Ik wilde niet reageren, maar dit idd. De wereld is al serieus genoeg, laat kinderen lekker fantaseren.
Ik lieg de Sinterklaasleugen met plezier! Kan me niet voorstellen dat mijn kinderen het me ooit kwalijk gaan nemen dat ze door mijn leugen jaarlijks 3 weken lang elke dag een schoenkado gehad hebben en elk jaar op 5 december zakken vol kadotjes.
Ik ga samen met hem op in het feest, ik zie 't niet al liegen. Ik snap wel wat je zegt hoor, maar 't is zo een magische tijd en je hebt maar 1 keer in je leven de kans er in te mogen geloven. Ik vind vertellen dat 't niet echt is eigenlijk veel zieliger. Ik vind 't echt een heerlijke tijd en geniet ervan voor die paar jaar.
Ooh en hij ziet ook echte kabouters in het bos, dan zeg ik oooh wat leuk zeg! En niet nee kabouters bestaan niet.. Wellicht relativeert dat een beetje
Je kan het ook groter maken dan het is hè. Je laat ze niet geloven dat opa een crimineel is en 6 jaar later zeg je; ‘denk jij dat opa crimineel is? Want dat is hij toch niet.’ Als je zo denkt over liegen moet je één lijn trekken. Dus ook geen ‘leugens’ meer over verrassingsfeestjes, cadeautjes verjaardagen, enz.
Ach hij denkt ook dat er kabouters in het bos wonen in paddenstoelen en elfjes. Maar ook dat de kerstman echt op de noordpool woont en met kerst met zijn rendieren hier heen komt. Ik lieg overigs niet want hij vraagt me niet of het waar is. Ik laat hem gewoon in zijn fantasie op gaan daar is het een kind voor.
Ik zie het helemaal niet als liegen. Eerder als een verhaal vol magie waar de kinderen zelf onderdeel van uitmaken. En zo zijn er wel meer dingen die ik voor me houd omdat het juist de magie zou verstoren als ik het zou vertellen. Zo ben ik bv met zoon naar bumba in het theater geweest. Dan ga ik toch ook niet zeggen dat er gewone mensen in die pakken zitten etc. Dit vind ik net zoiets. Ze komen er snel genoeg achter hoe het zit. En mijn dochters weten allemaal al een tijd hoe het zit en hebben nergens last van gehad. Ze voelden zich juist trots toen ze bewust onderdeel uit gingen maken van ‘het geheim’. Wel heb ik mijn jongste dochter eerder verteld hoe de vork in de steel zat (gr 3). Maar dat kwam omdat zij heel moeilijk om kon gaan met alle spanning en prikkels die erbij kwamen kijken. Daarbij is ze in december ook nog jarig. Dus zij had alleen maar driftbuien en woedeaanvallen door die spanning en prikkels. Dat was voor niemand leuk... En net zij heeft me dus wel kwalijk genomen op bepaalde momenten, dat ze het al wist en haar klasgenoten niet.
Onze kleuter weet het al 2 jaar. Haar vier jaar oudere zus pas sinds vorig jaar, ná sinterklaas. Reden dat ik het verteld heb is omdat de spanning zo immens groot werd voor haar. Ze gaat er nu wel lekker in op, kijkt sinterklaas journaal etc maar de spanning is er af.
Hier ook een dochter van 7 die niet meer gelooft. Ze was wel een beetje boos, maar vond het ook wel leuk om te weten. Haarzusje van 4 gelooft wel. Persoonlijk vind ik er geen fluit aan, maar goed ik doe mee voor de kinderen. Als ze er naar vragen krijgen ze een eerlijk antwoord.
Sluit ik me bij aan. Ik vond het ook niet leuk om te horen dat het nep was maar dat woog niet op tegen de jaren van plezier die ik erom gehad heb. Dat gevoel kan ik nog steeds terughalen! Magisch! Ik zie dat nu bij mijn kinderen. Ze genieten enorm.
