijn MBO 4 heeft kunnen afronden maar die hele school voelde voor ons ook een beetje als bijzaak. Wij maakten ons veel meer zorgen om zijn gedrag en vooral het liegen was iets waarover wij ons echt zorgen maakten, voor mijn part vreet je van alles uit maar ga niet midden in mijn gezicht zeggen dat het niet zo is en met je vinger naar een ander wijzen. Wij zijn altijd met hem in gesprek gebleven, ik heb hem ook weleens op de man af gevraagd van waarom doe je nu van die stomme dingen? Dan zei die ook eerlijk dat hij het zelf ook niet zo goed wist, verveling, onrust en natuurlijk dat stomme gamen wat een verslaving werd. Ik ga er ook niet teveel over uitweiden maar hier is het allemaal goed gekomen, het blijft een eigenwijs karakter maar dat maakt hem ook tot was die nu is geworden. Eigen baas, eigen kantoor, harde werker maar wel met een kop erop. Heb je niet veel aan wanneer je er midden in zit maar ik denk dat er ook wel zaken zijn die jezelf moet gaan veranderen. Probeer voor jezelf eens wat uren buitenshuis te werken, mijn werk is altijd mijn uitlaatklep geweest wanneer het weer eens opliep in huis, we hadden namelijk ook nog een tiran van een puberdochter. Ik heb wat afgejankt in die periode en dan vooral wanneer je van die betweters had die dan wel even wisten te vertellen dat ze dit nooit zouden accepteren, zij hebben geen idee. Als ik mijn werk niet had gehad was ik mogelijk ook in een burn out gekomen, altijd maar in de situatie blijven zitten maakt het niet beter. Het is zo fijn om buiten de moederrol ook nog een andere rol te hebben. Blijf wel met je zoon in gesprek en geef hem ook eens een compliment, hoeft maar klein te zijn, wat zie je er leuk uit of wat zit je haar leuk of wat fijn dat je even thuis wil blijven voor de hond. mbt je fiets, leg de sleutels weg, hij kan met de elektrische fiets wanneer die het netjes heeft gevraagd, wij hadden het met de auto. Die was ook continue weg zonder overleg met als gevolg dat ik de sleutels ergens anders ben gaan leggen en dan moest die het wel vragen. Kinderachtig maar wel nodig. Vraag ook eens aan je zoon op een goed moment, wat vind je leuk en wat vind je niet leuk op dit moment en wat zou je willen veranderen? Deed ik ook weleens bij mijn pubers en dan natuurlijk wel op een juist moment en daardoor kreeg je dan hele fijne gesprekken. Voor je man geldt hetzelfde, hij kan zich over de kop werken voor de financien maar als hij straks met een burn out thuis komt te zitten dan zit je allebei thuis in een dip. Heb je niks aan. Hier was mijn man ook altijd veel weg, nu nog wel regelmatig met buitenland tripjes maar in de tijd dat het hier niet lekker liep bleef die toch echt thuis, ik had er namelijk geen zin in om mijn zoon straks weer ergens te moeten ophalen terwijl ik ook nog kinderen thuis had zitten, een hond die verzorgd moest worden en ook de andere dag weer gewoon naar mijn werk moest. Een gezin doe je samen en niet alleen. Je man moet niet wegvluchten in zijn werk en jou het dan maar op laten lossen want je bent toch thuis, is ook geen goed voorbeeld voor je kinderen. Mijn man kon sws altijd beter uit de voeten met mijn zoon, andere zienswijze, vrouwen schieten toch sneller uit hun slof, reageren emotioneler en trekken het zich meer aan,want ja dat doe je toch niet, hoe haal je het in je kop etc etc, had mijn zoon niks aan op zo'n moment. Mijn man is nuchter en niet zo snel onder de indruk. Ik denk dat daar voor jullie veel winst te behalen is. Een betere balans vinden binnen jullie gezin, niet alles op jou neer laten komen. Werk daaraan, met mijn zoon die nu 22 j is praten we weleens over deze periode en die zegt ook zelf dat die een irritant kind was en dat die achteraf gezien veel domme dingen heeft gedaan maar dat die het toen helemaal niet zo zag, hij vond het allemaal wel stoer en interessant, gaf hem een kick, de grenzen opzoeken, blijft gewoon een lastige leeftijd. edit: mijn zoon is destijds ook weggestuurd bij zijn bijbaan, gedoe op school en slechte cijfers, echt alles wat je maar kan verzinnen, werd daar toen ook knap moedeloos van, arme docenten maar op de een of andere manier bleven ze altijd het beste met hem voor hebben, ik vind en vond dat erg knap. Ik hoop dat jullie morgen wat wijzer worden op school, op het TL hebben we ook weleens een gesprek gehad met een gedragsdeskundige en die zag toen enkel een recalcitrante puber maar niks om ons zorgen over te maken, ik had toen wel een beetje het gevoel dat we niet serieus werden genomen maar uiteindelijk had ze het wel bij het rechte eind. Een puber in het kwadraat