Ik wist even niet welke titel hiervoor te bedenken! Wat ik me afvroeg... Hebben jullie wel eens het gevoel dat je 'de boel bedriegt' op werk. Niet dat je niks doet, maar dat iedereen je intelligenter of capabeler lijkt in te schatten dan je jezelf voelt. Klinkt misschien gek, maar ik zit er soms echt op te wachten dat iemand zegt "wat doe jij eigenlijk hier? Wat kun je nu eigenlijk?" Ik ben zeer hoog opgeleid (gepromoveerd), werk in de wetenschap én de 'praktijk' (overheid). Heb een uitstekend cv, etc. Maar het voelt vaak alsof ik eigenlijk niks kan, voor spek en bonen meedoe. Ik bedoel dit niet als ernstig onderwerp trouwens, vroeg me alleen af of anderen zich ook wel eens zo voelen? Laatst las ik een chicklit, en daarin zei een personage iets van "we doen allemaal alsof", over wat je kan enzo. Dus toen dacht ik, hey misschien hebben dus meer mensen dat gevoel .
Nee ik herken het niet. Hier juist omgedraaid. Wat ik nu doe is qua niveau veel lager dan ik aankan. Motiveert ook niet echt
Ja, ik herken het wel. Heb ook een universitair diploma en denk ook de helft van de tijd dat ik eigenlijk amper wat weet...
Eerder omgekeerd. Als huisvrouw/thuisblijfmoeder/elke andere fancy term/ schijn je volgens veel vrouwen je verstand te hebben weggegooid samen met je baan of studie. Zodra het onderwerp over werk of werkgerelateerde zaken gaat word ik praktisch buitengesloten van het gesprek. Blijkbaar is het interessanter om over hun werk te kletsen dan over politiek of filosofie etc. Ik heb mij maar geschikt in mijn voorlopig lotsbestemming. Dat is ook een beetje doen alsof natuurlijk..
Ik had dat wel altijd. Op school al, met proefwerken. Dan haalde ik een 9 en had ik geen idee wat ik nou goed (of fout) had gedaan.
Haha fijn dat er mensen zijn die het herkennen! Ben ik toch zo gek nog niet . Ik laat me er niet door weerhouden, maar vraag me wel regelmatig af "wat doe ik hier?" En "waarom kijkt nu opeens iedereen mij aan om wat te beslissen?" Haha! Soms kan ik ook oprecht niet volgen waar iets over gaat, maar zou ik dat wel moeten kunnen omdat het mijn werk is en ik de eindverantwoordelijke bijvoorbeeld. Dan knik ik maar mee, praat woorden na, en zodra ik iets bedenk zeg ik dat maar meteen zodat het nog wat lijkt. Soms reageert dan iedereen opeens heel geïnteresseerd, "ohh daar hebben we nog helemaal niet aan gedacht". Dan is het helemaal vervreemdend... Het gevoel hebben dat je veel meer kan dan je doet lijkt me trouwens ook frustrerend hoor! Is het dan geen idee wat erbij op te nemen? Ouderraad, wijkraad, zoiets. Dat je ook nog eens ergens inspraak hebt .
Dit herken ik helemaal! Tot op de laatste punt... Alleen werk ik in een ander vakgebied. Heeft ook te maken met zelfvertrouwen. Denk ik. Ik ben ook sowieso niet zo zeker van mijzelf.
Ik herken het wel, vooral uit mijn promotietijd. En als ik daarna postdoc was geworden met de bijbehorende extra verantwoordelijkheden had ik waarschijnlijk hetzelfde gehad. In de kliniek heb ik het soms nog als ik moet handelen aan de grenzen van mijn comfort zone. Een goede voorbereiding waar mogelijk helpt zeker. In wetenschap is dat lastiger omdat je vaak toch wat aan het pionieren bent.
Ja zo voel ik het ook! weet genoeg van mijn vakgebied maar door onzekerheid vind ik een ander stukken beter.
Ik herken het helemaal!! Ook hier een zeer uitdagende baan die veel kennis van me vraagt. Bij mij heeft dit te maken met onzekerheid, ben enorm onzeker over mezelf.
Socrates zei: Ik weet dat ik niets weet Echte intelligentie herken je aan het besef dat je als mens eigenlijk niks weet, het besef dat wat er te weten is zoveel is dat wat wij denken te weten maar zo'n kleine fractie is. En ik weet niet hoe oud je bent of in welke fase je precies zit in je leven maar het is binnen de psychologie ook een erg bekende fase waar bijna iedereen op zijn/haar manier en niveau doorheen gaat. Meestal zo tussen de jong-volwassen fase middelbare fade. ...
Ik herken het zeker en werk om die reden ook niet op het niveau waar ik voor geleerd heb. Nou ja, ook omdat ik het naar m'n zin heb in het werken 'beneden mijn niveau', maar het is wel van invloed.
Jaaa vandaag nog! Ik Ben ook hoog opgeleid. Master op zak, gewilde baan en druk. Ik denk heel vaak: binnenkort komen ze erachter dat ik eigenlijk dom Ben. Tja ik denk toch dat het met onzekerheid te maken heeft. Ik ben extravert En verbaal sterk in contact maar stiekem heel gevoelig en soms faalangstig. Wil het graag Goed doen (perfectionistisch) enz enz. Dat ligt toch wel vaak ten grondslag aan dit soort gedachten.
Hier ook herkenbaar. Ik heb veel diploma's gehaald maar op een of andere manier heb ik het gevoel alsof ik meer 'geluk' heb gehad dat ik toevallig net de tentamens goed gemaakt hebt haha. Maarja blijkbaar zal ik toch wel over de kennis beschikken 😉 Hetzelfde als op het werk en het grappige is dat ik soms notities van mezelf terug vind in dossiers van een paar jaar geleden bijv en dan zit ik het echt te lezen van: heb ik dat geschreven, haha!
Heel herkenbaar. Collega's vinden mij een goede verpleegkundige en ik denk elke keer dat ik nog wel eens door de mand val (Ik weet dat ik niet slecht ben in m'n werk, maar kan er niet bij dat zij me zo goed vinden. Dat voelt raar.)
Heel herkenbaar. Zelfvertrouwen heeft er inderdaad veel mee te maken. En vastgeroeste patronen uit het verleden. Heb pas een interessante cursus gevolgd (versterken van persoonlijke kracht) die me wel wat inzicht heeft gegeven in waarom ik wat doe in bepaalde situaties.
Hier ook hoor. Ik werk in een setting wat nogal uhm "bijzonder" is. En wat je niet kan leren in de schoolbanken. Maar soms zit ik echt te twijfelen wat ik daar nu aan het doen ben. Heb net een mail rond gestuurd met wat feedback vragen en alles is nu positieve feedback wat ik terug krijg. Dus ik schrok best wel... blijkbaar doe ik het zo slecht nog niet.
Ja exact dit!! Maar ik merk dat ik ook vaak heb dat als ik advies geef aan ''hogere'' managers in hiërarchie dan ik dat ik dan ook geneigd ben om te pleasen ofzo omdat ik het idee hebben dat zei ook zoiets denken van: oh jong grietje, wat weet zij nou? Zal wel! Terwijl ik gewoon 30 ben, moeder ben, alles prima voor elkaar heb, 10 jaar werkervaring en toch ook recent in deze baan ben aangenomen dus de sollicitatieprocedure ook goed heb doorstaan maar ergens denk ik dan toch dat ik eigenlijk niet slim genoeg ben voor deze baan! Grappig dat je dit opent TS ik moest daar zelf toevallig dit weekend erg aan denken! Voel me gelijk minder dom.