Pfff ik wil toch even ventileren. Mijn zoon zit in groep 2 en heeft een aantal vaste vriendjes. Nu is er 1 vriendje die hem vorig jaar niet op zijn kinderfeestje uitnodigde, terwijl bijna alle jongetjes uit de klas mochten komen. Extra vreemd omdat mijn zoon wel door hem werd gekozen als hulpje van de jarige jop. Achteraf bleek dat ouders helemaal niet door hadden dat ze het zo goed samen konden hebben. Kan natuurlijk gebeuren, was nog maar groep 1 dus logisch als sommige ouders dat niet zo door hebben. Mijn zoon wel heel verdrietig, want die snapte er niks van. Nu is dit vriendje weer jarig en is hij weer niet uitgenodigd. Ik vind het eigenlijk gewoon een beetje gek. Mijn zoon weet nog niet dat hij niet uitgenodigd is, maar ik zie nu alweer op tegen het verdriet. Bij andere feestjes snapt hij het gewoon dat hij niet uitgenodigd wordt, maar ik ben bang dat dit weer niet te volgen is voor hem. Ik vraag me ook af wat ik hiermee moet, hoe vang ik het goed op bij mijn zoon. Normaal leg ik gewoon uit dat iemand ook niet echt een vriendje is, of dat hij daar ook nooit mee speelt, dus logisch dat je ook niet op het feestje komt, maar hier vind ik het lastig wat ik erover moet zeggen.
Je kunt er niet zoveel mee. Kinderen zijn beperkt in het aantal dat ze uit kunnen nodigen, zo werkt het bij ons ook. Dat het op school goed klikt betekend niet direct dat ze buiten school (dus bv op een feestje) ook met elkaar willen spelen. Aan je zoontje uitleggen dat je moet kiezen en de ene keer wordt hij wel gevraagd bij iemand en de andere keer niet.
Ja, sneu zoiets, maar zulke dingen gebeuren. Ik gaf in zulke gevallen aan dat ze misschien maar een beperkt aantal kinderen uit mochten nodigen en dat soms ouders bepalen wie ze uitnodigen en niet het kind zelf (een vriendje had vooral de kinderen van zijn moeders vriendinnen op feestjes, waar hij op school niet naar omkeek) en soms gaf ik ook aan dat ik het ook niet wist.
Hier mogen ze zelf ook maar een paar kindjes uit nodigen, dus ze kunnen niet de hele klas uitnodigen. Daarom begrijpen ze heel goed dat dat ook voor anderen geldt. Voor sommige feestjes worden ze uitgenodigd, voor andere niet; betekent verder niet dat een kindje je niet aardig vindt.
Miss zeg ik idd ook maar gewoon dat ik het niet weet. In zijn ogen is het echt 1 van zijn beste vrienden en dacht eigenlijk dat t van 2 kanten kwam. Ik denk idd ook dat er niks aan te doen is en normaal snapt hij t echt prima als hij niet uitgenodigd wordt, maar dit voelt voor hem als een beste vriend, dus zal wel ff lastiger worden.
Hier gebeurde een keer bij een vriendinnetje van de oudste dat dat meisje haar beste vriendin (niet mijn oudste overigens) niet had uitgenodigd, 'want daar speel ik altijd al mee'. Ik vond het wel grappig Nooit zeggen dat als kinderen hem niet uitnodigen het dan geen echte vriendjes zijn. Dat schept teveel verwachtingen. Soms klikt het op school maar buiten school of op feestjes niet. Mijn jongste spreekt graag af met een aantal meisjes die ze op school echt heel irritant vindt. Andersom kan natuurlijk ook. En verder zit je nog met dat ze maar een beperkt aantal kinderen kunnen uitnodigen.
Heel herkenbaar; ik had op school altijd ruzie met een klasgenootje... en buiten school speelden we juist heel veel samen, logeerden bij elkaar etc Geen idee wat er op school was dat het zo'n verschil maakte.
