Mijn bevalling werd na bijna 2 uur persen toch een ks. Toen ze hem uit mijn buik tilden dacht ik: Zo, die kan niet meer terug (groot). ... Het is een jongen! (wisten we dus niet)
Bij onze dochter dacht ik enkel: oef ze is eruit. Meer kon ik niet denken, want mijn placenta wou niet meekomen en moest dus gecurreteerd worden waarbij ik enorm veel bloed verloren had. Gevolg daarvan was dat ik flauw viel. Bij onze zoon kon ik niks denken, enkel maar huilen! Het werd er niet beter op toen ik de betraande ogen van manlief zag...
Meerdere dingen: -het is echt een baby! -glibberig en warm -is het wel echt een jongen? -waarom blijft hij nu zo hard huilen, moet dat niet een keer stoppen? -als hij maar niet op mijn buik poept (deed hij wel )
Ik zei letterlijk "Ik heb t geflikt" Ivm mijn overgewicht was er nogal discussie over waar ik zou moeten bevallen en uiteindelijk is t gewoon een thuisbevalling geworden, boven in mn eigen bed. Alleen met de kraamzorg en de verloskundige (ik ben alleenstaand). Na het inpakken van het bed heeft het welgeteld 15 minuten geduurd, maar dat was wel 15 minutes of hell. Dus ja, het voelde echt zo..ik heb t geflikt haha.
Toen ik haar zag dacht ik "ach het viel allemaal wel mee, het was het waard" en dat na een bevalling van 38 uur die eindigde in een keizersnede. echt heel cliché maar ik was gewoon meteen alle pijn vergeten. Ik vond haar zo prachtig.
Na 24 u, werd er besloten om een keizersnede te doen. Werd ik helemaal blij van want ik was er wel klaar mee. Eerst toonde de gyn haar aan ons. Wat wat ik verwonderd. Ik kon niets zeggen. Heb wel ff aan men man gevraagd of ze niet hoorde te huilen. Toen begon ze te huilen en heeft mijn man ze me nog eens laten zien alvorens hij de operatiezaal met haar verliet. Ik heb niks kunnen zeggen. Zo verbijsterd was ik. En toen men op de uitslaapkamer kwam vertellen hoe mooi ze was en goed ze het deed, pijnigde ik mijn hoofd over hoe ze er uit zag Eenmaal op de kamer, kon ik niet wachten om haar vast te houden. Toen ze in haar in mijn armen legden ben ik beginnen snikken en ben ik constant beginnen vragen: Ze is mooi he?! en Ze is echt van mij he?! Dat huilen heeft trouwens nog lang aangehouden
Bij de eerste: Wow je bent veel groter dan gedacht! Er was gezegd dat ik een heel klein kindje zou krijgen. En wat ben je vies en blauw. En je lijkt op mijn schoonzusje. Dat laatste vond ik vooral heel raar. Ik herkende helemaal niks van mezelf in haar. Ze leek vooral op mijn schoonfamilie. Daarna was ik al snel helemaal verliefd. Overigens lijkt ze inmiddels veel meer op mijn familie. Bij de tweede: het mooise baby'tje. Ze was gelijk roze en schoon. En ze had een mooie bos haar. Ik heb me een tijd erg schuldig gevoeld dat mijn jongste dochter gelijk zo vertrouwd voelde en dat ik aan de oudste zo moest wennen. Misschien komt het ook wel omdat dat mijn eerste kindje was en alles was zo onwerkelijk.
Geen idee. Het eerste wat ik zei was Hee vriendje! Weet wel dat één van mijn eerste gedachtes was, gelukkig is hij mooi
Ik heb geen verdoving ofzo gehad. Maar ik denk dat ik de hele eerste dag in shock was. Ik dacht eigenlijk erg weinig. Wel had ik erg het gevoel dat hij bij me hoorde.
mijn eerste gedachte toen ik dl zag.. ohh wat een lelijkerd... gelukkig is het allemaal heel goed bij getrokken. maar ik vond haar echt geen mooie baby.. pas na een paar maanden toen er wat meer model in kwam begon ik haar mooi te vinden.
bij de 1e dacht en zei ik meteen: NOOOOOOIT MEER!!! en daarna: "hee, kleintje, wat ben jij LELIJK" en bij de 2e: "Dit doe ik zo nog wel een keer" . en ze lijkt op de eerste. lelijk dus overgings na een paar dagen helemaal goed gekomen hoor.
ik riep alleen maar tegen me man, KIJK DAN KIJK DAN ik had echt zoiets van wauwwww heb ik dat gemaakt
Bij de eerste was er veel ongeloof, kon geen kinderen krijgen is mij vanaf 13 jaar verteld, BM te klein. Bij de tweeling, na het eerste kindje dacht en zei ik (prematuur kindjes) ow wat is ze klein! Haal haar weg ik moet er nog een uitpersen... Toen nummer twee kan had ik niks meer te denken, ze moest meteen meegenomen worden omdat ze gereanimeerd ging worden. Het was een schrik, ze huilt niet! Dat was eerste gedachte.. Uren daarna waren overigens slopend, mocht niet naar ze toe en wist niet hoe het met ze ging.
Ik had meer zoiets voor mijn eerste alles zelf gedaan, wat snel!!!! Nadien echt zoiets van wauw ik ben gewoon mama geworden. Dit moet ik nu opvoeden, waarde en normen leren. Beetje angst dat ik zou falen was toen 21 voel me zelfs nu nog groen achter mijn oren. Maar ik zie ze dood graag. Nu nr2 onderweg weer de vraag ga het me dit lukken etc
Ik had een hele zware bevalling. Toen hij er uit was zeiden ze ; kijk maar even hier heen dit is je zoon. En ik dacht alleen maar (schaam) pff laat me toch liggen... Hun hebben navelstreng doorgeknipt en hij is even op gang geholpen en gelijk weg gegaan. Man liep op de gang op dat moment want dacht : ik ben weer een kind verloren (ex en hij kind verloren bij 40 weken). Hij is geroepen door de zusters dat B. Niet overleden was en dat ze hem meenamen. Hij helemaal blij terug komen mij kussen , dat geluk in zijn ogen ik vergeet het nooit meer krijg weer kippenvel als ik er aan denk. Hij is met B mee gegaan en kwam elke 10 minuten even terug foto's laten zien , zo trots. Na 4 uur of 5 kon ik naar hem toe , met bed en al op de coufuse afdeling. En toen mocht die mij op mijn borst. Ik keek hem aan ; en dacht alleen maar jij bent van mij , hij heeft mijn ogen , en wat ben je toch mooi mannetje. Gelukkig ging het snel beter en na 5 dagen mochten wij samen naar huis 💖 Hoop dat de volgende ervaring leuker wordt met een normale bevalling. Toch kijk ik er met liefde op terug.
Ik dacht alleen maar zooooooooo dat hebben we gehad, en ik zei dit doe ik nooit weer, echt hoor!! Nooit weer! Een jaar later was ik weer zwanger en toen zei ik na de bevalling hetzelfde maar nu ook echt nooooooit weer!!