Geen bewuste geheimen, hooguit dingen die niet ter sprake komen. Zo weet mijn man bijv. wel dat ik vervelende dingen heb meegemaakt als tiener, maar de details weet hij niet en wil hij ook niet weten zolang ze geen issue vormen voor onze relatie nu. Maar als hij zou willen mag hij zó mijn dagboek van die periode lezen. Geen probleem. Als een ander mij iets in vertrouwen vertelt, vertel ik dat hooguit aan mijn man als het iets is dat me erg bezighoudt, al ik zou het niet in detail vertellen. Sowieso niet omdat hij daar helemaal geen behoefte aan heeft, hij wil alleen weten wat nodig is om mijn hart even te luchten en eventueel advies te geven. Desnoods vertel ik het anoniem. Maar een geheim van iemand 'extern' mag wat mij betreft niet tussen mijn partner en mij in komen te staan. En dan heb ik het dus niet over bevallingsverhalen en andere dingen die je liever niet op straat hebt, maar echt zware geheimen als vreemdgaan, misbruik, etc, dingen die ook invloed hebben op de persoon aan wie het geheim is toevertrouwd...
Geheimen klinkt groter en meeslepender dan het is, maar m'n man is niet op de hoogte van alles waar ik aan denk en mee bezig ben. Vaak is dit niet eens per se bewust, maar we zijn twee verschillende mensen, die samen een leven, een gezin, een liefde delen, maar elk ook hun eigen leven hebben. Daarbij hoort wat mij betreft ook dat je niet alles wat in je hoofd omgaat ten alle tijden hoeft te delen. Uiteraard bespreek ik alle belangrijke dingen, die een impact op ons beiden of de kinderen hebben wel, maar ik ben ook zelf nog een mens met recht op mn eigen hersenkronkels, die ik met niemand hoef te delen. Ik ga er vanuit dat dit ook voor m'n man geldt.
Geen grote geheimen. Er zijn zeer heftige dingen die hij alleen weet en die we nu samen dragen. Ik vind het overigens wel wat naïef van sommigen om te stellen dat je zeker weet dat je man geen geheimen voor je heeft. Niet dat het onmogelijk is, maar tja.... Dat je zelf alles vertelt wil niet zeggen dat hij het ook doet. Dat weet je nooit 100% zeker.
Precies. En dit is ook gewoon iets waarbij ik nooit het gevoel had van;"dit is HET moment om het te vertellen", gewoon te lastig, te ingewikkeld, te dichtbij....Vooral te dichtbij. Daarbij: het is voor mijn man zijn tijd gebeurd, ik zat middenin de verwerking ervan, het was gewoon nooit het juiste moment.
Ja hoor dat vertellen we hier gewoon en hebben er de grootste lol om. Mijn man heeft een poosje op het werk iemand achter hem aan gehad, echt tot het ongemakkelijke aan toe. Ik kon s avonds niet wachten tot hij thuis was om weer van alles te horen erover Verder zijn wij te saai denk ik voor geheimen voor elkaar. We zijn "high school sweethearts", al vanaf mijn 15e bij elkaar. Deze zomer dus 20 jaar. We hebben beiden dus niet echt een leven zonder elkaar gehad en dus ook niet de behoefte aan geheimen.
Geen echte geheimen, maar wel dat mij door een vriendin echt op het hart werd gedrukt om iets voor mij zelf te houden. Dat heb ik gedaan en dat doe ik nog steeds, het is ook niet iets wereldschokkend. Ik heb wel aan mijn man gezegd dat ik iets weet en dat ze liever niet had dat ik dat zou vertellen. Heel eerlijk gezegd, weet ik zelf niet meer wat het nou precies was
Jazeker, tenminste als je het geheimen wil noemen. Meer dingen die niet persé ter sprake zijn gekomen en waarvan ik ook niet de behoefte voel ze te delen. Dat zal hij vast zelf ook wel hebben
Maar zoiets als dit snap ik dus niet. Jouw vriendin vertelt jou iets in vertrouwen, waarom zou je dan tegen je man zeggen dat jij iets weet wat hij niet mag weten. Wat is de meerwaarde van het vertellen denk ik dan. Wanneer mij iets in vertrouwen wordt gezegd meld ik het uberhaupt niet eens aan mijn man dat iemand mij iets verteld heeft.
Ik heb niet gezegd: er zijn me toch dingen verteld, maar jij mag niet weten wat. Hij vroeg hoe onze afspraak was verlopen en toen heb aangegeven dat we fijn hebben gekletst en ook over onderwerpen die verder niet voor anderen bestemd is. Dat is voor ons prima.
ok, als dat voor jullie werkt. Hier zou ik als antwoord geven dat het gezellig was, meer niet. Ik zou nooit melden dat we het over onderwerpen hadden gehad die niet voor anderen bestemd zijn. Maar misschien ben ik raar, want ik weidt echt nooit ergens over uit. Gesprekken gaan hier zo als man vraagt: Hoe was het op je werk? - Prima, druk, heb met die en die gewerkt. einde gesprek Hoe was het bij je vriendin?- Ja, leuk, gezellig! einde gesprek Waren de kinderen lief vandaag? -Ja hoor. einde gesprek Ik ben geen uitgebreide prater, dat is duidelijk Ik kan best kletsen hoor, maar dan met een vriendin of collega. Niet tegen mijn man
Eigenlijk niet, maar ik zou het niet fijn vinden als hij in mijn dagboek leest. Daar schrijf ik echt alles in en soms vergis ik me, beoordeel ik hem bijvoorbeeld verkeerd, of schrijf ik door emoties iets dat ik niet meen.