daarmee bedoel ik dan tegenover vrienden, familie, je eigen man, ... gewoon om lastige vragen te ontwijken enzo en ook omdat je niet wil dat ze je ongelukkig zien? zoja, wanneer dan? ik doe dat vooral tegenover vrienden, ben volgens hen altijd al een sterke geweest en wil mijn "reputatie" dan ook zo houden.
tegenover mijn man niet, dat zou me niet eens lukken ook al wil ik dat, hij kent me te goed. tegenover vrienden wel hoor, sommige dingen hou ik liever voor mezelf en binnen mijn gezin en dan laat ik het niet merken ook.
oooh zeer zeker. zit al lange tijd met up en downs in een rot situatie. maar niemand die dat aan mij merkt. alleen manlief weet ervan. verder niemand omdat ik me er voor schaam
Ik doe dat ook wel eens, tegenover familie en vrienden. En dan vooral over mijn ziekte. Voel me soms echt dagen niet goed, maar om dat elke keer weer te moeten vertellen heb ik geen zin in. Zit ook vaker in de put daardoor, maar niemand die er iets van merkt (stom hé? Maar heb er dan gewoon geen zin om over te praten...)
Ik zou het laten merken alleen heel apart misschien maar ik voel me altijd goed en gelukkig! Ik kan weleens sjaggo zijn maar dat is ook zo weer over want mijn man maakt mij altijd weer aan het lachen
Neuh, ik zeg het gewoon als ik me niet zo lekker voel. Niet tegen iedereen, maar wel familie, vriend, goede vrienden. Ik zie niet in waarom ik dat voor me zou houden. Die mensen zijn er toch ook voor om lief en leed mee te delen? Het lucht mij juist vaak op, daarna kan ik juist weer wat gezelliger zijn. Dan maar geen taaie. Ik vind het juist moedig dat mensen hun ware gevoel durven te tonen.
Tegen mn man lukt dat maar even maar die merkt het te snel aan me. Tegenover familie hoeft niet echt, zie ze helaas niet zo vaak. Tegenover collega's doe ik dat wel, ben enige vrouw op de afdeling dus sja moet gewoon mn 'vrouwtje' staan.
ik doe het altijd. Het is automatisme geworden van me. Als iemand aan me vraagt : hoe gaat het ermee? Dan zeg ik al automatisch : GOED! En met jou? Ookal zou ik er op dat moment wel met iemand over willen praten dat het niet goed gaat, dan gaat het gewoon automatisch om te zeggen dat het goed gaat.
Ja, vooral om mijn werk. Ik kan daar ook niet laten merken dat ik niet lekker in mijn vel zit want daar maken de "clienten" misbruik van.. Verder zal ik tegen vrienden, familie het zeggen als ik niet lekker in mijn vel zit.. Mijn vriend ziet dit meteen..
Ja zeg idd altijd als iemand vraagt hoe het gaat, ja goed hoor.. Vaak geen zin om erover te praten of iemand ermee lastig te vallen
Bij sommige vrienden en familieleden doe ik dat weleens. En ook op mijn werk. Vooral omdat ik niet alles aan de grote klok wil hangen. Mensen die ik vertrouw weten van onze situatie maar anderen niet en dan zet ik uit plichtsbesef maar een maskertje op met de vrolijke ik.
ik ken dit gevoel, dit doe ik namelijk ook... ik heb heel vaak het down gevoel, dan ben ik moe, lusteloos, nergens geen zin in en dan kan ik zomaar janken om niets en dan heb ik heb gevoel dat ik wat mis in mijn leven... wat zou dit zijn?!
Tegen familie en vrienden zeg ik gewoon hoe ik me voel. Maar bij collega's hou ik me wel in. Ik vertel bijv. niet aan hun dat ik me soms bekaf en lusteloos voel als m'n dochter van die dagen heeft dat er geen land mee te bezeilen valt en ik er even helemaal niks meer aan vind. Want ik kan dan wachten op opmerkingen van; Nou... wat moest ik vroeger dan wel niet met 4 kleine kinderen enz enz. Alsof ik op zulke bemoedigende woorden zit te wachten .
Ik heb het tegen mijn man wel geprobeerd, maar sinds we een half jaar bij elkaar zijn, helpt het niet meer. Hij merkt het meteen. Verder doe ik het wel eens als ik geen zin heb om te praten.
heel heel soms ,, maar bij mijn man / ouders kan ik helemala mijzelf zijn bij andere mensen ben ik wat afstandelijker en laat ik niet snel iets zien bij mijn moeder kan ik wel helemaal goed uitjanken,, echt super jank buien, zij en mijn man zijn dan de enige die mij kunnen troosten. Mijn vader is wat afstandelijker maar weet goed dat hij van mij houd maar hij kan er slecht tegen,, hij is vroeger geslagen door zijn moeder waardoor hij moeite heeft met aanrakingen behalven die van mijn moeder.. vooral op mijn zaak laat ik niets weten, alleen als ik erg ziek mocht zijn vermeld ik dat aan mijn medewerkers maar voor de rest merken ze het niet. ben toch de baas dus moet dan even een tandje bij trekken mocht ik iet goed in mijn vel zitten
Ja hoor, heel herkenbaar. Alleen tegen mijn vriend en tegen mijn beste vriendin zeg ik precies hoe ik me voel. Probeer het soms nog wel voor me te houden, maar die kennen me te goed en prikken daar meteen doorheen. Maar verder, tegen familie en mensen van mijn werk enzo houd ik alles voor me hoor. Die hebben ook niets te maken met mijn privé leven. Maar moet zeggen dat het echt al lang geleden is dat ik me depri gevoeld heb. Afgezien van gedoe op mijn werk loopt alles eigenlijk wel zoals ik het wel. Met mijn familie heb ik niet echt een goede relatie trouwens, maar daar heb ik me wel bij neer gelegd.
Ja, tegen iedereen. Heb de afgelopen 4 jaar veel meegemaakt en vorige maand ben ik ingestort omdat ik tegen niemand eerlijk was over mijn gevoelens. Ook niet tegen mezelf. Ik ben nu zwaar overspannen. Dus dit is een goede les.
Ik doe mij eigenlijk ook altijd gelukkiger voor dan ik ben. Mijn vriend en moeder prikken eigenlijk zo door mijn schijn heen, en tegen hen durf ik ook wel eerlijk te zijn. Maar mijn schoonmoeder die vind dat ik maar niet moet klagen, zeker niet in de zwangerschap (ze heeft zelf ook 4 kinderen gekregen zonder klagen) en ook niet verder want dat deed zij ook niet (nou ja heb van haar nog wel een erger voorbeeld, daarom stoor ik me er zo aan dat ze zo praat, maar dat laat ik maar in het midden). Ik wil eigenlijk niet dat mensen denken dat ik niet altijd zo sterk ben als dat ik voor doe komen. Ben eigenlijk nogal snel depri, maar vind niet dat dat iemand zijn zaak is. En als ik me te depri voel ga ik niet mee naar een verjaardag, hoef ik ook niet 'verplicht' gezellig te doen!