Oh tsjee wat ben ik blij!! Het gebeurd vast niet vaak dat mensen bij een afspraak met iemand van het uwv met tranen van geluk weglopen. Korte voorgeschiedenis; Na het verlies van mijn laatste baan knapte er iets in mij. Ik kwam mijn bed niet meer uit behalve voor het hoognodige, wilde me niet eens neer aankleden, boodschappen doen voelde aan alsof ik de mount everest moest gaan beklimmen en uiteindelijk ging ik me meer en meer zorgen maken. Binnen een maand of twee zat ik zes dagen per week te huilen op de bank. Mijn tante kwam spontaan langs voor koffie, trof me dus zo aan en heeft me geholpen om hulp te vinden. Therapie na therapie, een groepstherapie (met een aantal een whatsapp groepje, nog steeds heel fijn contact mee!). EMDR, Schematherapie, gewone therapie, noem het op. Trauma's zijn verwerkt. Althans; niet geheel maar ik val niet meer terug in herbelevingen/nachtmerries/dichtklappen. Voelde me iets beter. Deed weer wat in huis. Huilde niet meer. Maar.... en dan? Zorgen over de toekomst en piekeren over hoe nu verder. Toen kwam het nieuwe leenstelsel en daarmee viel mijn opgezette toekomst plan volledig in duigen. Ik kon nu niet meer naar school. Of eigenlijk kón het wel maar durfde ik het nu niet meer aan. Ik voelde me weer minderwaardig met alleen mijn middelbare school diplomaatje, zakte weer terug in verdriet. We zijn inmiddels een half jaar verder. En nu? Nu heb ik maandag mijn eindevaluatie van de ziektewet uitkering gehad bij het UWV. Ik moest weer aan het werk en dat beangstigde me een beetje, juist omdat ik te bang ben teveel hooi op mijn vork te nemen en over een jaar weer helemaal terug bij af te zijn en al mijn therapie voor niks is geweest. Toen ik aangaf me zo verschrikkelijk te voelen dat ik niet meer naar school kon kwam daar een vraag als antwoord die ik NOOIT had verwacht. Of ik daar hulp bij wilde. Of ik bereid was in een opleidingstraject met baangarantie te stappen. Ik kon niet eens praten... kon alleen maar huilen van geluk en heel hard ja knikken. De arbeidsdeskundige moest lachen, en gaf me een paar opties. Ik koos voor het traject tot het worden van tandartsassistente. Heb haar geloof ik wel 100 keer bedankt! Na afloop heb ik meteen mijn vriend gebeld, die hoorde me snotteren en schrok omdat hij dacht dat het helemaal mis was. Heb het hem uitgelegd en 's avonds kwam hij thuis met champagne Omdat ik toch in Amsterdam was en zoontje bij de oppas heb ik de rest van de middag aangegrepen om echt iets leuks voor mijzelf te doen. Heb heerlijk en met een ontzettend groot "rust" gevoel door twee exposities gewandeld, op de Dam mijn broodje gedeeld met een stel duiven en ben nog een museum ingedoken. Het wordt bikkelen en buffelen, zwoegen met al die boeken en lesmateriaal. Maar ik ga het gewoon DOEN! Echt, ik wist niet dat een mens in een klap zoveel verdriet en zorgen kwijt kon raken en dat het perspectief op een betere toekomst me zoveel rust gaf dat ik niet eens meer snel naar huis wilde om me weer te verstoppen tussen de muren.. He, ik wou ff mijn blijheid delen hoor!
Wat fijn!!! Heerlijk hè, zo'n toekomstperspectief. Succes met de opleiding, wanneer mag je beginnen? Wat leuk dat je dit met ons deelt, ik vind het fijn om een positief verhaal in de lounge te lezen
Oh wat fijn je dat je deze kans krijgt en dat in deze tijd! Herken erg veel in de gevoelens die je beschrijft, ik zit (helaas) op dat punt dat trauma's grotendeels verwerkt zijn maar er momenteel geen mogelijkheden zijn om te doen wat ik wil, of ik vind het gigantisch eng. Een frustrerend proces om in te zitten. Ik ben daarom erg blij dat er voor jou een deur wordt open gezet en dat je hulp krijgt om er doorheen te stappen.