Het was dinsdag een normale dag, tot s'avonds het ging al niet helemaal super met onze hond. Laatste dagen veel plassen, veel drinken etc... zo ook rond 20.00 uur ik Had haar eten gegeven en ze wilt naar haar kleedje en laat zo alles lopen. Ik had nog zoiets waar komt dit nou vandaan. Er zaten ook rare plekken op het kleedje bloed of iets anders kon het er niet goed uithalen. Heb haar onderzocht en ik kwam bij haar buikje en ze probeerde me te bijten en begon te piepen en te doen. Ze moest ook loops worden maar alle symptomen waren me eigenlijk al duidelijk een baarmoederontsteking. Vooral omdat ze al op leeftijd was en niet gesteriliseerd was. Ik heb mijn man wakker gemaakt en de dierenarts gebeld. Dingen geregeld en uiteindelijk is mijn zwager mee gegaan naar de dierenarts. Daar mijn verhaal uitgelegd en ze begon met onderzoeken. Ze schrok van het hoesten wat ze ook al een paar weken deed, dit was ook al niet goed. Ze vond het wat lastig omdat onze hond echt niet blij was met haar bij wijze van hoefde ze maar 1 vinger uit te steken en ze begon al te blaffen. En dus wat lastig te onderzoeken was. maar dacht ook al voor 99 % een baarmoeder ontsteking. Vooral om de volgende symptomen: gezwollen buik en vagina,veel plassen,veel drinken ,pijn en verhoging. Ik kreeg de keus antibiotica en pijn stilling en morgen een echo of een operatie of euthanasie De eerste 2 wou ik niet ze was oud en had al meerdere dingen ( tumoren) Toen de moeilijkste keuze gemaakt om haar te laten gaan en wat was ze bang ze kroop helemaal bij me van vrouwtje wat ga je doen. Bij de slaapspuit was ze niet blij en dit liet ze ook duidelijk merken en ze heeft er ook behoorlijk voor gevochten. Toen was het tijd voor de spuit om haar hart te laten stoppen :'( Ze spoot nog geen ml in en ze stopte al met ademen en het hartje was ook al gestopt. Heb gevraagd of ze nogmaals kon voelen aan haar buikje omdat ze toen niet meer gespannen was en ze bevestigde nogmaals onze vermoedens een baarmoederontsteking Ik heb haar meegenomen naar huis en de volgende ochtend de kinderen afscheid laten nemen en s'middags Hebben we haar naar het crematorium gebracht en een urntje uitgezocht. De oudste had het hier best moeilijk mee en zei ook mama ik wil graag weg. Het blijft nu in mijn hoofd hangen had ik haar liever nog een avond en nacht bij me gehad en de volgende ochtend de dierenarts gebeld. Het is allemaal zo snel gegaan Ze had pijn en daar heb ik haar van verlost voordat het nog erger werd. Nu ik dit verhaal van me aftyp komen weer de tranen. Lieve rexie rust zacht meisje. Bedankt dat je in ons leven mocht zijn we houden van je!! 😙 Je bent 13.5 jaar geworden ❤
Ach wat verdrietig. Je hebt het beste gedaan wat je kon doen voor je maatje. Echt! Wanneer je haar toch mee naar huis had genomen en een dag had gewacht dan had ze waarschijnlijk nog veel meer pijn gehad. Maar het blijft verdrietig. Wij hebben 2 honden van 11 en bijna 13. Dus hier komt het ook steeds dichter bij, het afscheid. Veel sterkte
Sterkte! Maandag hebben wij onze shih-tzu van 14 in laten slapen. Groot gemis, maar je heb het beste gedaan! 😘😘
Ach wat verdrietig.. Hoe moeilijk ook, dieren kunnen geen keuze maken. Die pijnlijke beslissing is aan de mens en dat doet heel erg veel pijn. Ze was erg ziek, en heb jij de juiste keuze voor haar gemaakt. Ze heeft geen pijn meer. Ontzettend veel sterkte. Een huisdier hoort bij het gezin, en het doet ontzettend veel pijn om die te moeten missen.
Heel moeilijk besluit! Maar je dacht in het belang van de hond. Hierin kun je niet fout zitten. Je hebt haar nu zoveel ellende en pijn bespaard. Het is heel verdrietig dat weet ik heel veel succes en een virtuele knuffel
Ach wat verdrietig zeg. Ik denk dat je er goed aan hebt gedaan, hoe sneu ook. Ze heeft 13.5 jaar gevoeld hoeveel jullie van haar hebben gehouden dus dat ene nachtje extra had ze aan bevestiging niet nodig. Je hebt er alleen voor gezorgd dat ze niet nóg meer en langer pijn zou hebben. Dat is heel fijn voor haar geweest. Sterkte!
