Hallo dames, Ik zit met een dilemma en wilde eigenlijk misschien wel vragen wat zouden jullie doen? Op mijn verjaardag kreeg ik al het verdrietige nieuws dat mijn tante was overleden. Wat voor mij nu zo'n gelukkige periode hoort te zijn is echt k*t om het zo maar te zeggen. Nu ben ik dus uitgerekend op de dag dat de crematie is. onze eerste dochter is overtijd geboren 41+4 weken. En ergens heb ik het gevoel dat deze zich echt niet op de uitgerekende datum gaat melden. Ook hebben ze mijn vruchtwater pas gebroken toen ik in het ziekenhuis was. Maar zit gewoon met zo'n dubbel gevoel wat nou als ik naar de crematie ga iedereen is daar verdietig en ik krijg opeens weeen of me vruchtwater breekt daar spontaan! Aan de andere kant wil ik zo graag afscheid nemen van mijn tante. Ik zit ook nu met zoveel verdriet dat ik zelfs denk zou ze het me kwalijk nemen als ik niet kom? En dan weet ik ook wel weer dat dit hormonen zijn en dat me tante als ze nu had geleefd absoluut gezegd had blijf lekker thuis en denk met een lach aan me. Dus ik zit nu met zoveel vragen wat zouden jullie doen? Het risico nemen? Ik ben bang dat ik het mezelf kwalijk neem als onze spruit zich toch later meld als mijn uitgerekende datum dat ik niet ben gegaan.
Als eerst gecondoleerd, wat een rotnieuws Als je met 40wk nog zwanger bent zou ik gewoon erheen gaan. Dan kan je afscheid nemen van je tante en kan je daar achteraf geen spijt van krijgen. De kans dat je vliezen breken tijdens de crematie is zoo klein en dan nog, daar kan je toch niks aan doen? Misschien zal iedereen dat juist wel als mooi teken zien. Ik zou t in ieder geval niet om die reden laten
Allereerst gecondoleerd! Ik weet niet of het ver rijden is? Ik denk dat je het op de dag zelf moet beslissen. Als je je goed voelt kan ik me voorstellen dat je er graag bij wilt zijn. En ik denk dat dat ook best kan. En tja als je vliezen breken of je krijgt weeën? Dan glip je weg en ga je naar huis.
Wat verdrietig voor je. En inderdaad zou je nu met vrolijke dingen bezig willen zijn. Ik zou ook gaan. Zo te horen wil je dat wel graag. En de kans is ontzettend klein dat de bevalling dan begint. Mocht dat wel zo zijn, dan is de kans alsnog klein dat het begint met het breken van de vliezen en zo je dus rustig weg kunnen gaan. Misschien wel verstandig om niet alleen te gaan dan. Heel veel sterkte!
dank jullie wel voor de snelle reactie's. Ik dacht zelf ook dat ik wilde gaan maar twijfelde er gewoon heel erg aan. En ik kijk me gewoon even aan hoe ik me al op die dag voel.
Ik zou gaan. Meestal begint een bevalling niet meteen als iets wat je niet kan verbergen. Lichte weeën kun je vaak nog verbergen (ik zou dan weg lopen voor het heftiger wordt). En als het begint met breken van vliezen, meestal is het geen PLONS. Soms wel. Ik had dat wel. Maar dan nog, als je een broek aan hebt, en geen rok, hóór je iig geen plons, maar ja je voelt en ziet het natuurlijk wel. Jas er voor houden en gaan? Niemand zal het je kwalijk nemen. En je neemt het jezelf wek kwalijk als je niet gaat, denk ik...
Gecondoleerd. Ik zou even aankijken hoe je je die dag voelt. Voel je je goed genoeg zou ik gewoon gaan, zo te lezen wil je graag erbij zijn.
Als je je goed voelt zou ik gewoon gaan... Slechts 4% bevalt op de uitgerekende datum en bij slechts 10% begint de bevalling met het breken van de vliezen... De kans dat dat dus precies tijdens het afscheid gebeurd is dus erg klein...
Gecondoleerd en sterkte! Misschien kan je een kraamverbandje in doen. Mochten je vliezen breken dan komt het vruchtwater daarin.
