Hoi meiden,
Ik moet even m'n verhaal kwijt hoor.. en ook wat vraagjes voor jullie...
Op mijn dochtertje hebben we na een vmk van 4.6 weken nog een jaar moeten wachten voordat ik weer zwanger was... daarom hadden we besloten er toch maar weer optijd voor te gaan, en tot onze verbazing was het meteen raak!! Helemaal in de zevende hemel was ik...

Met precies 6 weken begon ik echter bloed te verliezen... (erg dubbel als je dan nog je dochters 1ste verjaardag moet vieren) en door de ervaring van m'n vmk was ik meteen in paniek, had meteen het gevoel dat het fout zat! 4 dagen gebloed, ook wat helderbloed en kleine stolseltjes, maar toen stopte het!! De hoop kwam langzaam terug... want waarom zou anders het bloeden zijn gestopt?!?!
Met 6.6 weken kreeg ik een echo... wat bleek... 2 vruchtzakjes!!! 1tje helaas leeg, maar wel een kloppend hartje in het andere!! Wat bijzonder!! Een paar dagen later begon helaas het bloeden opnieuw, nu meer en helder rood met af en toe een stolseltje... bij 8 weken heb ik een echo gekregen en daar bleken m'n angsten te kloppen... het hartje klopte niet meer en het vruchtje was nog gegroeid tot ruim 7 weken!
Ik was het andere vruchtzakje ook nog niet verloren en sterker nog, er leek zelfs een 3de vruchtzakje te zitten?!?! Maar dat kon ook een bloedprop zijn volgens de arts...

Nu verlies ik dus al 2,5 week bloed... het vruchtje is ruim een week gestopt met groeien, maar de miskraam zet nog niet door! Ik ben echt heel erg bang dat ik gecureteerd moet worden... nou lees ik wel allemaal "positieve" verhalen hoor, dat het allemaal best mee valt! Maar ik wil het eigenlijk gewoon niet!! En ik hoop dat ik straks het vruchtje kan terug vinden...

15 februari stond er al een echo gepland... dus die laat ik nog maar even staan... en dan horen we wel verder denk!?

Hoelang zou je kunnen wachten tot de miskraam vanzelf op gang komt?? Ik lees overal op internet gemiddeld 2 weken... maar is het erg als je langer wilt wachten??

En hoe zijn jullie ervaringen met een miskraam van een vruchtje van 7 weken?? Hebben jullie veel pijn gehad?? Ben blij dat ik al eens een echte bevalling heb mee gemaakt want lees overal dat een miskraam ook niet niks is qua pijn...

Ik vind het wachten lang duren... ik hoop zo dat het snel gaat gebeuren met niet al te veel pijn!

Ook nog zoiets... tot die tijd ben ik "gewoon" aan het werk... hoop dat ik nog gewoon thuis kom als het begint (moet nog een half uur rijden naar huis dan...)

Dat was mijn verhaal Ben ik het weer even kwijt!

Je mag rustig langer wachten, als je dat zelf wilt. Je moet dan in de gaten houden of je geen koorts krijgt, (mogelijk baarmoederontsteking dan), maar niemand kan je verplichten tot een ingreep.
Naast curettage zou je overigens ook kunnen kiezen voor cytotec: dat is medicatie die je vaginaal inbrengt en die de miskraam op gang brengt.

Hier zat er bij de eerste miskraam (leeg vruchtzakje) dik 6 weken tussen het moment dat het gestopt was met groeien en het moment dat de miskraam kwam.
De tweede keer was ons kindje al 3 weken overleden, nadat we een paar dagen daarvoor op de echo een kloppend hartje hadden gezien. We hebben toen besloten direct in te gaan grijpen met cytotec.
Ik heb beide keren nog een nacurettage nodig gehad overigens, maar heb hier een hele historie van vastzittende zwangerschappen, (dochter 2 weken overtijd en vastzittende placenta, die net op tijd nog kwam, na het nodige duw- en trekwerk van de VK).

Sterkte meis!! Weet niet zo goed wat ik moet zeggen, erg heftig allemaal....

Snap je gevoel helemaal, dat wachten en die onzekerheid, heb zojuist ook mijn verhaal geplaatst. Heel veel sterkte en succes. x chimpie

eerst.. heel veel sterkte!!

ik zou zelf kiezen voor cytotec.. dan mag je thuis wachten tot alles eruit is.. daarna krijg je wel nacontrole.. en kan je nog voor curretage gaan mocht dat nodig zijn..

ikzelf vond de curretage niet erg.. bij mij ook vastzittende placenta..je merkt er niks van en je heb(ik dan) geen pijn erna.tis altijd rot als je in een bedje moet gaan liggen en word aangesloten aan vanalles enzo.. maar gelukkig val je snel weg..dus dat was mij erg meegevallen(vind het zelf erger als het onder pl. verdoving is omdat je dan mensen bezig ziet daarbeneden.. lijkt mij niets)

Bedankt voor de lieve reacties en medeleven!!

Cytotec hoor ik veel slechte verhalen over, eigenlijk heb ik alleen nog maar gelezen dat ze daarna als nog gecurreteerd moeten worden... ik heb het niet zo op ziekenhuizen, ben nog nooit onder nacose geweest en hoop gewoon dat het natuurlijk komt en dat ik het vruchtje terug vindt... al heb ik wel steeds minder hoop dat het vanzelf komt!

Ik wacht nu nog steeds, soms lijkt het bloeden erger te worden en soms lijkt het bijna weer te stoppen!

Ik denk dat ik tot 15 februari iig de echo afwacht... daarna ga ik weer verder denken...

