Ik ben momenteel zwanger van ons vijfde kind. We hebben al een dochter (kleuter), een zoon (peuter) en hebben eerder dit jaar onze tweelingdochters verloren tijdens het tweede trimester. Tussendoor heb ik nog 2 miskramen gehad. Onze dochter en zoon hebben een ontzettend goede balans samen, ze zijn de beste vrienden. Ze zijn allebei een stereotiep 'meisjemeisje' en 'jongensjongen' en dat is erg leuk met elkaar. Ze kunnen buiten echt lekker sjezen met elkaar en in huis heerst er een gemoedelijke relaxte sfeer. Ik had geen voorkeur voor geslacht, ik hou zielsveel van beide kinderen en geniet van hun verschillen en heb met allebei hun eigen unieke band. Maar nu we erachter zijn gekomen dat de nieuwe baby nog een jongen is, ben ik opeens bang dat dit ontzettend de balans gaat verstoren in ons gezin. Het klinkt niet leuk om te zeggen, maar bij kennissen met meerdere jongens vind ik het vaak een drukke hysterische bende. Natuurlijk niet altijd en niet in elk gezin. Maar ik zie ook aan zoon dat als hij bij vrienden komt met 3 jongens dat hij compleet wild wordt en opeens heel erg gaat stoeien en smijten met dingen, hij gaat helemaal op in die energie. Een energie die ik ontzettend vermoeiend vind. Ik ben bang dat nog een jongen erbij met name onze zoon wilder gaat maken. Deze hele zwangerschap valt me sowieso erg zwaar. Ik had me vantevoren geen illusies gemaakt dat dit een makkelijke zorgeloze rit zou worden, maar de extreme stress en zorgen had ik vantevoren niet overzien en begin er aan onderdoor te gaan. Ik dacht dat ik geen voorkeur had voor geslacht, maar ik had sterk het gevoel dat dit weer een dochter was en nu het een zoontje blijkt te zijn merk ik dat ik onbewust blijkbaar de wens had voor een 'vervanging' van onze stilgeboren meiden, wat natuurlijk nooit gaat kunnen gebeuren. Ik loop sinds het verlies van de meisjes bij een gespecialiseerde psycholoog, die aangeeft dat deze gevoelens veelvoorkomend zijn na wat we hebben meegemaakt. Maar ja, dat maakt het niet makkelijker. Zijn mijn angsten gegrond? Zorgde bij jullie de komst van nog een jongen na al een jongen&meisje voor een andere balans en energie? Ik hoor het liever eerlijk, want dan kan ik aan het idee gaan wennen.
Allereerst, want heftig dat je je tweeling hebt verloren. Ik kan me voorstellen hoeveel stress dit geeft en onzekerheid nu. Ook de teleurstelling in geslacht snap ik. ik heb 3 jongens en een meisje. Ze zijn alle 4 anders, echt een verschillend karakter. Ze zijn ook druk, wild, ontzettend lief. Ieder kind wat kwam verstoorde de balans die we hadden. En na ieder kind, vonden we weer een nieuwe balans. En na 3 jongens kregen we ineens een meisje, ik vond dat reuze spannend, want onze jongens waren (en zijn) 6 handen op 1 buik. En nu zijn het 8 handen op 1 buik. Of je nu een jongen of meisje krijgt, die balans gaat sowieso veranderen. Er komt een kindje bij dus er veranderd iets. Maar daar vind je wel opnieuw balans in. Je gevoelens zijn, zonder je heftige ervaring al normaal, een kindje er bij, alles wordt verstoord, koud water vrees. En met je heftige ervaring is dat nog wat heftiger. Sterkte met alle emoties, hormonen en nog heftigere emoties. Het is niet erg dat je ze hebt. Laat ze maar zijn en laat het maar gebeuren.
