Hoi allemaal, Ik merk dat ik soms echt worstel met mijn 17-jarige zoon. De laatste weken lijkt alles wat ik zeg of voorstel een soort strijd te worden. Bijvoorbeeld: ik vraag om de kamer op te ruimen, en het antwoord is altijd een zucht of “doe het zelf maar”. Of ik probeer een gesprek te voeren over school en huiswerk, maar krijg alleen korte, afwezige antwoorden. Vaak loopt hij ook ineens weg, naar zijn kamer. Of het loopt uit op een vervelend gesprek/ ruzie. Ik weet dat dit hoort bij de puberteit, maar soms voel ik me echt machteloos en vraag ik me af of ik iets verkeerd doe. Soms denk ik: “Laat ik het even los”, maar dan komt er weer een situatie waarbij ik echt moet ingrijpen. Ik ben benieuwd hoe jullie dit aanpakken: Hoe zorg je dat je grenzen houdt, zonder constant ruzie te krijgen? Alle tips, ervaringen of gewoon herkenning zijn welkom! Ik hoor andere moeders er niet echt over, maar ik weet zeker dat anderen hier ook tegenaan lopen. Dat kan niet anders, toch?
Ik ga altijd een gesprek aan als ze in een goed humeur zijn. Dan lukt het me meestal om afspraken te maken. Verder laat ik het helemaal los. Dan maar een rommelige kamer...dan maar moe de volgende dag ( als ze laat gaan slapen). Hier is eigenlijk mijn regel: zolang ze goede cijfers halen ben ik tevreden. Als de cijfers slecht worden dan is het tijd om afspraken te maken. Maar dat is nog niet gebeurd. 15 en 18 zijn ze hier.
Wat school betreft zou ik het ook los laten als het goed gaat. Misschien een goh ik heb gewoon interesse erachter aan zeggen. Wat betreft 'doe het zelf maar' zou ik de neiging hebben om dat om te draaien en de verantwoordelijkheid bij hem te leggen. Hij is bijna volwassen. Doe dan ook maar je eigen was etc. Maar wat ik ook denk te lezen is dat je misschien wat verbinding mist? Als dat klopt zou ik kijken naar wat jullie samen kunnen doen.
Die verbinding, ja denk dat je daar gelijk in hebt. We lijken ook totaal langs elkaar heen te leven. Sowieso qua tijden maar ook vwb dingen die ons bezighouden.
Mijn oudste is inmiddels 18 maar ook toen hij 17 was, bemoeide ik mij niet met zijn huiswerk of de netheid van zijn kamer. School is eigen verantwoordelijkheid vind ik. Wat is nu het ergste dat kan gebeuren? Dat je kind blijft zitten/zakt. Niet mijn probleem. Het is immers zijn schoolcarrière, niet de mijne (ben ook blijven zitten op de middelbare dus ja). Ik zie mijn oudste ook vrij weinig ivm zijn opleiding, werk, vrienden, hobby's. Dat accepteer ik omdat ik toch ook mooi vind hoe hij zijn eigen leven opbouwt.
je schrijft dat er soms een situatie is waar je echt bij moet ingrijpen. Ik weet niet of je dat wilt vertellen, maar ik ben dan wel benieuwd wat dat is... Hier een dochter van 16. Ik herken wel wat van wat je schrijft hoor, maar wij zijn wel in verbinding. Hier is het meer kortaf antwoorden en soms echt bloedsjaggerijnig... Heb inmiddels geleerd om mijn momenten te kiezen en dt gaat best goed de laatste tijd.
