N.a.v het topic 'hoe heb je je vrienden leren kennen' vraag ik me af wanneer je iemand een vriend noemt. Mensen die ik mijn vrienden noem zijn mensen waarmee ik al bevriend was sinds mijn jeugd en vrienden van mijn partner. Mensen die ik later heb leren kennen, vaker zien en maar waar we af en toe over de vloer komen en waar we een en ander mee delen, noem ik kennissen. Net of ik nu maatstaven heb voor vriendschap dan vroeger. Hoe is dat bij jullie?
Toevallig laatst nog over gehad met een goede vriendin. Het gaat er niet om hoe vaak je iemand ziet. We zien hun door drukte en afstand hooguit 1 keer per jaar. Maar als we samen zijn is het altijd meteen weer goed. Er zijn geen echte maatstaven. Het gevoel moet goed zijn.
Mensen met wie ik 1 op 1 dingen onderneem noem ik vrienden. Kennissen zijn voor mij meer vrienden van vrienden met wie je in groepsverband een keertje uitgaat, of ziet op een verjaardag.
Voor mij puur een gevoelskwestie. Het heeft wat mij betreft i.i.g niets te maken met hoe vaak ik iemand zie, maar echt hoe ik me bij die persoon voel, hoe onszelf we bij elkaar kunnen zijn, in hoeverre we elkaar kunnen vertrouwen etc.
Ik vind het ook een gevoelskwestie. Er zijn mensen die ik meer dan 20 jaar ken, maar ook mensen die ik maar een paar maanden ken. Die ik vrienden noem. Er zijn ook mensen die ik al 10 jaar ken mar onder kennissen schaar. Ik vind mensen die voor je klaar staan en jij voor hun. En mensen die op verjaardag komen en jij bij hun sneller vrienden zijn lastig uit te leggen eigenlijk
Als je weet dat je diegene dag en nacht kan bellen als je diegene nodig hebt. Dat ze voor je klaarstaan en andersom. Waar je verschrikkelijk mee kan lachen en waar je ook mee kan huilen. Voorbeeld; ik wist wie m’n echte vrienden waren toen m’n vader overleed. Hoeveel vriendinnen en vrienden van mij wel hebben aangeboden om op m’n dochter te passen indien nodig als ik druk was met alles regelen voor de crematie. Zo lief!
Ik denk inderdaad dat het meer een gevoel is. Wel interessant om te weten waar dan de grens ligt. Dat zal voor iedereen anders zijn. Sta je als je ouder wordt misschien ook wel minder open voor nieuwe vriendschappen? Of veranderen de verwachtingen. Als jongere of kind noem je iemand denk ik ook sneller een vriend.
Dit is ook een interessante reactie, want vaak hoor je dat mensen afscheid nemen van een aantal vriendschappen, na een moeilijke periode in hun leven, terwijl ze die mensen daarvoor wel vrienden noemden. Kun je daarom van te voren wel weten of je op iemand kan bouwen?
Hahaha mijn gedachtengang is ook niet altijd logisch Ik vind het ook lastig verwoorden, maar wat ik bedoel is dat we nu mensen kennen die we vrienden noemen. Alles is nog leuk en aardig, geen ellende in het leven. Stel iemand maakt nu wel een moeilijke periode door en krijgt niet de reacties die hij/zij verwacht van een aantal vrienden en neemt dus afscheid van hen als vrienden. Dan is dat iets wat je van tevoren niet verwacht had, omdat je wel bevriend met elkaar geweest bent. (het wordt volgens mij steeds waziger ) Je kunt dus op voorhand niet zeker weten of je op iemand kan bouwen, maar toch noem je ze vrienden. Dat is een gek iets, omdat mensen dat wel een voorwaarde voor vriendschap vinden. Snap je? (zo niet, sorry voor mijn kronkel)
Ik snap je. Maar ergens ben ik ook wel blij dat we niet in de toekomst kunnen kijken hierover want dat beïnvloedt het nu al dan. Snap jij mij nu nog? Ik bedoel eigenlijk; stel, ik ben nu bevriend met iemand en ik weet op voorhand al dat ze me niet zou helpen als ik in een lastige positie kom. Dan zou ik nu al ‘kattig’ tegen hem/haar zijn.