Heel veel sterkte met alles! Ik zou ook nog even afwachten denk ik als ik jou was. Het feit dat je blijft bloeden kan toch betekenen dat het echt nog wel vanzelf komt.
Ik heb zelf wel cytotec gebruikt om de miskraam op te wekken en bij mij was er geen curretage nodig naderhand. Ik was 10 weken zwanger maar het vruchtje was met ongeveer 6,5 week gestopt met groeien. Ik wilde toch ook even een goede ervaring met cytotec delen. De pijn en het bloeden vielen bij mij ook mee en ik heb wel iets van een vruchtje kunnen zien (al weet ik niet zeker of dat het was natuurlijk)

Nogmaals heel veel sterkte!

heel erg bedankt voor je reactie!! Je bent idd de eerste met een goed verhaal over cytotec!! Blij om te horen... het is zoiezo een optie om dat eerst te proberen voor de curretage natuurlijk!! Kan jij mij vertellen hoe het in z'n werk gaat? En hoe snel kwam het toen op gang?? Hoelang heb je er pijn aan gehad?? Neem aan dat je niet kan werken op dat moment?? Hoe snel ben je toen weer aan het werk gegaan? Wel bizar eigenlijk dat je dan zelf kan bepalen "wanneer" het gaat gebeuren...

Jeetje, wat een verhaal meis Trek je het nog wel dat afwachten? Dat vond ik het ergste van allemaal. Wij hoorde donderdag 26-01 dat het niet goed was tijdens de termijn echo en ik wilde graag 2 weken afwachten en m'n lichaam de tijd geven het zelf af te stoten. Die maandag erna begon ik al te vloeien maar hier bleef het bij. Dit vond ik verschrikkelijk want je zit maar te wachten en te wachten en je weet eigenlijk niet goed wat je te wachten staat. Kun je dat nog wel zo lang volhouden?

Hier is uiteindelijk afg. vrijdag de miskraam spontaan begonnen maar ik ben die dag ook nog gecurreteerd. Ik kan me voorstellen dat je daar tegen op ziet maar ik vond het heel erg meevallen!

Bij mij was tijdens de echo geen vruchtje te zien maar wel een vruchtzakje van bijna 10 weken. Je vraagt naar ervaringen... Ik had echt een pijn in m'n buik en rug zoals bij beginnende weeen, alleen bleef het bij mij aanhouden en zat er geen pauze tussen zoals bij weeen. De pijn was nog wel te doen, ik was alleen bijna in paniek van de stolsels en het bloed dat ik verloor, zoveel! Daar had ik geen rekening mee gehouden.

Ik was ook gewoon naar m'n werk gegaan, wilde het niet thuis gaan zitten afwachten, maar toen het bloeden begon ben ik toch thuis gebleven uit angst door alle verhalen die ik had gehoord. Dit was dus op maandag begonnen en ben eind van de dag toch van m'n werk gegaan en op vrijdag kreeg ik pas de miskraam maar ik was zooooooo blij dat ik nergens anders was dan thuis.

Ik verloor ineens zoveel bloed dat zelfs 2 grote verbanden achter elkaar het niet tegen kon houden dus ik was blij dat ik niet op m'n werk zat. Het hoeft niet zo te gaan natuurlijk maar ik heb er achteraf wel veel over gelezen dat het wel vaak voorkomt dat je zoveel bloed verliest. Ik ben uiteindelijk flauw gevallen van het vele bloed dat ik verloor en het bloeden stopte pas in het zkh toen de placenta eruit werd gehaald maar toen zat er dus nog genoeg en moest ik alsnog gecurreteerd worden en achteraf denk ik "had ik dat maar meteen gedaan".

Ik hoop voor je dat het inderdaad thuis gebeurd zoals je zelf zegt maar ik zou toch echt voorzichtig zijn met je uitstapjes want je weet maar nooit! Sowieso heel veel sterkte en succes meis!

@ Dalilah
Wat een eng verhaal heb jij meegemaakt zeg... maar ik moet zeggen dat ik dit soort verhalen idd vaak lees op internet en dat maakt me wel een beetje bang! De vmk met 4,5 week vond ik al vrij pittig qua pijn en bloedverlies... en dat was nog niks vergeleken met nu natuurlijk!
De grootste angst is dat ik niet goed wordt als ik samen met m'n dochter alleen thuis ben... of dat ik niet meer thuis kan komen als het op m'n werk begint!
Ik heb ook klein kraamverband in huis gehaald... hoop dat dat genoeg gaat zijn??
Zou jij adviezeren om thuis te blijven tot dat het gaat gebeuren dan?? Ik las dat het soms wel 2 maanden kan duren... leek me een beetje overdreven om dan zolang thuis te gaan zitten!

Ik hoop dat mijn bloedverlies een teken is dat het toch vanzelf komt... maar inmiddels bloed ik al bijna 3 weken... al wordt het wel steeds iets meer, dus er is hoop!

Opzich trek ik het verder wel goed... ik vond de spanning tijdens het bloedverlies en het gevoel dat het niet goed was... erger als nu eigenlijk... best gek! Maar ik had zo sterk het gevoel dat het niet goed zat, maar toch een kloppend hartje en iedereen die jou zegt dat het wel goed komt... terwijl ik voor me gevoel iedereen moest overtuigen dat het niet goed zou gaan... die spanning vond ik vreselijk! Elke dag het gevoel... leeft het nog wel, of leeft het niet meer?! Ik heb me 1 dag zwaar depressief gevoeld, maar dat was het eigenlijk... ik merk wel dat m'n lichaam nu gaat protesteren... ik ben heel slap en heb knallende hoofdpijn! Vriendlief maar even de opdracht gegeven om roosvice fero te halen, hopelijk helpt dat... want m'n ijzer zal wel gedaalt zijn met al dat bloedverlies!