Lieve meiden, Ik heb zojuist een postieve test gehad. Superblij natuurlijk. Maar ik zat te denken.... zou mijn dochter het kunnen merken aan mij? Ze is bijna 3 en echt een kletskous. Deze week trok ze veel naar papa terwijl ze echt een mama's kindje is al vanaf het begin.... Wanneer vertel je zoiets nou? Als we het nu vertellen dan zegt ze het geheid tegen iedereen die ze tegenkomt maar dat is niet zo handig natuurlijk...
Bij de leeftijd van je dochter met een week of 14/15 of later. Het duurt voor zo'n kleintje al zolang
geen idee nog mijn oudste is bijna 5 maar voor kinderen duurt het dan nog heeeeel lang dus ik wacht nog best een tijdje
Ik zou het gaan vertellen als je het ook aan de rest van de wereld gaat vertellen.. mensen gaan sowieso ook opmerkingen tegen haar maken over grote zus worden en dan zal ze er helemaal niks van snappen..
Gefeliciteerd met je zwangerschap! Wij hebben het onze zoon verteld rond de 20 weken (hij was toen ongeveer 2,5). We wilden eigenlijk wachten tot na de 20-wekenecho zodat we zeker waren dat alles goed was (voor zover je dat kunt zijn) maar zoals @Mila27 al aangeeft waren er zoveel mensen die er steeds een opmerking over maakten dat we dat noodgedwongen een paar weken naar voren hebben gehaald. Ik vond het best raar dat anderen er maar gewoon vanuit gingen dat die kleine al helemaal op de hoogte was. Er was maar een enkeling die er eerst naar vroeg. Hij snapte inderdaad helemaal niks van die opmerkingen en wist ook amper wat een “grote broer” was. Pas toen er kleertjes en spullen kwamen en zijn oude kamer weer een babykamer werd begon hij er iets van te begrijpen. Dat ging dus heel geleidelijk aan en we betrokken hem bij alles en dat ging heel goed. Ik zou het zelf niet bij 8 of 12 weken al zeggen. Dan duurt de tijd tot de bevalling nog wel heel erg lang voor een kind van drie en het zorgt misschien alleen maar voor spanning en onrust.
Nou, ik zou het in elk geval niet vertellen op de dag van de test . Sowieso pas als de risicoweken voorbij zijn, en misschien zelfs veel later nog. Het duurt al zo lang voor die kleintjes. Volgens mij wist ik pas dat ik een broertje/zusje zou krijgen toen mijn moeder al zes maanden zwanger was.
Nou eens met @nizzie86 hoor, ik zou voorlopig nog even geduld hebben. Als het mis gaat is het helemaal onbegrijpelijk voor die kinderen dus ik zou ruim na het eerste trimester eens gaan praten hierover. Met 3jaar begrijpen ze er ook nog zo weinit van dat ik het niet per sé tegelijk zou vertellen met alle volwassenen.
Ik vond het juist erg meevallen wat ze er van begreep (ze was toen 2,5)... Natuurlijk om ‘peuterniveau’, maar het was toch wel erg leuk om het ook met haar te delen, vond ik.
tnx dames, we wachten iig tot de eerste echo hoor misschien nog langer! Gaan het ws wel ergens volgende week aan onze ouders vertellen.
Onze zoon was ook bijna 2,5 toen we erachter kwamen. Hij ging wel mee naar de termijnecho, maar hij had echt geen flauw idee wat we daar deden, hij heeft lekker gespeeld. Na deze echo was het voor niemand, dus ook voor hem geen geheim meer. Vanaf toen werd de buik ook steeds zichtbaarder en kwamen er veranderingen in huis enz. Moesten een hele slaapkamer verbouwen, hij ging naar een groot bed, ledikantje naar babykamer enz. Bij hem duurde het wel een paar weken voordat het echt ging leven en hij er ook echt over ging praten. Was ook de 1e keer dat hij het zwanger zijn van dichtbij meemaakte, als er nu iemand zwanger is weet hij ook direct precies wat het inhoud.
Hier toen we het ook echt naar buiten brachten. Ze was al bijna 4 ook, dus langer wachten was geen optie, want andere mensen zouden ook iets gezegd hebben tegen haar.
Hier was ze bijna 3 toen ik zwanger raakte. De dag dat we de 1e echo (termijnecho) hadden hebben we het verteld. De echo hadden we 's morgens en 's middags gingen we boodschappen doen. Riep ze door het dorp: "ik krijg een broertje!!!". Zelfde vertelde ze bij de Albert Heijn en de HEMA Maar goed, reuze trots dus. Ik heb niet aan haar gemerkt dat het (te) lang duurde voor haar. Ze is wel heel betrokken geweest bij alles en was ook in alles geïnteresseerd.
Hier drie weken terug. Ze was vreselijk onrustig en we moesten regelmatig naar het ziekenhuis. Het gaf haar duidelijk veel rust. Wat wel scheelde is dat ze het al een aantal keer over baby’s of broertje of zusje had gehad in gezelschap terwijl dat nog niet eens aan de orde was, dus als ze iets had gezegd was dat ook niet raar geweest...
Onze dochter was toen 4 jaar. Hier na 12 weken verteld en ze hoorde het tegelijk met onze schoonouders. Anders had ze het al verklapt. Achteraf vind ik het jammer dat ik het haar niet een paar uur daarvoor had verteld omdat ze het niet snapte en verlegen werd van iedereen. Ik had het dus achteraf liever samen met m'n man verteld. Dan maar verklappen aan de schoonouders. Ze heeft het niet eerder door gehad ondanks dat ze een x mee is geweest naar de vk en een echo heeft gezien. Ik had nml geen oppas. Ik zei dat de dokter naar m'n buik keek en dat ze een broodje zag zitten. De vk deed leuk mee en zei dat het goed ging met het broodje.
Dochter was ruim 2,5. We hebben het met 15 weken verteld, en haar de dag erna meegenomen naar een pret echo om het geslacht te bepalen. Zij mocht aan iedereen vertellen dat ze een zusje kreeg