Het leven staat naast de dood
Geplaatst 26 juli 2011 om 16:49 door Napoleon
Een week overtijd, onregelmatige cyclus en het station van nog meer kinderen krijgen gepasseerd.
Toch een positieve test! Even wennen maar heel erg welkom!
Een paar weken later, negatief bericht. Nee, met het kindje is alles goed. Maar mijn moeder is uitbehandeld... Einde, finito, over!
Ik denk terug aan het jaar ervoor. Toen zwanger van de vierde. Met nog drie maanden voor de boeg kwam het nieuws dat het helemaal mis was bij mijn moeder. Dat het niet goed zat wisten we. Mijn moeder had op dat moment een nog dikkere buik dan ik had. En nee, ze was niet zwanger.
De onderzoeken wezen uit dat het eierstokkanker was. En het was al ver uitgezaaid binnen de buikholte. Hierdoor ging het lichaam eiwitten aanmaken om de kanker te bestrijden, vandaar al het vocht in haar buik.
Er waren ook grappige momenten in de wachtkamer bij de gynaecoloog. Vrouwen van in de 30 die hun partner vol ongeloof aankeken als mijn moeder (begin 50) binnen kwam. Ook jaloerse blikken. Maar ja, voor mijn moeder was het natuurlijk geen gelukkig nieuws. Toch konden we hier wel om lachen.
Terwijl ik dikker en dikker werd en de baby groeide, onderging mijn moeder haar behandelingen. Eerst een operatie om alles weg te halen, hieruit bleek dat er toch teveel uitzaaiingen waren. Dus hebben ze niks gedaan, behalve het buikvocht, dat inmiddels al 6 liter was, weghalen. Weer slecht nieuws. Was het al te ver?
Ze zou chemokuren krijgen, maar als de chemo niet zou aanslaan, dan zou ze binnen twee maanden overlijden. Slik...
Ik was 2,5 maand later uitgerekend. Zou ze dit kindje nog zien? Of het zou aanslaan zouden ze pas na twee kuren weten, dus een paar weken voor de uitgerekende datum.
Dat mijn moeder haar vierde kleinkind niet zou kunnen zien zou erg zijn.
Met de vk geregeld, dat mocht het moeten, ik ingeleid zou worden zodat ze haar kleindochter zou kunnen zien. Ik vind dat een kind komt wanneer het er zelf voor kiest. In dit geval vond ik echter: nood breekt (natuur)wetten
Goed nieuws! De chemo slaat aan! Zo goed zelfs dat ze geopereerd kan worden! En waar ze in eerste instantie veel organen zouden weghalen, bleek de chemo zo goed te werken dat ze dat konden beperken en ze dus niet met een stoma zou moeten leven.
Ondertussen wordt ons vierde kindje geboren. Ze wordt in tweede naam naar mijn moeder genoemd. Als mijn vader dit hoort moet hij huilen. Mijn moeder kan niet meteen langskomen, ze is nog te ziek van de chemo. Maar op de 4e dag komt ze dan toch met alle kracht die ze op dat moment heeft om haar derde kleindochter te bewonderen.
Mijn moeder strijd door, nog drie kuren volgen en dan het verlossende woord: ze is schoon!
We zijn zo blij! Mijn ouders gaan op vakantie. Mijn dochtertje groeit als kool en is regelmatig op bezoek bij oma.
Oktober, een spannende tijd want de eerste controle na de kuren. En nog steeds is alles schoon!
December, mijn moeder wordt weer dikker... Hmmm dit klopt niet. Ze krijgt weer last van haar maag. De scan wordt vervroegd en idd. Het is weer mis. In bijna drie maanden tijd is er weer een tumor gegroeid. En dat is dubbel slecht nieuws want het zou betekenen dat ze een variant heeft waarbij het altijd terug komt, maar die wel goed te behandelen is.
En dan dus in april weer het slechte nieuws, een tumor reageert niet op de chemo en drukt haar dikke darm dicht. De darmfunctie is ernstig verstoord en ze kunnen niks meer voor haar doen. PATS! Je leven staat even stil... Ze is nog zo jong...