Je zorgen zijn denk ik heel normaal hoor Elk kind dat erbij komt gaat ervoor zorgen dat de verhoudingen anders gaan liggen. En gezien je nog niet weet hoe en wat precies, zijn je zorgen en twijfels heel begrijpelijk. Welk karakter krijgt dit kind? En zal dat passen bij de karakters die jullie al hebben 'gemaakt' ? Antwoord: ja Het lijkt me ook echt niet gek dat je even moet wennen aan het idee van een zoon ipv je tweeling meisjes. Natuurlijk wist je wel dat dit een nieuw kindje zou zijn maar dat het echt ècht een ander kindje is, op geen enkele manier verbonden met de meisjes die je bent verloren, dat komt toch even rauw binnen misschien. Het zou zomaar kunnen - althans, ik kan me voorstellen - dat je reactie een samenloop is van meerdere oorzaken. Verdriet, de confrontatie van wat had kunnen zijn, zorgen, angst. Het verleden, heden en toekomst komen op dit moment even samen in deze baby en dat zorgt misschien voor verwarrende emoties, en zelfs angst en misschien ook gevoelens van spijt en schuld. Maar voel je niet schuldig! Deze situatie ligt niet aan jou, het ligt niet aan het mannetje in je buik. En ik denk dat het echt helemaal goed komt zodra dit mannetje geboren is. Hij zal opgroeien van kleine baby tot dreumes, peuter, kleuter, kind, tiener en daarna je volwassen zoon met misschien een eigen gezin later. Een unieke, sterke man en zoon. Iemand waar je trots op bent, waar je de wereld van houdt. Net zoals je houdt van je dochter en zoon. Ik denk dat je jezelf de tijd en ruimte mag geven om je meisjes (opnieuw) te rouwen, het toekomstbeeld dat je had met hun, je dromen voor je gezin en voor hun om te buigen. Nu moet je je focussen op een nieuw soort toekomst met dit mannetje, en broertje. Die switch ga je maken, dat komt echt wel goed En mocht dit mannetje een jongensjongen zijn zoals zijn grote broer, weet dan; de situatie is tijdelijk, haha. Niemand blijft eeuwig een peuterpuber. Ik heb 3 kinderen; 2 jongens en een meisje. 8, 5 en 3 jaar. Dit zijn intensieve jaren want kinderen kosten gewoon al je tijd en energie + meer. Dat is normaal. Maar waar ik me ook wel zorgen maakte om de balans in ons gezin voordat nummer 3 er was, zie ik nu dat er wederom een heel goede balans is. Wij hebben ons dochtertje zelfs een 2e naam gegeven die staat voor balans - rust - kalmte omdat ik hoopte dat haar komst balans zou brengen in ons gezin. Ik had best wel dezelfde angsten als jij misschien. Niet gebaseerd op verlies maar wel op onzekerheid en de vraag of ik het allemaal wel aankon vanwege situaties in ons gezin. En daarop is het antwoord ook: ja
Bij elke geboorte horen veranderingen Mijn oudste en middelste schelen 2 jaar en toen ze jonger waren ging dat prima Nu een stuk minder De meiden kunnen wel met elkaar maar dat wisselt per dag Jongens met elkaar zijn druk Meiden zijn stiekem
Wij hebben 2 jongens. Ze schelen 19 maanden en de drukte viel hier in huis reuze mee. Ik denk dat het vooral van het karakter afhangt van de kinderen. Niet alle jongens zijn druk.
Ik denk dat je het eerste deel van je topictitel wel weg kunt laten: volgens mij is het bij elk kind erbij afwachten wat de balans daarna gaat zijn, ongeacht meisje/jongen Niet alle jongens zijn druk, niet alle meisjes houden van knutselen. En slaan ze elkaar de koppen in als kleuter, zijn ze de beste vrienden als puber. Ieder kind is weer anders en ook de energie tussen broers/zussen. Vantevoren kun je een bepaald beeld hebben, maar het wordt toch altijd weer anders en als je jongen er straks is, gaat dat helemaal vanzelf (Hier 3 jongens. Alledrie totaal niet druk, maar wel totaal anders )
Kijk, ik denk dat je zoiets nooit echt kunt voorspellen. Wij hadden een megabraaf meisje dat nooit iets uithaalde. Zij kreeg een broertje toen ze net 4 was. Dat broertje was als dreumes, peuter en kleuter een handjevol Dat was voor ons wel een cultuurshock ja. Maar vanaf groep 5 werd hij veel rustiger en bedachtzamer. Terwijl zij inmiddels in de brugklas zat en zelf een handje vol werd En inmiddels zit het broertje weer in de brugklas en valt dat reuze mee en is zij in het 1e jaar van haar studie nog niet uitgepuberd
Ieder nieuw kind geeft een andere balans. Het grote verschil tussen 2 of meer is dat 2 kinderen op elkaar zijn aangewezen. Er is niemand anders. Met 3 of meer zie je continu een andere dynamiek. Niet iedereen kan altijd tegelijk met iedereen opschieten. Dus valt er wel eens eentje buiten. Dat is afhankelijk van leeftijd en karakter. Maar ook zeker van geslacht. Mijn ervaring is dat kinderen van hetzelfde geslacht meer naar elkaar toetrekken. Vanaf een bepaalde leeftijd spelen ze op school bijvoorbeeld ook niet meer met meisjes. Of zijn zich meer bewust. En jongens samen is echt een totaal andere dynamiek dan meisjes samen. Jongens versterken elkaar in hun fysieke spelen. Het is harder, wilder en gewoon meer lawaai. De meeste meisjes zijn toch rustiger maar ook meer kattig of stiekem. Dat je merkt dat je zoon wilder is bij andere jongens is niet gek. Dat is een kwestie van mannelijke hormonen en energie. En 2 jongens versterken elkaar daarin. Laat ze dat ook doen en ga ze niet continu beperken. Ze hebben dat nodig.