Wij proberen altijd te kijken wat voor ons écht van belang is en wat niet. Ik zeg heus wel eens tussendoor:' misschien is het best goed om je kamer eens te soppen'. Maar mijn 16 jarige zeggen dat hij zijn kamer op moet ruimen doe ik echt niet. Het is zijn domein (overigens is zijn kamer altijd netjes. Die van de 14 jarige dochter daarentegen....maar zij vindt het fijn, al haar rommel om haar heen. Tja, haar keus, daar ga ik echt geen discussie over aan) Huiswerk vraag ik soms uit belangstelling naar 'ik ben wel benieuwd hoeveel werk je nu eigenlijk hebt aan je opdrachten.' Maar op de middelbare heb ik het het laatste jaar echt losgelaten. Ik vind het belangrijk dat hij bij het avondeten is als hij thuis is, en dan krijg ik soms meer dan 1 woord er uit. Soms ook niet, ook best. Ik ga hem altijd even welterusten wensen 's avonds, maar soms is dat het enige contact op een dag. Maar ik zoek eel de verbinding met hem, maar ingrijpen, ik zou niet weten wanneer ik dat bij mijn16 jarige zou moeten doen eigenlijk. Ohja, ik heb pas geadviseerd om echt wat beter te eten, omdat zijn broeken steeds erger afzakken. En hij is al zo mager. Maar dat gaat dan door middel van een grapje ofzo.
Ja hier net zo. Heb dat toen echt los gelaten. Ze moeten ook leren zelfstandig te zijn. Hier nu ook 18 en hij beslist de meeste dingen zelf. Wat hij van mij moet doen is zijn eigen spullen beneden opruimen en op een fatsoenlijke manier tegen mij praten. De rest regelt hij maar. De oudste 2, 16 en 18 bepalen zelf of en wanneer ze hun kamer opruimen. Wordt het mij te erg, doe ik lekker de deur dicht, maar over het algemeen zijn ze hier vrij netjes. Huiswerk regelen ze allebei zelf. Alleen de jongste van 13 wil ik nog wel eens helpen. Eigenlijk met alledrie is prima te praten, als ik maar het juiste moment kies. Ze zijn vaak beneden, dus niet dat ze alleen boven zitten en tijdens het eten wordt er altijd gekletst. Soms blijft een nog wat langer hangen en hebben we een kletsuurtje aan tafel. Er is eigenlijk altijd wel iemand die even mee gaat naar de supermarkt, ook altijd een momentje. Wat voor situaties bedoel je dat je moet ingrijpen kan? Ik vind dat best heftig klinken namelijk.
Het is een soort van balanseer act ben ik bang . Er wordt met de ogen gerold, oh ik moet ook altijd alles doen, etc etc. Dan vraag ik of ze ook nog even willen liggen schreeuwen en trappelen op de grond omdat dat het enige vakje van mijn bingo kaart is wat ik nog niet aan kan kruizen. Wat hier , raar genoeg, wel werkt is gewoon een briefje klaar leggen met dingen die ik wil dat ze doen. Dus zoon had ruim 3 maanden niets gedaan in zijn slaapkamer, die had vanmorgen een briefje klaar liggen met Alles afstoffen, ook de vensterbank en je nachtkastje Kleding in de kledingkast en niet op je bureau (kledingkast open doen is schijnbaar te veel werk) Stofzuigen ook onder je bed en je bureau Bed verschonen. En dan wordt het ook gedaan (niet helemaal op mijn manier maar dat laat ik dan maar gaan) Het enige wat ik deze week heb veranderd is de was. Op maandag begin ik met ondergoed en broeken, bij dochter lag alles verspreid door haar kamer en heb ik de deur dicht getrokken. Zoon lag nog te slapen ( werkt in de horeca dus is vaak pas tegen 2 uur thuis) en was er om 10 uur nog niet uit. Dus heb ik een briefje opgehangen met welke was ik op welke dag draai en dat ze zelf verantwoordelijk zijn dat de was van hun kamers (waar ik het eerder altijd ophaalde) in de wasmand in de badkamer komt. Ligt het er niet dan wordt het simpel weg niet door mij gewassen.