Mijn dochter is heel serieus op school en haat het echt als kinderen erdoorheen kwebbelen. En helemaal als de leraar heeft gezegd dat ze stil moeten zijn. Ze kan daar heel boos om en verdrietig van worden. Maar buiten school kwebbelt ze net zoveel, maar ja, dan mag het en speelt dan heel leuk met die kinderen
Dat was het bij ons ook een beetje denk ik; ik was op school braaf, zij was eigenlijk vrij brutaal. En als we dan samen speelden buiten school, was bij mij dat brave eraf en bij haar het brutale. Allebei een andere reactie op gezag; zij werd recalcitrant en ik juist zo'n brave Hendrik
Tja, mijn dochter zegt altijd tegen teleurgestelde kinderen: 'sorry ik mocht maar 6 kinderen uitnodigen, ik kan niet de hele klas kiezen' En zo zeg ik het ook tegen haar. Het is soms best zakelijk (of logistiek), niet te emotioneel beladen maken. Dochter heeft een plagerig meisje in de klas die het hele jaar herhaalt 'jij mag lekker niet op mijn kinderfeestje komen!'. Eerst was mijn dochter elke keer van streek en kwam ze thuis van wat heb ik nou verkeerd gedaan, dat ik er niet bij mag horen? Maar inmiddels heeft ze het ook zakelijker leren bekijken, zo gaat het met kleuters/vriendschappen/kinderfeestjes. En tot mijn en haar verbazing was ze aan het einde van het jaar als 1 van de weinige uitgenodigd op het kinderfeestje van het meisje dat het hele jaar zei dat ze niet mocht komen
Wat jij hiermee moet: niks. Ik zou het als ouder ook meer loslaten, deze situaties horen bij vriendschapjes op deze leeftijd en teleurstellingen die erbij horen. Vooral niet als ouder jouw mening, gedachten en verwachtingen op loslaten. Dat maakt het voor kinderen vaak 10x zo erg, want dan bevestigt de ouder dat het idd 'erg' is.
Het kan best zijn dat het van andere kant heel anders wordt beleefd, aangezien de ouders van het jongetje vorig jaar niet door hadden dat het klikte.
Ja blijkbaar wel. Ze spreken wel met elkaar af, maar niet super vaak, omdat t vaak praktisch niet lukt. Ach ik merk dat t bij mij nu wel gezakt is. Ik laat het los. Mijn zoon heeft t nog niet door want is pas volgende week, ik zie wel hoe hij dan reageert.
Misschien hebben de ouders er ook wel in gestuurt. Ik heb 1 of 2 jaar met een kinderfeestje een max. aantal kindjes gehad en toen heb ik mijn zoon ook verplicht 1 jongetje te kiezen die hij door het aantal niet zou kiezen. Hij speelde na schooltijd en tussen de middag veel met dat jongetje maar had hem niet op zijn lijstje van 6 staan. Daar stond wel een jongetje op waar hij buiten schooltijd nooit mee speelde en toen heb ik de keuze gemaakt dat jongetje van zoon zijn lijstje af te halen en zijn vriendje waar hij veel mee speelde erop te zetten. Na dat jaar nooit meer aan max. aantallen gedaan om dit soort dingen te voorkomen.
Ja dat zou natuurlijk ook best kunnen. Ik merk dat ik het als moeder gewoon heel lastig vind als mijn kind ergens mogelijk gekwetst wordt. Nu kan ik het gelukkig wel weer loslaten als in: zulke dingen horen er nu eenmaal bij.
Ik denk dat je daar andersom ook in stuurt. Ik merk bijvoorbeeld dat er op het kdv van m’n dochter een meisje zit waarvan ik nu al weet dat als ze vraagt of ze mag komen spelen, ik dat af zal houden. Wat een grenzeloos kind is dat zeg. Klampt zich ook aan iedere ouder vast die hun eigen kind komt halen (say what?), moet constant op elke foto en zoekt negatief de aandacht. Dochter vindt het ook echt niet grappig en wijst haar daar ook op. Nu is het nog kdv, maar op de basisschool heb je dit soort kindjes natuurlijk ook... Sorry: Off topic, maar het gaat me om het sturen. Daar heb je als ouder idd invloed op. On topic: TS ik snap het wel. Als je je kind verdrietig ziet is dat heel naar. Maar ik sluit me bij veel reacties aan. Let it go. Ze moeten ook leren dat iets soms anders gaat dan je denkt. Dat is natuurlijk lastig op deze leeftijd, maar ik denk dat wij volwassenen er een groter ding van maken.