Ik denk dat het vreselijk onderschat wordt wat een druk het op een partner kan leggen als alle verantwoordelijkheid bij een partner wordt gelegd omdat de ander er nu eenmaal niets aan kan doen Hier een partner met autisme. Geloof mij, het is niet hij die op omvallen staat, maar ik. Zaken die hij niet kan of aankan pak ik op en dat is nogal vaak. Mijn pot met energie is ook niet oneindig.
Ik bedoel ook zeker niet te zeggen dat het nooit zwaar is hoor. Ik probeer alleen de andere kant ook te belichten. Want het is echt niet leuk om telkens voor verrassingen te staan omdat je weer eens vergeten was dat je die dag iets had. Of alweer voor een gesloten deur staan omdat je je sleutels niet hebt. (Ik heb niet voor niks zowel onze buren als de gepensioneerde overburen een reservesleutel gegeven. ) Het helpt voor mij niet mee dat dit sinds covid nog 3 keer erger is geworden. Tijdens de coronatijd niet echt gemerkt (want weinig afspraken). Maar nu loopt het soms echt enorm over. En daar maak ik me ook wel zorgen over. Ik waardeer het wel van mijn man dat hij de planningstaken op zich neemt. Laat dat ook regelmatig blijken. En jullie mogen er dus ook best om gewaardeerd worden voor wat je doet. Maar geef niet ern ander de schuld als je jezelf wegcijfert. Dat doe je namelijk zelf. (Niet vervelend bedoeld hoor. Doen heel veel mensen. Ik ook soms. En na meedere burn outs weet ik ook dat dat aan mezelf ligt. En dat is fijn, want dan kan je er ook iets aan doen )
Het is voor beide partijen niet makkelijk. Ik heb een partner gehad met ADHD, ik werd er soms gestoord van, compleet overprikkeld. Ging dwars door en over grenzen heen. Ik ben al 8 jaar gescheiden. Vorig jaar kreeg ik zelf de diagnose ADHD. Wist ik veel.. maar dat was wel een reden waarom ik soms van gekkigheid niet meer wist hoe en wat. Ik ken dus beide kanten en beide zijn ze soms niet eenvoudig.
Is praten met je partner iets wat je moet regelen? Als jij ergens mee zit lijkt het me logisch dat jij dan het gesprek erover start. Wat ik bedoel met dat jij de chaos kunt ontvluchten heeft niks te maken met werk of hoeveel vrije tijd je hebt. Hij kan zijn adhd niet uitzetten. Nooit. Jij kan met hem afspreken wanneer je wel of niet beschikbaar bent. Als jij duidelijk de regel stelt dst je onder werktijd geen dingen voor hem regelt, dan ben jij onder werktijd 'vrij' van zijn adhd. En als jij met hem afspreekt dat je zondagmiddag of zelfs een heel weekend weg bent en niet beschikbaar. Zelfde verhaal. Dat de boel dan thuis ook in de soep kan lopen is dan maar zo. Ik bedoel niet te zeggen dat jij het niet zwaar kan hebben. (En natuurlijk mag je daarover klagen als het je teveel wordt.) Maar wel dat jij grenzen kunt stellen. En juist als het je teveel wordt kan het goed zijn de andere kant ook te beseffen. Sterkte met de waslijst aan drukte. Dat is zeker niet niks en snap heel goed dat dat enorm pittig is. Voel je je wel gesteund door je man in de zaken die hij wel kan? Ik heb momenteel voor de behandeling van jongste (en alle afspraken daarover met school en de zorginstelling plus het begeleiden van zoon zelf) zorgverlof kunnen opnemen. Misschien kan zoiets voor jou nog wat verlichting brengen). In elk geval goed om met je werkgever en man in gesprek te blijven. Jezelf in de gaten blijven houden. Wegcijferen klinkt heel edelmoedig en zorgzaam. Maar uiteindelijk heeft niemand daar iets aan. Misschien 1 extra afspraak plannen? Voor jezelf bij de huisarts/ondersteuner.
Dat werkt beide kanten op. Het is ook wel eens goed om te erkennen wat het soms van de omgeving vraagt.
Mijn jongste is gisteren geslaagd voor proefzwemmen. Volgende week diplomazwemmen voor C!! en dan ben ik na 4.5 jaar zwemles met 2 kinderen en 6 diploma's klaar!!! Ze moet nog 7 worden in juli en heeft binnen 18 maanden zonder schoolvakanties alles gehaald. Mama is super trots!