Hier ene hyper dochter en een super rustige knul (oke zolang je niet in zn koppige modus komt of aan zn auto's, want dan is het net zo'n lange adem als met G). Bij G zat ik gevangen door haar prikkelgevoeligheid als mini, met R kon alles afgezien het werk (en vermoeidheid) als gevolg van zijn reflux kon je er daar 10 van hebben. R vond alles eigenlijk wel best, was ook echt een luie donder als baby. Hij had ook uitstekende bediening van G, dat is echt een moederke en meneer werd op zn wenken bediend. Maar met de leeftijd van R komt daar nu verzet tegen en wil hij het zelluf doen, dus die balans wordt weer wat gezocht. Ze hebben beiden wel een sterke mening en R is dan wel inschikkelijker dan G op die leeftijd. Maar G was veel meer van de regels volgen en helpen, R is de techneut en ontdekker voor hem zijn regels zijn slechts richtlijnen. Dat is met hem echt wel pittiger (iets met stekkers en falende kindersluitingen voor de bedoelde doelgroep). G was de durfal, R held op sokken behalve voor water... Bij alles wat nieuw is, schuilt hij zich mooi achter zn zus. Binnenkort start hij op school, we hebben nog net geen weddenschappen op hoe lang het duurt voordat hij zn zus wel ff gaat halen. Nouja liever dat, dan dat hij m uit school peert (ook dat is geen onbekend fenomeen...)
Denk echt dat het aan de karakters ligt van het kind hoor. Mijn ouders hebben 5 kids. Samen met mn zus die weinig met mij scheelde was het ook elkaar vaak in de haren vliegen. Mn ma zei altijd de basisschool, in die leeftijd waren wij het ergst in de puberteit (vroeg) vonden wij elkaar en waren wij 2 makke pubers. Mn zusje was de 3e en viel net weer wat buiten de boot als 3e wiel aan de wagen. En mn broertjes scheelden weer wat jaren met ons dus die hadden nog 3 moeders extra. Voor alles valt wat te zeggen. Mijn kids 2 jongens en man wat ben ik blij dat ze nu 6-9 zijn en eindelijk iets makker worden. Pas sinds kort hoor maar echt wat een jaren zijn het geweest. Ik zeg altijd ze hebben beide andere karakters maar wel hele sterke karakters en weten goed wat ze wel en niet willen. Ze zien de wereld 360 graden en doen zeker iets niet als ze niet willen of hebben geen filter oude zieltjes zeggen wij ook wel eens en daarbij ze voelen mensen/sferen haarfijn aan. Tegenwoordig moet ook alles in de pas lopen. Kan boeken schrijven. Nu gaat het steeds beter het zijn echte lieverds en weten hoe het hoort maar vind het wel eens jammer dat er geen bijsluiter bij ze zat had het wel iets makkelijker gemaakt. Bij de 2e ben ik ook veel meer gaan denken alles is een fase en komt echt wel goed en zijn ze klein zijn het gewoon tropen jaren waar je doorheen moet.
Hier jongen, meisje, jongen. De oudste 2 hebben van kinds af aan een goede band gehad en dat is nooit verandert. De jongste kan heel goed met dochter en de oudste dus ook, maar de jongens samen is wel vaak gedonder. Maar mijn oudste zoon is altijd al heel rustig geweest, dus ook dat valt wel mee. Hier niet vaak gestoei oid. Komt wel eens voor, maar aangezien ze 5 jaar schelen houdt hij zich altijd in bij zijn kleine broertje.
