Sinds kort kan mijn zoon niet meer alleen in slaap vallen. Ik moet dan opeens bij hem in de kamer blijven. Nu heb ik het zo afgebouwd dat hij ook in slaap valt als ik de deur open laat staan (normaal gesproken gaat de deur dicht/klein kiertje) en als hij me dan wat hoort rommelen in de badkamer of een andere kamer. Maar als ik gewoon wegloop zoals ik normaal deed, dat zet hij het op een schreeuwen/gillen. Kan dit nu opeens verlatingsangst zijn? Of is hij opeens bang voor iets? Misschien is het een fase.... Herkent iemand dit?
Zie banner Ik denk dat het gewoon een fase is. Niet teveel toegeven.. Mijn zoontje heeft het ook wel gehad dat hij het op een krijsen zetten.. Na een paar weken was het over.
Fijn om te weten dat jullie het herkennen in ieder geval. Heb het idee dat niks echt lekker loopt op het moment... Hij praat weinig (hij is hiervoor doorverwezen naar de logopedist en ook is hij pas gestart op de psz). Doordat hij zich niet kan uitdrukken is hij vaak gefrustreerd (resulteert dan uiteindelijk in een enorme driftbui), eten gaat minder goed en nu het slapen erbij...
Ik herken het ook. Maar het is wel een lange fase hier. Omdat hij altijd goed en makkelijk geslapen heeft begroot het me ook wel voor hem en blijf ik middels verhaaltjes lezen bij hem tot hij slaapt. Meestal slaapt hij door, maar wordt hij in de nacht wakker begint het ritueel opnieuw. Het gaat vast over maar pittig is het wel. Zitten ze rond deze leeftijd ook niet in een periode dat ze met beelden gaan dromen enzo?