Je hebt de hond pijn bespaart. Het einde zou toch komen hoe moeilijk ook. Uit je verhaal op te maken een goede beslissing. Veel sterkte
Och gossie...wij hebben ons maatje bijna 3w geleden moeten laten inslapen... 13,5 jaar oud was hij ook, maar had kanker net bij zijn sluitspier (dus konden ze niks aan doen). Het is geen fijne keuze, maar een vriendin van ons zei dat we het eigenlijk als een laatste geschenk aan hem moesten zien. De kanker was hem echt kapot aan het maken in 2 weken tijd (het ging ineens heel hard, zal de geur nooit vergeten...), dus dan kun je beter voor de rustige optie kiezen. Hij was echt op en was weg in letterlijk seconden. Ik heb zoals altijd bij de da zijn kopje vastgehouden en zelf op de tafel gelegd toen hij echt vertrokken was. Hij staat nu hier in zijn urntje met zijn pootafdrukje in klei wat ze bij de crematie plaats hebben gedaan. We missen hem echt zo ontzettend, maar als een beestje zo lijdt dan is het echt het beste wat je voor ze kunt doen. 13,5 jaar is een hele mooie leeftijd voor een hond en ze heeft een mooi leventje gehad met goede verzorging. Hou jezelf daar aan vast. De herinneringen blijven. Ik zeg heel de tijd, ook al ben ik nu heel verdrietig (het was echt mijn maatje vanaf dat hij 2 maanden was), ik heb liever die 13,5j aan herinneringen en nu dus verdriet, dan dat ik zonder dat alles had gezeten. We hebben bij zijn urntje ook een mooi gedichtje gekregen, Beyond The Rainbow heet het. Misschien helpt het jou/jullie ook wat? Sterkte!
Hey meid, wat ontztettend naar en verdrietig. Hoe moeilijk ook, ik denk echt dat je het juise hebt gedaan voor jullie hondje. Heel erg veel sterkte om dit een plekje te geven!
Wat onwijs verdrietig! Je hebt de beste keuze gemaakt die je hebt kunnen maken, ook al was dit ook gelijk de moeilijkste keuze die je moest maken. Heel veel sterkte!
Och, wat verdrietig. Vervelend dat je eigenlijk niet genoeg tijd hebt kunnen nemen om afscheid te nemen, maar als ik je verhaal zo lees, is het de beste keuze voor de hond geweest. Sterkte!
Je hebt de juiste keuze gemaakt uit liefde voor je hond. Hier ook een maand geleden mn kattenvriend moeten laten inslapen na ruim 16 jaar. Hier wel de hele trukendoos geopend bij de dierenarts, zuurstoftank, prednison, ab,enz... Maar mocht niet baten. Ik geloof ook niet dat ik hem er een plezier mee heb gedaan. Nu zou ik dat dus ook niet meer doen. Als het lichaam niet meer wil dan is het gewoon tijd om waardig afscheid te nemen. En dat heb jij gedaan. Heel veel sterkte..
Ik vindt het juist heel liefdevol wat je hebt gedaan zo heb je ervoor gezorgd dat je hondje onnodig pijn heeft geleden. Sterkte met het verlies
Wat een verschrikkelijke beslissing heb je moeten nemen. Zo te lezen heb je echt het beste gedaan wat op dat moment mogelijk was. Als je hond 13,5 jaar oud geworden is, heeft ie een goed leven bij jullie gehad. Ik heb mijn kat, die bijna 23 is geworden, ook moeten laten inslapen. Ze kon niet meer, was op en had pijn. Ik moest haar steeds tillen naar de kattenbak en haar etensbakje, ze kon niet eens meer lopen. Ik ben nog heel lang verdrietig geweest als ik aan haar dacht. Vooral de eerste twee weken moest ik om de haverklap huilen. Steeds als ik thuis kwam, een leeg huis... Het verdriet heeft langzaam moeten slijten, dat zal bij jou ook het geval zijn. Ook ik heb getwijfeld over de juiste beslissing, ook al wist ik rationeel dat het goed was. Sterkte de komende tijd, je bent gewoon bezig met een stukje rouwproces