@Gymgirl aan wat voor situaties moet ik denken als je echt in moet grijpen? Ik kan me er zelf zo geen bedenken waarbij ik echt zou moeten ingrijpen bij mijn 17 jarige zoon. Ik heb (als ik hier op zp lees over struggles met pubers) heel makkelijke kinderen. Natuurlijk zijn ze het niet altijd met me eens en wordt er regelmatig met de ogen gerold, maar echte lastige dingen hebben we niet. Met 12/13 wordt er nog wel eens meegekeken naar het huiswerk, maar bij mijn 17 jarige toch echt niet meer hoor. Zijn school, zijn verantwoordelijkheid. Vanaf de brugklas wordt hun kamer echt helemaal hun verantwoordelijkheid. In het begin help ik ze een beetje op gang, maar al gauw laat ik ze het helemaal zelf regelen. Wel zeg ik bijv in een week vakantie dat ze ook even hun kamer een keer goed moeten doen. En dat gebeurd dan ook wel. Maar dat doe ik eigenlijk ook niet meer echt bij zoon van 17. Wel bij zijn broertje van 13. Ik heb geen schema wanneer ik welke was draai, maar vanaf de brugklas moeten ze echt zelf hun kleding in de was doen. Doen ze dat niet? Geen probleem voor mij, maar dan wordt het niet uitgewassen.
Hier staan de wasmanden op hun kamers en daar haalde ik het altijd op. Maar ja als de oudste nog in bed ligt als ik wil wassen en ik bij de jongste niet eens bij de wasmand kan komen dan houdt het op.
Ik weet niet wat jouw grenzen zijn? Maar ik trek een grens bij fatsoenlijk met elkaar om gaan. Dat betekent niet dat je altijd vrolijk moet zijn en nooit boos of chagrijnig. Maar er wordt niet tegen elkaar gescholden. Verder laat ik heel veel bij mijn dochters. Ik ben aan het bedenken welke grenzen ik nog meer heb. Misschien houden aan afspraken, en als dat niet lukt, of er verandert iets, dan moeten ze het laten weten. Wat voor grenzen bedoel jij?
Ah ja dan wordt het lastig. Mijn oudste zoon heeft zo'n kleine kamer, daar past niet eens een wasmand op We hebben 3 slaapkamers op zolder. Op de voorzolder is een wastafel voor hen. Daaronder staat een wasmand. Daar pak ik hun was weg om het te wassen. Op de eerste verdieping staan er 2 wasboxen in de badkamer, daar doet de rest hun wasgoed in.
Misschien behoefte aan meer vrijheid én meer verantwoordelijkheid? En bij bv echt in moeten grijpen, kan het ook dat je het gewoon eens niet doet en kijkt of hij dan z’n les beter leert omdat hij volledig zelf met de gevolgen moet dealen? Ligt natuurlijk aan wat het is. Ik zou even los van hem voor jezelf bepalen wat jij aan zelfstandigheid en verantwoordelijkheid verwacht van hem (bv werken en bepaalde kosten volledig zelf gaan dragen, zelf de verantwoordelijkheid nemen over zijn schoolwerk, dus ook over de gevolgen wanneer hij er met de pet naar gooit), welke regels je echt belangrijk vindt (bv hoe laat thuis, kamer in orde houden) en hoe je het aan wil pakken als hij zich daar niet aan houdt (bv minder/geen zakgeld).
Lastig hoor, het onderwerp huiswerk had ik op deze leeftijd allang losgelaten, dat moeten ze toch echt zelf doen en hoe belangrijk is nu een opgeruimde kamer? Is een discussie over het wel/ niet opruimen van een kamer de moeite waard? Ik vind van niet. Ik zou er niet zo bovenop zitten. Ik weet niet wat je bedoeld met ingrijpen? Maak het wat positiever, kijk wat wel goed gaat en benoem dit, vraag eens waar die zin in heeft om te eten, hier werden/ worden mijn kinderen altijd heel blij van. Onbeschoft gedrag en grote monden worden hier sws niet geaccpeteerd.
Hier is het maakt niet uit of je nog ergens na toe gaat (na school of werk) maar je laat het ons wel even weten. Ik wil op tijd weten of er meegegeten wordt of niet . Geen telefoon aan tafel tijdens het eten en als je naar bed gaat dan blijft de telefoon beneden (geld ook voor man en mij hoor) Vloeken en schelden naar elkaar is een no go maar gebeurt hier ook zelden. En voor de rest zijn wij open naar de pubers, alles is bespreekbaar en we luisteren naar hun. Zo wist mijn man vorige week echt niet waar hij op moest stemmen maar die van 16 wist het wel als ze zou mogen stemmen en kon het goed onderbouwen. Dus man heeft toen daarop gestemd. Op verjaardagen en feestdagen moeten ze mee naar de oma's de rest van het jaar mogen ze zelf weten of ze meegaan. Sinds we die afspraak gemaakt hebben en het moeten eraf is zitten ze veel vaker bij 1 van hun oma's.