Ik snap je wel wat je maatstaf betreft Heb toevallig net gereageerd in het andere topic. Heb o.a. vriendinnen van hier (zp dus). Die meiden ken ik nu 2,5 jaar. Eerst via hier, 2 jaar terug over gegaan op whatsapp (gingen wel 600+ berichten over en weer op een dag ) en sinds ruim 1,5 jaar terug ook IRL. Onderling noemden zij elkaar al vriendinnen maar ik vond dat nog echt lastig toen ik ze nog niet IRL had gezien. Bij mij kwam dat pas na de 1e of 2e ontmoeting. Inmiddels kan ik stellen dat ik de term vriendinnen link aan mensen die ik echt voor geen goud kan missen! Vrienden van mijn partner zie ik dan weer niet als 'vriend'. Hoewel ik prima met ze op kan schieten zijn het nog altijd de vrienden/vriendin van mn partner.
Mee eens. En toch heb ik dit alles ook bij de vrienden/vriendin van mn man, maar zie ik hen toch nogsteeds als zíjn vrienden/vriendin. Denk omdat we niet echt gemeenschappelijke onderwerpen/interesses hebben (behalve mn man, maar dat tel ik niet ) Met zn vriendin inmiddels wel wat meer maar ook nu noem ik haar nogsteeds 'de vriendin van man/haar naam'.
Ik sta zelf niet minder open voor nieuwe vriendschappen. Misschien juist wel meer dan ooit tevoren. Maar denk dat het als volwassene gewoon meer moet passen in je leven en je misschien (al dan niet bewust) ook wat meer eisen stelt aan een vriendschap dan toen je deed als kind.
Ik heb beste vriendinnen en vrienden. Mijn beste vriendinnen ken ik al zo lang, die spreek ik dagelijks (app groepje samen) en zie ik minimaal wekelijks. Daar deel ik echt alles mee wat me dwars zit en die vertrouw ik met mijn leven. Gewone vrienden, zijn bijv. partners van mijn man zijn vrienden die ik ook regelmatig zie en spreek. Waar ik het gezellig vind om mee af te spreken (ook zonder de mannen) omdat ik zelf een klik met ze heb, inmiddels bestaat die vrienden groep ook al een jaar of 16. En ik heb vriendinnen die ik later heb leren kennen, bijv. door de schoolgaande kinderen. Waar ik ook af en toe mee afspreek en klets. Doordat die later zijn gekomen en ik al mijn echte vriendinnen had nooit de behoefte gehad om die vriendschappen echt nog verder uit te breiden. Alle vrienden die ik heb zien we bij elkaar op verjaardagen bijv. vind ik je daar niet belangrijk genoeg voor om uit te nodigen of langs te gaan dan ben je een kennis. Ook vind ik bij de definitie vrienden horen dat we voor elkaar klaar staan wanneer nodig. Elkaar helpen waar nodig. En van elkaar weten dat we op elkaar kunnen bouwen ook als het minder goed gaat.
Ik vind dat 'op iemand kunnen bouwen' geen voorwaarde voor een vriendschap hoor. Het is een leuke bijkomstigheid als ik op een vriend kan bouwen, maar is niet mijn belangrijkste uitgangspunt. Edit: *geen voorwaarde om een vriendschap met diegene aan te kunnen gaan. Sorry, ik kan het nogsteeds niet goed uitleggen lijkt wel, maar bedoel dat het vanuit mijzelf is wat ik wel geef, maar niet verwacht van een ander dat hij/zij dat ook geeft.
Dat is inderdaad een gevoelskwestie. Het moet goed voelen, en daarbij maakt de duur niet uit of hoevaak je elkaar ziet. Ik heb al jaren een goede vriendin die ik nu (vroeger wat vaker) maar 2x per jaar zie en zo heb ik ook een vriendin die ik haast elke week zie.
Dat is een gevoel! Mijn vriendinnen die ik van school en studie ken zijn inmiddels zeker vriendinnen. Maar ik ben ook de afgelopen jaren wel bevriend geraakt met oud collega’s of vriendinnen van de vrienden van mijn man en een aantal zijn dus ook echt wel nu vriendin geworden al heb ik met de een gewoon meer dan de ander of zie ik de een meer dan de ander. Maar ik vind ze allemaal leuk! Maar ik heb 2 vriendinnen die echt alles zijn. Zij voelen als familie.