Ik zou ook wel gaan denk ik...mijn moeder is vorige week begraven en ik was zo bang dat m'n vliezen zouden breken op de begraafplaats ofzo. Maar stress wil het ook nog weleens tegenhouden tot het grootste stressmoment voorbij is. Dus ik zou het er toch op gokken... Gecondoleerd in ieder geval en sterkte!
Gecondoleerd! Er niets emotioneler dan een geliefde verliezen rond de geboorte van je kind. Mijn tante lag super slecht toen ik moest bevallen. Ik was ook echt bang dat het tegelijk zou zijn. Gelukkig bij ons duurde het nog 3 weken tot ze stierf en heeft ze de kleine nog mogen ontmoeten. Maar heel dubbel en emotioneel is dat echt! En dan komt het bij jou nog dichterbij. Ik zou wel gaan, mocht mijn lijf nog rustig zijn. Kijk op de dag zelf hoe je je voelt. en enorm veel sterkte met het verdriet en geluk dat zo dicht bij elkaar ligt.
Gecondoleerd!! Wat verdrietig! Ik zou gaan. En zo te lezen wil je zelf ook. Weetje de kans is zo klein dat daar je vliezen breken. En de weeën beginnen ook eerst rustig. Sterkte!!
ik zou ook gaan. met 40.4 werd de oma van mijn vriend begraven. ik heb die dag gekeken hoe ik me voelde etc. tja en als de vliezen ergens breken dan is dat maar zo. ik was ook bang dat ik op zou staan in de kerk en er zou een plons uit komen, stel t was gebeurd dan was t zo. de hele familie wist dat ik hoogzwanger was dus..... ik kan het dan ook wel weer zien als een soort teken. maar vaak idd met stressmomenten gebeurd er niks. dit gebeurd vaak als je ontspannen bent. en de meeste bevallingen beginnen met weeën. veel sterkte
Als eerste natuurlijk gecondoleerd, vreselijk vervelend hoe dit soort gebeurtenissen zo dicht bij elkaar liggen. Vorig jaar hadden wij op mijn uitgerekende datum de crematie vd oma van mijn man. Onze eerste was 10 dagen over tijd, dus ook nu weer deze verwachting. Ik heb het zelf eerst afgewacht hoe ik me zou voelen, maar uiteindelijk niet gegaan omdat ik het te ver rijden vond (2,5 uur). Mijn man is wel gegaan. Uiteraard vond ik het jammer (bij gebrek aan een betere omschrijving) om er niet bij te zijn, maar vond dit wel zo rustig, zeker omdat ik het niet zo zag zitten om 5 uren in de auto te zitten op 1 dag. Had het in de buurt geweest was ik absoluut wel gegaan. En zoals hierboven ook al gezegd, vaak voelt je lijf door de emoties heel goed aan dat het gewoon nog even moet wachten! En zo niet, kun je altijd rustig vertrekken, zeker bij een tweede weet je een wel beetje wat je kan verwachten en hoe dat evt voelt. Hier Uiteindelijk 9 dagen overtijd bevallen. Heel veel sterkte!
Gewoon gaan. Ik ben vandaag uitgerekend maar ik ga echt niet thuis zitten afwachten tot er wat gebeurd.
Dank jullie wel nogmaals voor jullie reacties en medeleven. @ Ligero wat erg voor je ik heb al zoveel verdriet van me tante dus begrijp zeker dat dit heel zwaar voor je was om je eigen moeder te moeten begraven Ik kijk het idd even aan al voel ik me heel raar vandaag. continu harde buiken en druk daaronder kan weinig hebben van me 4 jarige en gelukkig (ook voor haar) komt oma haar zo halen om iets leuks te doen. Ik weet nu zelf niet of dit aanhoudt of dat dit stress is. Vanmorgen kwamen ze om het half uur nu weer onregelmatig met soms 5 min dan weer kwartier dan weer 20 min. Dus of dit dan toch een teken is?? Het kan ook dat ik me er nu zo op focus doordat ik al zo onrustig ben. Ik probeer het niet te zijn maar toch houd je het soms niet tegen.