Ik herken het gevoel dat ze constant over je grenzen gaan wel, maar inmiddels heb ik daar wel een redelijke manier van omgaan mee gevonden. Eigenlijk een pick your battles 2.0, na de kindertijd. Een harde grens is hier dat we gewoon fatsoenlijk met elkaar omgaan. Dus nee, ik accepteer niet dat je brutaal of onbeschoft tegen me praat. En als je niet je mee eet of juist wilt dat er iemand wel mee komt eten, laat je dat op tijd weten. Niet om vijf voor zes een appje van ‘ik eet niet mee’ of helemaal niks laten horen. En persoonlijk bij ons: als je thuiskomt of vertrekt, zoek mij even op en laat weten dat je er bent of gaat. Ik ben zeer slechthorend en ik merk het niet als iemand binnenkomt of weg gaat en ik vind het fijn om te weten wie er wel en niet thuis zijn. Kamer opruimen en huiswerk is iets waar ik ze wel aan herinner, maar waar ik me verder niet al te druk over maak. Als ik echt wil dat er opgeruimd wordt, dan geef ik dat op tijd aan en dan doen ze het ook allemaal. De was doe ik alleen als hij in de wasmand in de badkamer ligt. Soms wil ik nog wel een rondje slaapkamers doen om sokken en onderbroeken te verzamelen maar broeken en shirts die op de grond liggen neem ik niet mee. Wat wel erg helpt is dat wij in principe altijd samen aan tafel eten, waar schermen verboden zijn. Vaak ontbreekt er wel iemand vanwege bijbaantjes of zo, maar over het algemeen is dat echt wel een gezellig moment op de dag om even bij te kletsen en ook afspraken te maken. Dan blijf je ook een beetje op de hoogte van wat er speelt. En natuurlijk gaat dat allemaal niet zo soepel en vlekkeloos als het hier staat. Vooral onze middelste neemt nogal eens een loopje met de spelregels. Dat hoort ook bij de puberteit hè. Mijn zusje voedt haar kinderen heel anders op dan ik en bij haar gebeurt dat dus blijkbaar niet als ik haar mag geloven. Zij vindt mijn jongens een stel ongehoorzame afschuwelijke gasten. Maar pubers die niet eens iets doen wat niet mag, lijkt me ook niet zo gezond. Zolang ze zichzelf of anderen niet in gevaar brengen, kan ik er best mee leven als ze ongehoorzaam zijn, eigenlijk.
Maar wat voor regels hebben we het dan over? Hier ook pubers die eigenlijk nooit iets doen wat niet mag. Maar ik heb niet heel strikte regels ofzo, veel gaat in overleg en het zijn ook makkelijke kinderen. Lijkt me wel erg als je zus zo over je kinderen denkt.
Hij heeft zich een keer stomdronken gezopen (oké, dat vond ik op dat moment ook niet zo fijn, maar sindsdien raakt hij geen alcohol meer aan dus dat is een mooi resultaat), is wel eens om drie uur ‘s nachts thuis gekomen ipv 11 uur, een keer stiekem naar een festival geweest, heeft wel eens gevaped, dat soort dingen. Ik vind dat eigenlijk hele normale puber-overtredingen. Tuurlijk mag het niet, krijgt hij voor sommige dingen straf en voor andere een stevige preek, maar het hoort er wel een beetje bij, vind ik
Hoe oud is hij? Want oudste mag hier drinken, dus ja, is wel eens stomdronken geworden. Heeft geen eindtijd, dus komt nooit te laat thuis haha. Stiekem naar een festival vind ik wat ver gaan, maar ja, dat zou hier ook gewoon mogen, dus idd geen heel rare dingen. Tenzij hij 14 is ofzo.