Ja hoor, sinds mijn zoon vijf is, laat ik met een gerust hart even de hond uit. Het ligt denk ik in het geheel aan wat voor type kind je hebt en of die dat aankan. Als ik Pokemon aanzet, zit hij na 7 minuten nog steeds in dezelfde houding voor de tv. Ik heb geen kind dat op zoek gaat naar messen, lucifers of snoep.
Exactly De discussie ontstaat door de hoogdravende "Nooit, punt" -reacties, gegeven door moeders met hooguit twee niet-schoolgaande ukjes in hun banner. En de reacties van de moeders met twee kleuters, een dreumes en een baby, die zich helemaal ongans rennen om hun kroost zo goed mogelijk te begeleiden 4x per dag heen en weer naar school
Kijk, ik mag jou wel! Er zijn natuurlijk wel mama's die de hele supermarkt leegkopen terwijl hun kind alleen thuis is. Het schijnt zelfs een heel effectieve manier te zijn om in de krant te komen en nieuwe mensen te ontmoeten (politie)! Maar gelukkig zijn het uitzonderingen.
Ik heb nee gestemd omdat het met 1kindje nog niet nodig is geweest. Misschien als we later meer kindjes hebben en er een van school gehaald moet worden dat we niet anders kunnen maar daar kan ik nu niet over oordelen. Familie en vrienden nemen hun baby telg dan mee in een draagdoek, dat zou ik dan wel een fijnere optie vinden dan mijn baby alleen thuis laten denk ik.
Ja ik breng wel eens mijn vuilnis weg (twee minuten) lopen als mij kinderen op bed liggen ja ik zit wel eens bij de buren als mijn kinderen op bed liggen (is vijf meter door hun tuin vijf in de van ons en ik sta bij de trap. Bij mijn ouders moet ik 10 meter door de woonkamer, zes meter doir de hal, dan de trap op een dan weer zes door de gang... Dus volgens mij ben ik sneller bij mijn kind als ik bij de buren ben dan wanneer ik mijn kind bij me ouders in bed leg en daar ga koffie drinken) ja ik leg mij kinderen op bed om wat uit de auto te pakken of auto te stofzuigen a 12 meter bij ons huis vandaan
Wat de rest dus zegt, ik zal nooit een boodschap gaan halen. Zoals eerder vermeld in dit topic ging ik wel vuil weggooien s'avonds buiten in de gezamelijke container toen ik nog 3 hoog woonde. Was met 5 min terug.
In dit geval zie ik ook geen andere optie ! Tenzij je een tuin hebt . Ik denk niet dat ik mijn kind mee zal nemen , en ook niet dat ik de hond aan z'n lot over zou laten dus dan blijft er maar 1 ding over ! Ik zou wel met m'n hart in mijn keel zitten . Niet eens dat ik bang ben wat er thuis gebeurd , ik bedoel je kan zicht houden op het huis enzo . Maar wat als er wat met jezelf gebeurd en niemand weet dat daar een klein kind alleen binnen ligt ?
Ik woon tegenover de school, maar kan echt niet in 5 min terug zijn hoor? Of laat je je kind bij de juf wachten tot mama er is? Of sta je er een Paar min voor de bel gaat? En rennen jullie kinderen dan ook mee naar huis? Mijn dochter is echt niet snel.
Ik ben heel vaak buiten als de kleine slaapt. Op ons eigen terrein dat wel, maar als ik in de schuur ben zie ik het huis niet en de babyfoon doet het daar niet. Hebben er wel een scherm hangen waar ik de camera op kan zien die op haar kamertje hangt. Kijk regelmatig, maar echt niet de hele tijd. En ik voel me gewoon een goede moeder Hoe denk je dat het vroeger ging met kinderen als de koeien gemolken moesten worden? Vind naar de winkel gaan niet zo n goed idee, zeker omdat anderen dan niet weten dat je een kleine op bed hebt liggen. Maar ik vind dat er hier ook wel overdreven kan worden dat je nog niet eens het vuil weg mag gooien ofzo. Leven en laten leven denk ik gewoon, ieder in zijn waarde, we doen allen ons best op ons eigen manier.
