De verdwaalde ooievaar: pregnylpaniek

Vrijdag 17 februari
Vanavond was het tijd voor de pregnyl.
Ik was de hele middag bij mijn zus geweest, druk aant taartenbakken en was hardstikke moe. Ik moest om 19.15 pregnyl spuiten en kwam om 19u thuis.

Binnen aangekomen in de keuken trof ik een kleine ravage aan. Pissig begon ik op te ruimen en zei ik tegen M dat hij wel op had mogen ruimen. Ik was echt pissig en was druk aant afwassen.
Voor ik t wist was het 19.10; tijd om de pregnyl te mengen. Ik probeerde het flesje met poeder te breken maar dat lukte niet. Boekje erbij: ja ik deed het goed... toch maar iets meer druk....pats! Het topje van het flesje in tientallen stukjes en veel erger: glassplinters in de pregnylpoeder.
Foto: http://www.zwangerschapspagina.nl/me...ture53283.html

Ik schoot in de paniek, M boos, ik wist even niet meer wat ik moest doen! Dus belde ik S. die doktersassistente is. Die pakte niet op. Ik probeerde met de naald de scherven uit de poeder te halen, maar zag al snel splinters. Mengen had geen zin, glassplinters in je buik spuiten is geen optie... Inmiddels is het 19.20... "stop maar, je bent al te laat". Zei M.

Maar ik ging niet zomaar opgeven en greep de telefoon. Ik zocht het nummer vd huisartsenpost. Tranen stroomde inmiddels over mn wangen. Voor mijn gevoel moest ik echt mega lang wachten. Elke keer dat bandje "als er sprake is van een levensbedreigende situatie, toets 1". Nou die situatie was er bijna want zou M bijna wat aandoen. Die bleef maar boos en riep aan 1stuk door: "doe es ff rustig. doe es normaal man! Je hebt t ook niet goed gedaan, je moet tikken". Man ik kookte bijna terwijl de tranen nog steeds vloeide: verkeerd?! Je moet LEZEN! Je moet alleen tikken als het poeder niet onderin zit!!!

Na ruim 5 min eindelijk een assistente aan de telefoon. Ik legde de situatie uit en zij adviseerde om het zkh te bellen.
"Maar er is toch niemand op de poli op dit tijdstip?" Nee, maar ik moest me door laten verbinden met verloskunde, misschien konden zij helpen. En anders mocht ik weer terugbellen. Half 8 inmiddels.... Snel toetste ik het nummer in. Opnieuw legde ik de situatie uit. De dame noteerde mn nummer en zei dat ze in de koelkast op de poli ging kijken. Daar wilde nog wel eens wat liggen. Ja dat klopt, daar had ik pas ook al puregon van meegekregen omdat de apotheek t niet snel genoeg had. Ze krijgen meds van mensen die het over hebben. Maar wie heeft er nu Pregnyl over?! Puregon ok, maar iedereen spuit pregnyl dus dat heb je toch nooit over?

Ondertussen tikte de tijd verder; 19.35
"We rijden vast naar het zkh, als ze t niet hebben pech, maar het is nog 20min rijden" zei ik tegen M.
Nou we waren er in een kwartier. Vlak voordat we de afrit afgingen belde het zkh: ze had het kunnen vinden!! Ik zei dat we er bijna waren en vroeg of ze het vast wilde mengen.

Op de derde verdieping bij verloskunde aangekomen(M was de auto aant parkeren) had ik echt geeeen idee waar ik naartoe moest. Ik sprak een dame aan en had nog amper een woord gezegd of ze zei: " oh meis ik weet al wie je bent, kom maar mee hoor!" Ze sloeg haar arm om me heen en trok me naar zich toe terwijl ik weer begon te snikken: "het komt he-le-maal goed lieverd, deze kant op". Ze zette me in een kamertje neer en zei dat ze even een ctg moest maken bij iemand en dan weer bij me zou komen.

Even later verscheen er een collega die me zou helpen. Ik stond nog steeds een beetje te shaken. Ik had de ampullen meegenomen en legde uit wat er gebeurd was. ze zag het flesje en zei:"dat moet je idd absoluut niet meer gebruiken!" Ze mengde de pregnyl en ik moest op bed gaan liggen. Wat een service, ze ging het zelfs spuiten bij me! Ze vertelde dat zij altijd achterwacht zijn en ik altijd kon bellen als er iets was. Ze waren echt zoooo lief! Ik kreeg een nieuw recept mee en moest de pregnyl dan van de week maar weer bij ze inleveren.

Ik schudde haar hand en bedankte haar hartelijk en liep weer richting de trap waar M stond. Die gaf me een knuffel maar de spanning was de hele terugreis nog te snijden. Eigenlijk hadden we nog een verjaardag maar mn hoofd stond daar echt helemaal niet naar. Heb gezegd dat M maar alleen moest gaan. Heb ff geen zin in hem. Wel een knuffel gegeven en allebei sorry gezegd voor hij wegging, want je weet wat Toon altijd zei: ga nooit heen zonder te groeten, ga nooit heen zonder een zoen...

Ik ben nu bijna 2u verder en de adrenaline is inmiddels weer een beetje weg. Hier was ik dus al bang voor geweest. De vorige keer dacht ik al: wat nou als zoiets niet goed gaat, dan heb je 's avonds mooi een probleem. Die nachtmerrie werd vanavond waarheid. Uiteindelijk heb ik bijna 45min later de Pregnyl gespoten dan de bedoeling was. Morgenochtend maar even bellen om te overleggen hoe of wat nu.
Het was me een avondje wel! Hopelijk is dit geen voorbode voor de slagingskans van de 3e IUI!