Vandaag ovuleer ik. Ik voelde het al een paar dagen aankomen, vooral aan mijn toegenomen libido. Gisteravond was ik ook wat extra emotioneel. Ik heb erbij gezongen: Hoofd, schouders, oestrogeen, oestrogeen... Ik weet dat ik blij moet zijn dat mijn vrouwelijke onderdelen zo goed functioneren, maar als ik de druk in mijn onderbuik voel, dan kan ik eigenlijk alleen maar huilen. Wat heb ik aan een gezonde eisprong nu ik weet dat mijn lief 100% onbeweeglijk sperma heeft? Waarom ovuleer ik nog? What's the point? "Geef de moed niet op, er is nog zoveel mogelijk," zeggen ze als ze het horen. Maar wat heb ik daar nou aan? Moet ik blij zijn dat ik de mogelijkheid heb om mezelf maandenlang te ontregelen met hoge doses hormonen, in de hoop dat er misschien, ooit...? Hoe kan ik mezelf in vredesnaam troosten met de gedachte dat er mensen in een ziekenhuislab werken die betaald worden om het wonder te verrichten dat gewoon thuis, in onze slaapkamer tot stand had moeten komen? Mijn lief staat gelukkig niet afwijzend tegenover KID. Het grote voordeel daarvan is dat ik mjin cyclus niet overhoop hoef te gooien. Het andere grote voordeel is dat we de hele zwangerschap en de bevalling samen mee kunnen maken als het lukt. Maar ik had deze keuzes nooit willen maken. Oh mijn lief... Ik weet best dat jij het net zo verdrietig vindt als ik. Maar ondertussen zit ik hier eenzaam te ovuleren, en ik voel me zo leeg, zo leeg... Belle, heeft even de kracht niet om optimistisch te zijn.
Ach lieverd toch, wat kun je dat toch mooi omschrijven ik heb er gewoon kippevel van, je bet echt een geboren schrijfster. LIeve schat ik wil je toch een dikke knuffel geven. Ik hoop dat er binnenkort toch een lichtpuntje voor je verschijnt. Na regen komt zonneschijn ook voor jou. Ik vroeg me al af hoe het met je was. Ik blijf aan je denken en hopen op een Miricle voor jou want die is er dat voel ik. NOgmaals een dikke knuffel. jennie72
Wat en trieste situatie Belle. Ikweet wat je doormaakt...helaas, moet ik zeggen want ik ben een lotgenoot. Ik vond het zo onbegrijpelijk, waarom, waarom wij etc, etc... Maar we zijn bezig met KID en geloof me....je voelt je straks weer beter. Maar het duurt een tijdje voor het zover is.
Bedankt voor de support, girls. Ik weet best dat ik morgen weer wat makkelijker naar de dingen kijk, en dat Meneer Belle en ik misschien vanavond alweer plagerijtjes uitwisselen over wie we als donor willen, maar zojuist vloog het me even aan. Ik ga maar eens een flinke wandeling maken om mijn hoofd leeg te laten waaien. Belle, volop hormonale chaos en al.
wie weet zijn over een tijdje de zaadjes van je mannetje wel spring levend en goed, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Ik wou dat ik iets kon zeggen om je beter te laten voelen, maar ik kan me indenkken dat je daar niet veel aan heb. Ik hoop dat je toch zometeen weer beter voelt als je die wandeling heb gemaakt, en ik hoop dat jullie samen sterk zullen blijven en dat met de KID behandeling gelijk raak mag zijn. Heel veel sterkte en succes. Hebben jullie al een afspraak gemaakt? Groetjes Jolie
hai belle, je beschrijft precies hoe ik me voel......het voelt zo verdomd klote aan! Ik kan me soms niet groot houden en daar baal ik dan zo van ook voor mijn man! Ik wil hem niet nog rotter laten voelen maar soms trek ik het niet met mijn emoties en angsten! Jullie hebben nu ook je vervolgafspraken staan? Weten jullie daar al meer van? Wij moeten over 10 dagen en ik hoop zo dat we nog wat kunnen gaan proberen! Ik ben soms overmand door angst...inderdaad de hormonen enz...zelf maakt me de pijn niet uit maar ik kan me nog weleens zorgen maken of het geen kwaad kan voor de eventuele kindjes die eruit voortkomen! Waarom worden wij daaraan blootgesteld....helaas zullen we het antwoord nooit weten! Heel veel sterkte en ik denk aan jullie! kus Nina
Nina, bedankt voor je bericht. Ja, life sucks... Wij hebben eergisteren nogmaals sperma in moeten leveren voor een overlevingstest (dat was eigenlijk heel grappig, want mijn lief moest uhm... produceren in het ziekenhuis en ik heb hem een handje geholpen) (als ik me na het weekend weer wat beter voel zal ik daar eens over schrijven). En aankomende maandag moeten we nog eens langskomen voor een echo van zijn testikels en een speciaal DNA bloedzonderzoek. Dat gaat allemaal onderzocht en bekeken worden, en dan weten we half april precies wat de mogelijkheden en de beperkingen van onze kinderwens zijn. Natuurlijk hoef ik niet mee voor deze onderzoeken, maar ik ga wel mee. En Meneer Belle is daar maar wat blij mee, want hij is echt niet dol op ziekenhuizen, en al helemaal niet nu al die dokters zich over zijn mannelijkheid moeten buigen. Arme lieverd... Ik denk vaak aan je, Nina. Ik heb liever niemand in hetzelfde schuitje, maar we zitten er nu eenmaal. Kus terug!
