Hoi even een vraagje. Zijn er vrouwen die het geslacht van de kleine wel wisten toen ze zwanger waren en de man het niet wist? Klinkt misschien een beetje raar, maar mijn man wil het dus absoluut niet weten. Ik daarentegen zou het heel graag willen weten, maar respecteer ook de keuze van mijn man. Graag wil ik van te voren wat lekkers maken als de kleine is geboren (ik maak taarten en cupcakes op bestelling) en dat zou een stuk makkelijker zijn als ik het geslacht weet. Ik stop het dan in een dichte doos in de vriezer zodat me man nog niks ziet. Of heb ik nu wat raars in me hoofd en maak ik maar gewoon lekkers voor een jongen en voor een meid? Hoe denken jullie erover?
Wol het zelf dan ook niet weten, maar maakt je zelf heel moeilijk als jij het weet en man niet. Je gaat automatisch natuurlijk ook naar de jongens/meisjeskleding kijken. Of kamertje er toch op afstemmen, ja dat kan niet als man het niet wil weten, dus je moet je wel heel erg inhouden dan.
Lijkt me erg moeilijk. Ik denk dat je onbewust toch dingen er op gaat afstemmen. Of misschien per ongelijk in een zin hij/zij zegt. Maar weet wel van meer mensen waar de een het wel weet en de ander niet dus het kan zeker wel hoor.
Hier wilde mijn man het niet weten,maar omdat ik het wel wilde zij hij of allebei weten of niet.en door de houding van onze meid konden we er ook niet omheen zo duidelijk een meisje.achteraf was hij er blij om want we konden veel gerichter shoppen en op namen zoeken.
Ik zou dit zelf echt niet willen. Voor ons is echt elk klein dingetje van de zwangerschap iets dat we samen doen, ik vind het ook super dat dat zo is. Zo vonden we het beide heel jammer dat mijn man de baby nog niet kon voelen schoppen terwijl ik dat al wel kon. Samen genieten is zoveel leuker! Wij waren het ook niet helemaal eens over wel of niet het geslacht willen weten, of eigenlijk twijfelde ik heel erg. Mijn man wist zeker dat hij het niet wilde maar zei wel dat als ik het wist, hij het ook wilde weten. Voor ons de een wel de ander niet absoluut geen optie, maar dat moet je dus zelf beslissen. Wij hebben afgesproken dat we het gewoon samen afwachten en ik vind dat eigenlijk ook steeds leuker! En als het alleen om een taart oid gaat, dan kun je als specialist toch best twee maken?
Mijn man en ik konden het hierover ook niet eens worden. Maar we wilden in principe wel twee kinderen. (Als het ons gegund zou zijn en dat lijkt te lukken. ) We hebben dus uiteindelijk afgesproken dat we het de eerste zwangerschap wel zouden weten en de tweede niet. Nu ben ik dus voor de tweede keer lag genoeg zwanger dat we het hadden kunnen weten. Maar ik zal deze keer braaf af moeten wachten. De één het wel weten en de ander niet, vonden wij persoonlijk niks. (Hoewel het voor mij met de week aantrekkelijker klinkt haha.)
hier niet het geval geweest, maar lijkt me lastig om het voor je te kunnen houden En als het puur alleen voor het lekkers is.. Dan maar niet iets lekkers voor de bevalling maken
Hier was het ook zo, ik wilde het weten, mijn man niet. Dus wij naar de 20 weken echo, dit zo aangegeven. De mevrouw heeft het aan het einde van de echo op een papiertje geschreven... Na de echo ging ik even naar het "toilet" (wou het papiertje lezen) Een dochter!!!! We gingen in de auto zitten, en ik met echt z'on gezicht haha Was zo blij dat alles goed was en dat we een dochter kregen. Vond het wel moeilijk om het voor mij te houden.... Toen begon het al, mijn man begon nieuwgierig vragen te stellen haha. Uiteindelijk wilde hij het weten, na 15 hele minuten het niet geweten te hebben Ik dacht van te voren dat mijn man het echt niet wou weten, hij was hier heel duidelijk in. Toch is het anders gegaan Gelukkig, want die paar minuten dat ik het wist en hij niet, waren erg lastig. Lijkt mij moeilijk om het voor je te houden
Mijn man wilde het dit keer niet weten en ik eigenlijk wel. Ben er toch in meegegaan omdat ik het niet per ongeluk wil verraden. Het is de laatste dus wil dat niet voor hem verpesten. Het kriebelt nog steeds elke echo en ik zal liegen als ik het niet stiekem toch probeer te zien maar het heeft ook wel iets gaafs dat we het gewoon niet weten. erg leuk hoor! En economisch erg verantwoord hahaha we hebben alleen het hoognodige in huis. Het "leuke" shoppen komt als de baby er is en we weten wat het word.