Tja, als ik echt tegenover de school zou wonen, dan zou ik er geen enkele moeite mee hebben om mijn baby te laten slapen. Dan vind ik het juist zielig om je kind te wekken. Je kunt toch kijken wanneer de kinderen naar buiten komen en dan ook snel naar buiten gaan. Babyfoon mee, klaar. Je bent binnen luttele minuten terug. Je hebt zicht op het huis. Ik zie geen probleem. En wat is er mis met er een paar minuten voor de bel staan? Om de vraag van TS te beantwoorden: Als mijn kinderen slapen, loop ik naar de vuilnisbak om de hoek en ik leg spullen in mijn auto. Ook zit ik in de tuin. Daar houdt het wel mee op.
In principe niet, maar even bij de buren langs gaan moet kunnen. Neem ik de babyfoon mee. Laatst heb ik het even gedaan. Ik denk: dat kleine blokje met de honden lopen moet toch kunnen, ben binnen 15 min terug. Nou op de helft kreeg ik me toch een angstgevoel. Wat als er een inbreken zou komen en die mijn kinderen meeneemt? Toen ben ik toch echt even op de slaapkamers gaan kijken toen ik terug kwam, pfieuuuuuw.
Hahaha geweldig! Je hebt helemaal gelijk, iedereen denk eigenlijk min of meer hetzelfde. Maar wat wil je? We zijn allemaal vrouwen, vrouwen discussiëren graag ook al denken ze hetzelfde
Ik bedoelde met 'beperken', dat mensen wel door kunnen slaan in het creëren van een veilige omgeving/opvoeding voor de kinderen. Je kunt nou eenmaal niet 24/7 altijd je oog op de kindjes hebben. En soms is het inderdaad simpelweg kiezen tussen twee kwaden. Laat een ieder doen (of juist niet doen) waar hij zich goed bij voelt. En het benauwd mijzelf ook gewoon weleens als ik alleen thuis ben met de kindjes. Soms denk ik dan ook, wat nou als ik zelf van de trap val en niemand kan bellen? Maar ook daar moet je niet te lang bij stil staan, dan heb je ook geen leven
Ik heb toch echt al een aantal reacties gelezen van leden die soms 10 minuten van huis zijn met kleine baby's of peuters.
Ja precies, mijn man is weleens een maand weg. Ik spreek hem dan vaak wel 2 of 3 dagen niet. Toen ze erg klein waren ook best eng, had zo een paar dagen in huis kunnen liggen zonder dat iemand het door zou hebben. Toen mijn oudste dochter nog baby was weleens gevallen in huis (man zat toen ook in het buitenland) en kon absoluut niet meer opstaan. Dochter zat in de box en heb met veel geluk mn telefoon kunnen bereiken. Ambulance heeft later de ruit ingeslagen. Had er niet aan moeten denken dat ik buiten westen was geraakt ofzo.
Mijn man werkt heel veel en we hebben een hond wat vaak betekend dat ik 's middags en/of 's avonds wel even 10/15 minuten ben wandelen met de hond. Natuurlijk in de buurt en we hebben een babyfoon die een bereik heeft van 3 km die altijd mee gaat, maar toch. Ben ook wel eens heen en weer naar mijn ouders gereden om iets op te halen terwijl zoonlief ligt te slapen, ook dan ong. 15 minuten weg. Ik maak me er absoluut niet druk over. Tuurlijk schiet het af en toe door je hoofd 'wat als...' maar die gedachten zet ik snel van me af. Hij is nu ook nog niet in staat zelf zijn bedje uit te komen en vermaakt zich goed als hij even wakker is. Als dat anders wordt zou ik het ook niet meer doen, denk ik.