Belle kan ook weinig zeggen om je te steunen....het is wel belangrijk dat jullie elkaar hebben...en wat ik zo aflees van je verhaal hebben jullie elkaar ook om te ondersteunen...te praten en zelfs ook te lachen.... een lange tijd wachten maakt je ook nog onzekerder.....wat kan er nog gebeuren....Ik hoop dat jullie hoe dan ook en op die manier waar jullie samen achter kunnen staan (zij het natuurlijk lang niet geheel vrijwillig) toch samen een kindje mogen verwachten..... Veel succes, Eva.
ow wat raakt dit me toch.. je schrijft het zo vol emotie.. ik voel het hier helemaal. Kan niks zeggen om je op te beuren! ik wens jullie zo veel succes, je kan het niet allemaal bergen hihihih Knuff Natas
Lieve Belle, Wat herkenbaar...... vandaag kreeg ik slecht nieuws......hubbie's zaad was te klonterig, te stroperig, om een goed onderzoek te kunnen doen.... Het kan heel goed zijn dat het er voor ons niet meer in zit... Ik kan me je gevoelens heel goed voorstellen..... Sterkte meis....
hai Belle, ik snap dat je me het niet toewenst deze situatie maar het idee dat er meer mensen precies voor hetzelfde dillema staan sterkt je toch! Zo voel ik het immers! De vervolgonderzoeken in volle gang dus! Wij hebben precies dezelfde onderzoeken voor 26 maart staan en dan weer afwachten! Hebben ze al hormoononderzoek gedaan bij je man? Daar schijnen ze ook al heel veel info halen m.b.t. op welk niveau het probleem zich bevindt! Wij hebben besloten dat als we een kans krijgen met zaadjes van mijn man wij die toch gaan aangrijpen ondanks dat het erg zwaar zal zijn met hormonen en dergelijke! Nu nog afwachten of we die keus wel hebben! Dit weekend mijn neefje en twee nichtjes te logeren....oh wat heerlijk een huis vol...kan er echt van genieten alleen het verlangen wordt dan ineens weer een stuk duidelijker en pijnlijker als ik eraan denk dat het misschien niet kan! Mijn hubbie moet ook volgende keer in ziekenhuis produceren..hihihi hij vroeg al of ik daarmee kan helpen....ik zei nog hoe moet je dat vragen aan zo'n verpleegkundige dus ben benieuwd naar jullie ervaringen! liefs Nina
Heh heh heh, zulke dingen moet je niet vragen, maar gewoon doen. Verpleegkundigen zijn wel wat gewend daar, hoor. Vandaag ook, voor de echo van z'n testikels. Pittig plattelandsmeisje van, nou, laat ze eens 22 zijn geweest: "Ja hoi, je mag je broek en je onderbroek uittrekken en dan hier komen liggen. Er komt straks een dokter, die gaat een beetje glijmiddel op je doen en dan gaat ze met dit apparaatje overheen er overheen wrijven. Uhm... Ik bedoel... Nou ja, dat is wat ze gaat doen." En daar stond mijn vriendje, in zijn blote kont, met zijn mond vol tanden. We konden er allebei wel om lachen. Belle, blij dat al die onderzoeken inmiddels achter de rug zijn. Nu de uitslag nog...
oh jeetje meid, ik vind het ook ontzetend kut voor je! (jullie) ik wou jullie allebeide heel veel sterkte wensen en hopelijk gebeurt er op een dag een gigantisch mooi wonder! dikke kus en veel sterkte, Swiggy
hai belle, Doen ze die echo gewoon uitwendig? Ik dacht dat ze dat inwendig deden?Daar zal mijn hubbie wel blij mee zijn! Vorige keer hadden wij ook een hele jonge vrouwelijke arts en ik zag dat mijn hubbie ook een beetje moest wennen aan de directheid later lagen we ook inderdaad dubbel! Zijn zulke vreemde situaties waar je je dan ineens in bevindt! De mijne is normaal met geen paard naar een dokter te krijgen en nu ligt hij daar in volle glorie...hihihihi! Fijn om te horen dat dat niet raar is om gewoon even een handje mee te helpen in de speciale kamertjes achteraf! Meid hou me op de hoogte...ik duim voor jullie! Wij gaan op voor aanstaande maandag! Als ik eraan denk slaat mijn hard al beetje over! liefs nina
Een inwendige echo bij een man? Hoe zie je dat voor je? Nee hoor, wij vrouwen mogen schaamteloos met de benen wijd op de derde dag van onze menstruatie (ielgh!), maar de heren worden alleen van buiten onderzocht. Volgens mijn lief is het niet echt pijnlijk, maar soms moest de arts even druk zetten in zijn liezen, en dat vond hij niet echt prettig voelen. Overigens heeft al die aandacht voor zijn kruis hem alleen maar vrijmoediger gemaakt in bed. En dat is dan weer een hele prettige bijwerking. Belle, duimt voor Nina en Meneer Nina.