Ik denk dat je je veel te druk maakt en niet over dingen die er toe doen. Kom op, geen kind houdt er een trauma aan over dat een oude man zogenaamd cadeautjes voor ze koopt.
Dit heb ik dus ook...we maken wel een lijstje voor de Sint maar als ik dan zeg dat ik Sint help met kopen en inpakken dan is het , nee, dat doet Zwart Piet!Ik ben er dus best open over maar laat het verhaal/fantasie ook echt in zijn waarde zodat het een magische tijd blijft.Hij zit ook met open mond naar het Sinterklaas journaal te kijken en hij wil dolgraag volgend jaar met sint in de stoomtrein pannenkoeken eten...Ik laat het zo maar als de spanning uit de hand loopt grijp ik wel in.
Echt hoor ik kan mij in veel meningen wel verplaatsen maar dat dit liegen is absoluut niet.Ik heb het zelf nooit raar gevonden dat mijn ouders er in mee gingen, het is een super leuke tijd voor kinderen. Ik weet niet eens meer het moment dat ik hoorde dat het niet waar was dus ik heb het vast niet als iets ergs ervaren.
Wij 'liegen' er niet over maar gaan er in mee totdat ze echt vragen gaan stellen. Onze oudste stelde met 6 jaar echt de vraag of hij bestond en toen eerlijk gezegd dat Sinterklaas niet bestaat. Ze heeft er geen probleem mee gehad, dit jaar is ze juist een beetje verdrietig omdat ze weet dat hij niet bestaat. Onze middelste zit er helemaal in, die vind het allemaal zo geweldig die geniet echt. Ze vraagt mij niet of sinterklaas bestaat dus dan ga ik haar ook niet uit mezelf vertellen dat hij niet bestaat.
Ik lieg zo vreselijk vaak tegen mij dochter! - oh, wat een mooie tekening! - wat heb jij je mooi opgemaakt - tuurlijk zie ik dat je een paard heb gekleid - nee, we eten geen spinazie, dit is spidijvie! - als je kauwgom doorslikt krijg je een kauwgomballenboom in je buik - hop het is 19:30 uur, bedtijd! (Om 18:30) En zo heb ik er denk nog wel 1, 2 of 35.... Ik vind het zo’n onzin! Wat lastig om tegen mijn kinderen te liegen.... het is magisch, het is leuk, het is spannend. Elfjes, eenhoorns, kabouters, Elsa etc. is allemaal ‘echt’ op die leeftijd. Dat is toch het mooie van kind zijn. Val ze niet lastig met de echte grote mensenwereld, laat kinderen gewoon kinderen zijn tot en me5 de tandende aan toe .
Ik ben mijn ouders erg dankbaar dat ze ''gelogen'' hebben en mij zo die magie van Sinterklaas te gunnen. Mijn oudste gelooft niet meer en vindt het alleen maar lief dat ik die cadeautjes voor hem heb gekocht. Ik snap er persoonlijk niks van dat mensen het liegen vinden en dit als reden zien om hun kind niet te laten geloven. Zullen deze ouders dan echt altijd eerlijk zijn tegen hun kind? Liegen vind ik ook zo’n zwaar woord voor iets wat voor de meeste kinderen een geweldig magisch feest is. Ik kan me niet voorstellen dat mijn kinderen mij dit later kwalijk gaan nemen en last hebben van de ''leugen''. Doen ze dit wel dan is daar vast wel een praatgroep voor.
Dus jouw kind komt thuis met een hele lelijke tekening, heel trots en zegt tegen jou: kijk eens mam, mooi hè! En jij zegt dan? A) wat een lelijke tekening B) nee, kind, dit is zeker niet mooi C) hmmm, ik zie dat je je best heb5 gedaan, maar mooi, nee. D) niets van de voorgaande antwoorden, je liegt keihard tegen je kind en zegt: prachtig schat, wat een mooie tekening!