Mijn man wilde het bij de eerste ook niet weten, ik wel heel graag. Wilde alleen niet dat ik het wel wist en hij niet, geloof niet dat dit zou werken. We hebben toen besloten het niet te weten. Nu ben ik weer zwanger en dit keer gaan we het wel weten! Dus nu hebben we allebei een keer onze zin gehad
Ik wilde het weten en mijn vriend niet. Zo gezegd zo gedaan. We hadden op voorhand afgesproken in de hij-vorm te spreken. Dat kwam goed uit, want ons kleintje had een piemelke Mijn vriend had het behang van de babykamer gekozen. Kleertjes werden voornamelijk unisex gekocht en de stoere kleertjes stak ik weg. Ook suikerbonen konden voor jongen of meisje. Het ging dus wel, vriendlief was echt niet nieuwsgierig. Al ben ik blij dat hij het deze keer wel wilt weten. Succes met je keuze!
Mijn man vind dat ik het zwaarste werk moet ondergaan (zwanger worden, zijn, bevallen) dus dat ik het eerste recht hebt in dit soort beslissingen, hij zou het ego vinden om mij iets te onthouden terwijl ik al zoveel er moet doen en laten en alle schade meegenomen e.d. Ik hoefde het deze keer niet perse te weten maar manlief wel en zou het niet leuk van mezelf vinden om hem dat te onthouden, dus gewoon gezegd dat we het dan wel willen weten, ik snap dat moeilijk gedoe niet, als je nu alletwee niet wilt weten prima, maar als 1 van de twee het wilt weten moet dat genoeg zijn voor de ander om het gewoon door te zetten (voor elkaar) en mijn man zou zeggen; al helemaal voor je vrouw moet je dat overhebben, alles om haar zo gelukkig mogelijk te zien!
Dank je allemaal voor de reacties. Mijn man ziet het anders, ik voel het schoppen enzo en alle andere dingen die voel ik alleen en hij niet. Hij vindt als hij het geslacht weet dat er helemaal geen verrassing meer is. Ben ik het natuurlijk totaal niet mee eens. Maarja hij beseft blijkbaar niet dat ik ook alle nadelen heb van zwanger zijn, zoals het misselijk zijn, moe, de pijntjes, rekening houden met eten, onzekerheid als ik weer een krampje voel (heb hiervoor3 miskramen gehad dus erg onzeker). Maar hij is zo stellig. Nu zegt die ook jij mag het weten, maar ik wil dat niet. Als ik erachter ko wat het wordt hebben we flinke ruzie. Nouja ik wil dat niet riskeren, heb al medicijnen nu voor een te hoge bloeddruk. Dus leg me er maar gewoon bij neer denk ik, heb weinig keus denk ik zelf
Ik vind het een beetje ego om zo te stellen zeker ls je Ziet wat jij moet doorstaan heb je wel eens goed met hem gepraat zoals je het HIER uitlegt? Laat hem eens dit lezen, mijn man zou liever wat plezier aan mij geven dan zichzelf belangrijker vinden zeker als je al wat tegenslaagjes hebt zeg maar..
Nou gisteravond hebben we nog eens goed gepraat inderdaad. En hij snapte mij nu ook wel. We hebben voor een middenweg gekozen. Van de week heb ik de 20 weken echo en laten we het op een briefje schrijven. We gaan pas met 30 weken daadwerkelijk het briefje lezen. Zo weten we het nog niet zo snel, maar nog wel ruim optijd voor de bevalling enzo. Hij gaf ook wel toe dat die wat te bot had gereageerd en verder er niet echt over nagedacht had. Dus ik blij en hij blij
Als jullie elkaars keuze respecteren zie ik geen probleem. Moet je wel een geheimpje kunnen bewaren Maar het wil toch niet zeggen dat je perse altijd hetzelfde moet vinden of denken. Elkaar vrijlaten is ook belangrijk. Vrouwen zijn nu vaak eenmaal ook nieuwsgieriger. Succes!