En deze keer zal ze haar vijfde kleinkind niet zien... Ze krijgt max 6 weken van de artsen. Ze mag niet meer eten, alleen drinken, heldere soep en lollies... Met mijn zwangerschap ben ik niet zo bezig, toch wil ik heel graag mijn moeder kunnen vertellen of ze nog een kleinzoon of een kleindochter krijgt. We plannen met 16 weken een pretecho zodat we haar dat nog kunnen vertellen. Het is wederom een meisje! Mijn moeder vind het geweldig!
Ze knapt wat op, zit met het mooie weer in de tuin, komt nog op de verjaardag van mijn oudste dochter, helemaal geweldig! De 6 weken die haar gegeven zijn overschrijdt ze ruimschoots.
Twee weken geleden, het gaat ineens slechter. Nu zal het snel gebeurd zijn. Ze kan niks meer, heeft pijn en drinkt nog maar hele kleine beetjes. Mijn moeder is op... ze kan niet meer...
In mijn buik wordt er druk geschopt, elke dag een beetje harder, alsof het kleine meisje zegt: ik ben er ook nog!
Je wordt verscheurd tussen het nieuwe leven in je buik, en je moeder die doodgaat. Elke avond neem ik bewust tijd voor mijn buik, om daarna huilend om mijn moeder in slaap te vallen...
We wachten op het verlossende woord van de artsen. Wanneer mag ze gaan? Ze vinden haar nog te goed, terwijl ze niks meer kan, niet meer weet hoe ze moet liggen, chagarijnig is en niet meer op de vrouw lijkt die mijn moeder was. Mijn moeder is er zo klaar mee!
Het klink stom, maar we hopen dat ze snel mag gaan. Misschien is er dan ook weer tijd voor de kleine in mijn buik. Die alle aandacht verdient...
Toch een positieve test! Even wennen maar heel erg welkom!
Een paar weken later, negatief bericht. Nee, met het kindje is alles goed. Maar mijn moeder is uitbehandeld... Einde, finito, over!
Ik denk terug aan het jaar ervoor. Toen zwanger van de vierde. Met nog drie maanden voor de boeg kwam het nieuws dat het helemaal mis was bij mijn moeder. Dat het niet goed zat wisten we. Mijn moeder had op dat moment een nog dikkere buik dan ik had. En nee, ze was niet zwanger.
De onderzoeken wezen uit dat het eierstokkanker was. En het was al ver uitgezaaid binnen de buikholte. Hierdoor ging het lichaam eiwitten aanmaken om de kanker te bestrijden, vandaar al het vocht in haar buik.
Er waren ook grappige momenten in de wachtkamer bij de gynaecoloog. Vrouwen van in de 30 die hun partner vol ongeloof aankeken als mijn moeder (begin 50) binnen kwam. Ook jaloerse blikken. Maar ja, voor mijn moeder was het natuurlijk geen gelukkig nieuws. Toch konden we hier wel om lachen.
Terwijl ik dikker en dikker werd en de baby groeide, onderging mijn moeder haar behandelingen. Eerst een operatie om alles weg te halen, hieruit bleek dat er toch teveel uitzaaiingen waren. Dus hebben ze niks gedaan, behalve het buikvocht, dat inmiddels al 6 liter was, weghalen. Weer slecht nieuws. Was het al te ver?
Ze zou chemokuren krijgen, maar als de chemo niet zou aanslaan, dan zou ze binnen twee maanden overlijden. Slik...
Ik was 2,5 maand later uitgerekend. Zou ze dit kindje nog zien? Of het zou aanslaan zouden ze pas na twee kuren weten, dus een paar weken voor de uitgerekende datum.
Dat mijn moeder haar vierde kleinkind niet zou kunnen zien zou erg zijn.
Met de vk geregeld, dat mocht het moeten, ik ingeleid zou worden zodat ze haar kleindochter zou kunnen zien. Ik vind dat een kind komt wanneer het er zelf voor kiest. In dit geval vond ik echter: nood breekt (natuur)wetten
Goed nieuws! De chemo slaat aan! Zo goed zelfs dat ze geopereerd kan worden! En waar ze in eerste instantie veel organen zouden weghalen, bleek de chemo zo goed te werken dat ze dat konden beperken en ze dus niet met een stoma zou moeten leven.
