Jij hebt niet meegemaakt wat ik heb meegemaakt en nog mee maak. Mijn moeder is psychisch niet in orde, maar weigert hulp en ontkent zelf dat er wat mis is. Moeder of geen moeder, ik laat me zo niet meer behandelen. Mijn eigen gezin had er onder tede leiden.
Ik oordeel niet maar geef mijn mening a.d.h.v de situatie van TS, de reacties daarop om gewoon contact te verbreken. Ik ben niet ieders verhaal aan het lezen en oordeel maar willekeurig dat het niet correct is. Ik merk wel dat vele zich aangesproken voelen. Maar mijn reactie was enkel gericht naar TS, om buiten de makkelijke weg door het contact gewoon te verbreken, te laten ziendat je er ook voor kan gaan zodat het hopelijk beter zal gaan. Zonde om zo makkelijk met familie banden te breken.
Dat moet je ook zelf weten mijn reactie was nie naar jou gericht ken je verhaal niet. Ik reageer hier voor TS.
Zoals ik al vaker gezegd heb, als wat in de OP alles is wat er speelt vind ik het makkelijk. Denk dat ik heel duidelijk ben geweest in mijn posts en mijn punt wel duidelijk is. Ik ga niet meer op iedereen blijven reageren. Ik wens TS veel sterkte en wijsheid toe bij welke keus dan ook. Misschien beter om aan broers/zussen te vragen wat handig te doen is in jullie situatie ipv hier omdat niemand achtergrond kent van dit verhaal. Ik bedoel het goed, hoop niet dat ik verkeerd over kom.
Ik heb onder andere gereageerd op jouw post. Waarom? Omdat ik vind dat het net lijkt alsof iedereen zomaar in de wilde weg roept contact verbreken. En waarom zou het makkelijk zijn om te breken met je moeder? Dat is helemaal niet makkelijk!! Dat doet pijn! Waarom zou je al die negatieve zooi die iemand van haar moeder krijgt moeten pikken? Omdat het je moeder is? Familie maak je zelf en is niet bepaald door bloed. Ik weet eigenlijk wel zeker dat niemand hier, die contact heeft verbroken met ouders, heeft gedacht ik vind jou nu even stom doen dus het is einde verhaal. Want zo lees ik jouw tekst, dat er bij 1 puntje van kritiek al iemand aan de kant gezet wordt. Dat het jou wel lukt om die negativiteit niet(onbewust) mee te nemen naar huis en in je gezin, wil je daar een applausje voor? Nou chappau! Wat goed van jou! Bij de meeste mensen lukt dat namelijk niet als ze tot op het bot gekwetst zijn om dat maar zo van zich af te laten glijden. Maar uitzonderingen moeten er natuurlijk ook zijn.
@cactusje je bent onnodig op je teentjes getrapt. Het gaat hier niet om jou of om mij, maar om TS. Heb niet gevraagd om je applausje, best kinderachtig dit. Gaat om gevoelens en dierbare mensen.
Ik ben niet op m'n teenjes getrapt hoor maak je maar geen zorgen. Ik vind alleen dat je niet zomaar kan doen of zulke besluiten erg makkelijk gemaakt worden. Het is juist makkelijk gezegd het is wel je moeder dus accepteren. Je kan het ook van de andere kant bekijken, het is wel je kind die je op die manier behandelt.
Zou je haar mee kunnen nemen naar de hulpverlening onder het mom van dat jij met haar ziekte om wil leren gaan?
Moeder zijn is ook je volwassen kind als volwaardig zien en respectvol behandelen. Dat heeft toch niets met het feit te maken dat ze je heeft opgevoed, en dat je als volwassene dan altijd maar je gevoelens moet uitschakelen voor je ouder? TS, als je moeder vind dat je haar zo moet accepteren moet ze ook zelf accepteren wat haar gedrag te weeg brengt.... en dat is afstand tussen jullie. Mijn vader is alcoholist. En daarom niet meer in beeld. Ik vind zijn gedrag onacceptabel, vader of niet.
Ik kan me je topic herinneren.. Heel verdrietig dat je uiteindelijk deze keuze hebt moeten maken. Dit zou eigenlijk geen keuze moeten zijn. Sterkte en ik hoop dat je het ergens ooit een plek kan geven.
Ts ik heb overigens ook met mijn ouders een periode gebroken toen mijn jongere zussen nog thuiswoonde. De situatie was onhoudbaar. Uiteindelijk zijn ze uit huis gezet/geplaats/vrijwillig door mijn moeder opgegeven.. 3 x raden waar ze toen hebben gewoond. Dat je breekt met je ouders betekent niet dat je breekt met je broers en zussen.. Het maakt het lastig maar mijn ervaring was dat onze zusterband uiteindelijk sterker was.
Als ik niet beter zou weten zou ik haast geloven dat we dezelfde moeder hebben. Ik wil je even een virtuele knuffel geven omdat ik weet wat zoiets met je als dochter kan doen..
Dan krijg je van mij een knuffel terug! 1 voordeel van zo'n moeder... je weet precies hoe het NIET moet
Ik herken precies wat jullie beiden schrijven. Ik weet idd nu hoe ik het niet moet doen en gelukkig lijk ik totaal niet op mijn moeder. Dat is geruststellend
En het lijkt mijn sm wel Het raakt zelfs mij, dus sterkte voor iedereen die er nog directer mee te maken heeft.
Door dat berichtje van haar heb ik een rot nacht gehad. Eerst kon ik niet in slaap komen en toen ik eindelijk in slaap viel na 24:00 heel onrustig geslapen en met regelmaat wakker en draaien. En elke keer maar denken wat heb ik nou weer gedaan, ik weet ik heb niks gedaan maar zij wijst altijd alles naar mij. pfff hopelijk vannacht een goede nacht.
Wat jammer om dit allemaal te lezen. Ik heb ook een moeder die chronisch depressief is, maar ik herken de negativiteit totaal niet. Zij is de liefste moeder die ik mij maar kan bedenken en had/heeft alles voor ons over. Ik moet er wel bij zeggen dat ze altyd netjes al haar medicijnen inneemt, al sinds ik het mij kan herinneren.
Mijn moeder is gewoon gestopt met de medicijnen volgens haar kan ze zonder, maar mijn vader zegt zelfs dat het erger wordt. Maar zij wil dus gewoon niks meer.