Ik heb drie jongens en een meisje. En eerlijk is eerlijk, de jongens zijn soms nogal luid. De oudste heeft nog een gehoortest gehad in groep 2, op verzoek van de juf, omdat hij altijd praatte als een marktkoopman. Nummer twee en drie zijn net zo luid (geweest) op die leeftijd. De oudste is nu niet meer zo luid en eigenlijk een vrij rustig kind. Nummer twee is een stuiterbal met eindeloze energie en nummer 3 weet het nog niet. Hun zusje is en lief en zorgzaam en (nog) niet zo luid. Of dat net zo'n showpaard wordt als nummer 2 gaan we zien. Meer kinderen betekent meer interactie en ook meer kans op 'gedoe'. Dat hou je toch wel. Ik wens je veel succes met de rest van je zwangerschap en straks met de komst van de baby. En ook het blijven meenemen van je tweelingdochters en over hen vertellen. Dat je in een andere situatie 2 meiden erbij zou hebben en nu juist 1 jongen, dat is natuurlijk ook niet niks.
Ik heb twee jongens en ik vind andere jongens ook altijd heel luid, druk en wild. Die van mij zijn dat totaal niet. Ze lijken totaal niet op elkaar, de oudste is introvert en stil en de tweede is super sociaal en vrolijk. Er zit 4 jaar leeftijdsverschil tussen en ze zijn echt kop en kont.
Karakter zegt zoveel meer dan wel of geen piemel hebben. 3 jongens hier en alleen de middelste is een ruige, drukke jongen: hij heeft adhd ook. Grappig is dat hij dus graag speelt met meiden. Ach ik heb t huis vaak vol jongens. De oudste heeft geen behoefte aan stoeien oid. Ik vind t heerlijk als er vriendjes van de oudste mee komen, super gezellig. Lieve jongens. Pubers bijna. 1 is ons kind aan huis, we knuffelen graag even als hij komt genoeg zachtheid met al die kerels. Dynamiek wisselt per moment, ze kunnen elkaar afschieten en samen in 1 bed slapen omdat ze elkaar missen. Ze vinden elkaar in andere dingen. De 2e en 3e houden van auto's. Alle 3 houden enorm van bouwen met duplo. Nr 1 en 2 houden weer van gamen samen. Nr1 en nr 3 hebben samen eindeloos geduld om een treinspoor te bouwen. Hun geslacht is niet zo relevant hierin. Ik heb poppen, glitterpapier en eenhoorns tussen de dino's en auto's En natuurlijk heeft de komst van een 3e echt wel de gezinsdynamiek verandert. Maar dat is ook niet erg.
Ik heb 1 jongen en 3 meiden. Over het algemeen kunnen ze heel goed met elkaar. Maar de oudste en de jongste vliegen elkaar nog wel eens in de haren. Zoon vind het vooral leuk om de meiden op de kast te jagen De meiden zijn behoorlijk druk, terwijl zoon heel rustig is. Het ligt maar net aan het karakter van je kind..
Hoi! Ik wilde er graag 3 achter elkaar aan. De eerste (meisje) is een meisjemeisje en de middelste (jongen) is een jongensjongen. Dit gaat inderdaad niet goed met leeftijdsgenootjes en ik vind dat hij harder kan gillen dan zn zus. De 3e moest er vlot achteraan, maar helaas gooide kanker roet in het eten. Toen kwam de 3e een stukje later. Ik wist zeker dat het een meisje was, het bleek er 1 van 2, maar de 2e groeide helaas niet meer mee. Ik heb 2x een geslachtsbepaling laten doen, ik geloofde gewoon niet dat het een jongen was. Deze jongen lag de hele zwangerschap dwars. Hij kwam er verkeerd-om uit en heeft op de wc gepoept voordat hij geboren was door de stuit. Hij trekt niet perse op met zijn broer en ook niet met zijn zus. Hij vind beide even lief. Er ontstaat niet zon explosie aan intensief spelen zoals ik mijn middelste zoon met zijn vriendjes zie doen. Het is echt een enorm cadeautje. Maar dat duurde wel even...