Heeeeeeeerlijk! Wij zitten al op ruim 3 jaar zonder diploma's. Dure grap, heb geen pakket maar betaal per jaar Jongste start als hij 4 is. Ik vrees dat we 2 op zwemles hebben tegelijkertijd. Kassa.
Geen ervaring met zwemles maar waarom dan niet gewoon stoppen en wachten totdat hij er klaar voor is? Of privé les? Lijkt me voor hem ook wel demotiverend misschien?
Waarom duurt het zo lang dan? Oudste duurde ruim 2 jaar voor A. 11 maanden in bad 1 in een ander zwembad. Na de overstap ging het prima. Corona gooide ook roet in het eten
Omdat hij veel te dun was en te weinig spierkracht omdat te compenseren en gewoonweg totaal niet sportief is. We zeggen altijd maar: t is maar goed dat hij slim is. 2 jaar peutergym gedaan met hem en hij durfde alleen over de bank te lopen die gewoon plat op de grond lag. Vanaf een lage kast op een dikke mat springen was al een brug te ver. Peuterjuf had ook nog nooit in haar lange carrière zo'n houterig kind gezien. Hij durft nu wel meer hoor gelukkig maar ook met zn sport hoor ik van de trainer dat hij tov andere kinderen wel echt eh onderpresteert.
Ben je al met hem bij de fysio geweest? Wij hebben ook hele slimme maar motorisch minder ontwikkelde kids. Zijn allemaal bij de fysio geweest en 3 zijn het nog steeds. Zwemles duurt ook per kind langer. Ons kind is nu 1,5 jaar bezig met 2x per week zwemmen en mag hopelijk 4 maart afzwemmen. Op zich best snel nog maar dat is dus ook omdat hij fysio krijgt. (Gelukkig is de fysio bij ons achter, wel zo praktisch met 5 kids ) Een bril bleek overigens ook te werken
Ik breek even in: zou reflex integratie therapie ook iets zijn? Ik moest hier aan denken toen ik jouw bericht las. https://www.keikidscoaching.nl/so-coaching-therapie/reflex-integratie-therapie/
Gefeliciteerd! Ze ziet er super trots uit! Mijn middelste haalt het hopelijk tegen de zomer. Ze start in mei weer in het buitenbad, brrr... Begin september leerde ze net duiken toen het bad dicht ging dus we staan even on hold, maar het komt vast goed. Door corona is het bad een jaar dicht geweest dus we lopen wat achter.
Oh, had ik nog helemaal niet gezien, haha! Zie ‘m er nu inderdaad op staan, leuk. We halen altijd de verjaardagstaarten bij hen, ze maken er elke keer weer iets supers van
Volgens mij denkt schoonmoeder dat ze bij WhatsApp per letter betaald. Mannekes wat een gepuzzel soms om aan die berichten uit te kunnen
Ik heb net het grootste deel van mijn babyuitzet en kleertjes voor het eerste jaar weggegeven. Wil nu even een potje gaan zitten janken want ik weet realistisch gezien dat er echt geen vierde meer komt hier. (te oud, niche, 3 jaar proberen zonder succes). Ik ga nu echt even zitten janken, ja.... Bluh... Wat een naar gevoel om die wens af te sluiten maar wel iemand heel blij gemaakt. Gelukkig staan er nog tassen vol met kleren in grotere maten waar ik nog even aan vast kan houden
Waarom zo vroeg al? Wij zijn bij alle kinderen rond hun 6de jaar pas gestart. Dan zijn ze net wat ouder, vaak wat minder speels, sterker, meer uithoudingsvermogen. En daardoor mogelijk sneller hun diploma.
Dat potje janken mag hoor!❤️ Ik heb na de geboorte van onze jongste ook het een en ander weg gedaan. Andere dingen staan wel nog op zolder, maar met het op zolder zetten/wegdoen van die dingen heb ik ook toch wat traantjes gelaten. Ik moet er echt niet aan denken om nog een keer zwanger te worden. Vond dat bij de jongste al erg en heb er toen erg aan moeten wennen Maar toch, je sluit iets af wat waarschijnlijk nooit meer terug komt. Dat is dan toch even slikken.