Ik vertel liever niet bij wie maar het heet Logosynthese. Het klonk mij eerst vaag maar t werkt erg goed. Ik stuur je pb
Ik heb zelf wel 2 zwangerschappen uitgedragen tot 40.2 en 38.6 (de andere met 23.3 en 34.1), maar ik snap wel dat je het jammer vind dat je de 'laatste loodjes' en echt het wachten wanneer de bevalling gaat beginnen omdat je er dan zo aan toe bent dan niet hebt meegemaakt. Hopelijk heb je baat bij de therapie. Ik vond het zelf vooral bij de laatste bevalling dus moeilijk dat ik geen 'afscheid' heb kunnen nemen van mijn zwangerschap en vooral omdat het de laatste was. Van het een op andere moment was ik ineens niet meer zwanger (spoed ks).
Pffff...jammer vindt...sorry maar dat is Echt een understatement. Daar gaat het ook niet om, ik had gezonde kinderen willen hebben, ze bij me willen hebben. Niet hoeven vrezen voor doodgaan. Ik lees dat jouw twee kinderen zijn overleden,. Vreselijk!
Herkenbaar dit. Hier ook ineens een spoedkeizersnee moeten ondergaan. Zo had ik een ongecompliceerde zwangerschap, en zo had ik ineens een baby die doodziek werd weggevoerd in een couveuse. Klinkt raar, maar ik vind het moeilijk dat ik geen afscheid heb kunneb nemen van mijn zwangerschap. Het is ons derde kindje en door de bijna fatale afloo durf ik echt nooit meer zwanger te worden. Ik heb ook moeite als ik lees dat vrouwen eerder ingeleid willen worden, omdat ze het zwaar hebben. Natuurlijk kunnen de laatste loodjes pittig zijn. Maar het is voor een baby veel beter om op zijn/haar tijd geboren te worden. Ik had met alle liefde een pittig einde willen hebben, als ik daarmee had kunnen voorkomen dat mijn meisje niet zo ziek was.