Hoi dames, Ik wil even mijn verhaal hier kwijt, ik ben momenteel zwanger van mijn 2e kindje ( 18 weken) en ik zit in een behoorlijk moeilijke situatie. Vader van dit kindje , daar had ik echter naar mijn idee een goede relatie mee, aan kinderen dachten wij zowieso nog niet want ik heb al een dochter van bijna 4 waarvan de vader vertrokken was bij toen ze 3 maanden oud was. In mei kwam ik erachter dat ik zwanger was en voelde blij maar ook erg verward. Nog een kind? hoe ga ik dat allemaal doen? Nadat ik het de vader had verteld, brak langzaam de hel los. Hij wilde het per se NIET. Hij probeerde me op allerlei manieren te overhalen om abortus te plegen maar ik heb het niet gedaan. Hij weigerde het aan zijn ouders te vertellen en negeerd(e) me op allerlei manieren. Ik heb hem het laatst gezien toen ik 9 weken zwanger was en daarna niet meer. Hij negeert mij als ik hem bel, als ik sms, email of wat dan ook. Ik voel me hierdoor erg in de steek gelaten en ik weet niet zo goed hoe ik hiermee om moet gaan... Zijn er meiden die dit ook hebben meegemaakt of mensen die mij tips kunnen geven? Ik heb echt alles geprobeerd om met hem in contact te komen maar hij blijft mij negeren... ik probeer langzaam te accepteren dat ik hier alleen voor sta, wederom maar ik heb er erg veel moeite mee... Liefs
Hallo Chris87 Wat een verdrietig verhaal! Ik kan je inderdaad wel wat tips geven maar dan zou ik echt veels te lang bezig zijn hier! Je kunt me altijd een berichtje sturen, dus schroom niet en vooral proberen niet te verdrietig te zijn in de tussentijd...Je kindjes hebben je toch nodig en voelen het heel sterk aan als jij niet lekker in je vel zit. Hoop snel van je te horen. xoxo
ik heb respect voor je dat je je eigen keus maakt. en dat je geen abortus laat plegen omdat hij dat wil. ik kan je vertellen ik heb ook een kleintje (nu 1 jaar) en ik deed het ook allemaal alleen. toen heb ik een nieuwe relatie gekregen, en toen bleek ik ook zwanger te zijn. heb me toen wel laten beinvloeden door het weg te laten halen omdat hij dat wou. uiteindelijk is het daar ook weer op stuk gelopen van mijn kant uit. heb er nog spijt van.. ik kan begrijpen dat je angsten hebt. maar ik denk dat je het wel kan. bij de eerste is het ook gelukt.. misschien klinkt het wat stom. maar ik denk dat je het wel zal redden allemaal!
ohja en wou er ook bij zeggen dat je het makelijk zonder hem kan. als hij nu al zo reageerd.. hoe zal het dan zijn als je hem er wel bij betrekt... je kan het denk ik beter zelf doen
hey meid, rot situatie!! en inderdaad wat fje1 zegt, je kan het beter zelf doen dan dat je iemand erbij betrekt die helemaal niet zit te wachten op dat kleine wonder! Er is trouwens een apart gedeelte op dit forum voor alleen staande mama´s...ik weet niet of je het al gezien hebt? wellicht krijg je daar wat meer "aanspraak" omdat daar meer meiden zijn in deze situatie!