Vanuit een andere insteek : wel gewoon jouw achternaam aanleren. Op school heb ik het meegemaakt dat kind alleen de onofficiële naam wist en moeder dat duidelijk doorgaf. Er waren op papier 2 namen, maar kind wist er maar 1. Dat was de dagelijks gebruiksnaam, zeg maar. Kan gewoon.
Ik werd ook aangesproken met de achternaam van mijn 'stief'vader En ik wist dat mijn officiële naam anders was (mijn moeders naam), nu wou ik dit zelf ook veranderd hebben en hiervoor kreeg ik ook toestemming van mijn 'stief' vader, alleen de kosten waren hoog en in tussentijd kreeg ik ook mijn zoontje en die heeft mijn achternaam. Waardoor ik toen zoiets had van laat maar. Mijn dochter heeft ook mijn naam ipv mijn man zijn naam. Ik heb het nooit leuk gevonden, dat mijn broertjes en zusjes een andere naam hadden. Ik heb altijd gezegd, overkomt mij dit dan krijgen mijn kinderen dezelfde naam, dus mijn naam.
Persoonlijk vind ik het niet wenselijk om de achternaam van je kind te wijzigen. Uit persoonlijke ervaring weet ik, dat dat als kind heel naar is. Zelf als volwassene kun je last van hebben en houden. Eigenlijk zeg je als ouder tegen je kind, je mag niet zijn wie je bent. Je moet zijn wie ik wil dat jij bent.
Nou dat is dus niet in mijn situatie! Hij is nu genaamd wat hij niet is. Hij is namelijk niet het kind van mijn exman, biologisch niet en gevoelsmatig ook niet van hem. Mijn exman ziet hem ook niet als zoon. Dus hij kan nu dan worden wat hij is! Namelijk mijn zoon. En grote broer van zijn zusje. En kinderen van een donor ( dit weet hij zelf ook al dat hij zo verwekt is) Elke situatie is dus niet hetzelfde.
Dat ben ik niet met je eens. hier ook geen naam Van mijn vader meer maar de naam van mijn moeder. Denk dat het echt aan de situatie ligt. Ik zal mijn verleden hier niet neer zetten maar ben mijn moeder eeuwig dankbaar dat ze dit geregeld heeft. Ik heb altijd mogen zijn wie ik ben en in haar ogen perfect
Ik ben ook blij dat ik mijn moeders achternaam later heb gekregen en had graag mijn 'stief' vader zijn naam gehad.
Dit vind ik zelf onzin. Mijn dochter en ik hebben beide trauma's overgehouden aan mijn ex man. Mijn dochter werd woest wanneer ze met haar eigen achternaam aangesproken werd. De hulpverlening en ik hebben hier veelvuldig met haar over gesproken maar ze wilde haar naam niet horen. Uiteindelijk heb ik een verzoek voor naamswijziging ingediend. Ze wordt in zo'n geval zelf verhoord door de ambtenaar in kwestie zonder mij erbij en Was zo ontzettend opgelucht toen ze haar naam kwijt was. Als ze 18 is en spijt heeft kan ze eenmalig kosteloos haar naam terug laten veranderen (dit is in de meeste gevallen van naamswijziging zo). In haar geval is het heel goed geweest dat ze haar naam kwijt is. Ik vind wel dat je alleen een naam moet veranderen wanneer een kind dat zelf aangeeft zonder zelf het idee geopperd te hebben. Niet omdat je zelf moeite hebt met het kind zijn achternaam. Mijn dochter heb ik destijds ook uitgelegd (met behulp van hulpverlening) dat ze nooit broertjes of zusjes met dezelfde naam zal krijgen en dat mijn naam eventueel kan veranderen wanneer ik zou trouwen.
Ts als je al een handtekening voor naamswijziging van je ex hebt dan zou ik het juridisch kantoor bellen voor advies. Volgens mij is een naamswijziging dan zo te regelen zonder een wachttijd.