Ondertussen wordt ons vierde kindje geboren. Ze wordt in tweede naam naar mijn moeder genoemd. Als mijn vader dit hoort moet hij huilen. Mijn moeder kan niet meteen langskomen, ze is nog te ziek van de chemo. Maar op de 4e dag komt ze dan toch met alle kracht die ze op dat moment heeft om haar derde kleindochter te bewonderen.
Mijn moeder strijd door, nog drie kuren volgen en dan het verlossende woord: ze is schoon!
We zijn zo blij! Mijn ouders gaan op vakantie. Mijn dochtertje groeit als kool en is regelmatig op bezoek bij oma.
Oktober, een spannende tijd want de eerste controle na de kuren. En nog steeds is alles schoon!
December, mijn moeder wordt weer dikker... Hmmm dit klopt niet. Ze krijgt weer last van haar maag. De scan wordt vervroegd en idd. Het is weer mis. In bijna drie maanden tijd is er weer een tumor gegroeid. En dat is dubbel slecht nieuws want het zou betekenen dat ze een variant heeft waarbij het altijd terug komt, maar die wel goed te behandelen is.
En dan dus in april weer het slechte nieuws, een tumor reageert niet op de chemo en drukt haar dikke darm dicht. De darmfunctie is ernstig verstoord en ze kunnen niks meer voor haar doen. PATS! Je leven staat even stil... Ze is nog zo jong...
En deze keer zal ze haar vijfde kleinkind niet zien... Ze krijgt max 6 weken van de artsen. Ze mag niet meer eten, alleen drinken, heldere soep en lollies... Met mijn zwangerschap ben ik niet zo bezig, toch wil ik heel graag mijn moeder kunnen vertellen of ze nog een kleinzoon of een kleindochter krijgt. We plannen met 16 weken een pretecho zodat we haar dat nog kunnen vertellen. Het is wederom een meisje! Mijn moeder vind het geweldig!
Ze knapt wat op, zit met het mooie weer in de tuin, komt nog op de verjaardag van mijn oudste dochter, helemaal geweldig! De 6 weken die haar gegeven zijn overschrijdt ze ruimschoots.
Twee weken geleden, het gaat ineens slechter. Nu zal het snel gebeurd zijn. Ze kan niks meer, heeft pijn en drinkt nog maar hele kleine beetjes. Mijn moeder is op... ze kan niet meer...
In mijn buik wordt er druk geschopt, elke dag een beetje harder, alsof het kleine meisje zegt: ik ben er ook nog!
Je wordt verscheurd tussen het nieuwe leven in je buik, en je moeder die doodgaat. Elke avond neem ik bewust tijd voor mijn buik, om daarna huilend om mijn moeder in slaap te vallen...
We wachten op het verlossende woord van de artsen. Wanneer mag ze gaan? Ze vinden haar nog te goed, terwijl ze niks meer kan, niet meer weet hoe ze moet liggen, chagarijnig is en niet meer op de vrouw lijkt die mijn moeder was. Mijn moeder is er zo klaar mee!
Het klink stom, maar we hopen dat ze snel mag gaan. Misschien is er dan ook weer tijd voor de kleine in mijn buik. Die alle aandacht verdient...
Totaal reacties 36
Reacties
-
Veel sterkte! Ik weet helaas precies hoe het is, heb hetzelfde meegemaakt met mijn vader tijdens mijn 1e zwangerschap. Ik ken ook het gevoel dat je hoopt dat het snel over mag zijn. Zo dubbel! Maar het is onmenselijk om iemand zo te zien lijden. Ik hoop dat je ondanks alles toch van je zwangerschap kunt genieten, en wens je heel veel sterkte!Geplaatst 26 juli 2011 om 19:26 door Beep 
-
napo, tranen in mijn ogen en kippenvel op me lichaam, ik wil jullie heel veel sterkte wensen deze tijd, liefs en knuffel nonnie
Geplaatst 26 juli 2011 om 19:37 door -
jeee meid wat heftig!! Heeel veel sterkte meid!!
Dikke knuffel lautjuhhhGeplaatst 26 juli 2011 om 19:42 door -
zo oneerlijk en oo zo dubbel
heel veel sterkte met alles
liefs tmGeplaatst 26 juli 2011 om 19:44 door -
Ik lees dit met tranen in mijn ogen. Ik kan me enigszins voorstellen hoe dubbel en verwarrend dit voor je moet zijn, maar echt weten doe ik het niet, omdat ik denk dat je dat pas weet als je echt in zo'n situatie zit. Heel veel sterkte voor jou en de rest van je gezin. Knuf!Geplaatst 26 juli 2011 om 19:44 door caromama
-
heftig zeg.....veel sterkte! liefsGeplaatst 26 juli 2011 om 19:45 door Chilleke
-
Lieve Napoleon,
Wat is het leven toch oneerlijk...en dubbel. Leven en dood zo dicht bij elkaar. Heel veel sterkte meisje in deze moeilijke tijd.
Liefs mermaidGeplaatst 26 juli 2011 om 19:48 door -
Heel veel sterkte voor nu en de tijd die gaat komen. Wat ontzettend dubbel
LiefsGeplaatst 26 juli 2011 om 19:50 door kris8 
-
Vorig jaar in "ons" topic weet ik nog zo goed hoe je ons vertelde over je mama en dat je zo graag zou willen dat ze de baby nog zou zien en nu...... zelfde situatie, ander baby'tje, maar net zo slopend.... Lieve Napoleon, heeeeel veel sterkte deze tijd en ik hoop dat jullie kleine, nu nog ongeboren, meisje jullie straks weer een mooie glimlach kan geven.
Veel liefs van ons...Geplaatst 26 juli 2011 om 19:53 door LadyZorra
-
Heel veel sterkte, woorden schieten te kort....
Dikke knuffelGeplaatst 26 juli 2011 om 19:57 door ingrid130
-
Lieve aprilmama's dank jullie wel!
KusssGeplaatst 26 juli 2011 om 20:08 door Napoleon
-
wat valt er nog te zeggen na zo'n weblog die alles al zo treffend beschrijft. Heel erg veel sterkte!Geplaatst 26 juli 2011 om 20:25 door Eylem
-
Lieve Napoleon,
Heel erg veel sterkte meis!! Wat is het leven toch oneerlijk...
LiefsGeplaatst 26 juli 2011 om 20:28 door Ka85
-
Heel veel sterkte!
Liefs...Geplaatst 26 juli 2011 om 21:21 door Lovely83
-
heel veel sterkte,wat moet dit ongeloofelijk moeilijk zijn voor je...........
liefs cindybabyGeplaatst 26 juli 2011 om 22:30 door cindybaby71
-
wat verschrikkelijk ik wens je super veel kracht! veel liefs
Geplaatst 27 juli 2011 om 10:24 door -
pff vreselijk! heel veel sterkte!
ik denk aan jullie!Geplaatst 27 juli 2011 om 11:30 door surf
-
ik wil je ook veel sterkte wensen. het is inderdaad allemaal heel dubbel. ik herken vooral in het laatste deel van je verhaal veel. hoewel het al 12 jaar geleden is bijna. wanneer mag ze gaan, ze vinden haar nog te goed. wij hadden hetzelfde. happend als een vis naar adem met de zuurstof tank op turbostand, kinds wordend van het zuurstofgebrek, niks meer kunnen eten/drinken. niet meer kunnen praten of bewegen en ga zo maar door. te goed??? ik heb het ze nooit vergeven dat ze zo een week heeft moeten liggen. het staat op mijn netvlies gebrand.
ik wens je heel heel veel sterkte en ik hoop dat je moeder snel mag gaan en haar welverdiende rust krijgt.
knuffelGeplaatst 27 juli 2011 om 13:51 door -
Lieve Napoleon,
Net zoals de meiden voor mij wil ik jullie ontzettend veel sterkte en moed wensen voor de tijd die komen gaat...Zo oneerlijk...
xx frankaGeplaatst 27 juli 2011 om 20:35 door Franka83
-
Heel veel sterkte!! Liefs Januari.Geplaatst 27 juli 2011 om 21:09 door januari2010
